Attentie iedereen die naar de VS afreist, zakelijk of privé. Het gebeurt al enige tijd, maar nu is het dan ook officieel: de Amerikaanse douane mag – zonder aanleiding – datadragers in beslag nemen voor inspectie. Het gaat dan om notebooks, maar ook om telefoons en mp3-spelers. Onder het mom van ‘terrorismebestrijding’ is het toegestaan elektronische apparaten te inspecteren, gegevens te kopiëren en deze te delen met andere inlichtingendiensten. Bovendien kan apparatuur voor onbepaalde tijd in beslag genomen worden. De maatregel geldt zowel voor Amerikanen als internationale bezoekers en er hoeft geen sprake te zijn van verdachte zaken om tot inspectie over te gaan. Na de inspectie worden de gekopieerde gegevens wel weer verwijderd.

Het Department of Homeland Security zegt er op WebWereld het volgende over:

“Department of Homeland security zegt in een kennelijke reactie dat het “niet onze intentie is goedbedoelende reizigers te onderwerpen aan overdreven kritisch onderzoek, maar uitsluitend om de veiligheid van het Amerikaanse publiek te garanderen”. “Als we onze inspecties van digitale media aan de grenzen anders zouden benaderen dan die van andere documenten of gegevensdragers, dan zouden we terroristen en criminelen een voordeel geven dat ze niet zouden moeten hebben en dat onze natie zich niet kan veroorloven.”

Ik deze maand weer die kant op, dus ik ben benieuwd of ik er iets van merk. Waarschijnlijk valt het in de praktijk wel mee, maar mochten ze notebooks en telefoons in beslag gaan nemen, dan hebben zakelijke (en persoonlijke) reizen die kant op natuurlijk weinig zin meer.

bronnen: WebWereld en Computer!Totaal

Net terug uit Ierland en nu bezig met het verwerken van vele honderden e-mails, het voorbereiden van nieuwe artikelen en het doornemen van 2300 foto’s (32 GB aan data). Ik ben in alle landen van Europa geweest, uitgezonderd Roemenië, Finland en tot voor kort Ierland. Een vriend/collega vertelde me al jaren hoe prachtig het land was, met zijn vriendelijke mensen en fabelachtige landschappen. En nu was het dan zo ver. In eerste instantie verwachte ik een land dat veel op Groot Britannië leek en dan met name Wales en Schotland. I was wrong. Ierland heeft hoge cliffen zoals Frankrijk, Lochs als Schotland, fjorden als Noorwegen, ruïnes als Griekenland, een onbegrijpelijke taal als Welsh en in het Zuid-Westen vind je zelfs subtropische planten. Eigenlijk heeft het land, dat vier keer zo groot is als Nederland – met vier keer zo weinig inwonders, alles. Nu dus maar snel verder met de foto’s.

In de kleine week dat ik in wereldstad New York was, heb ik weer van alles gezien. Een heerlijk zonnetje van ruim 30 graden, een sauna in de metrostations en ter compensatie weer een vrieskistklimaat in de metro zelf. Ik was er voor HP, dat een hele hoop nieuwe producten aankondigde – zowel voor zakelijk gebruik, als voor de consument (daarover later meer). Daarnaast had ik er nog twee daagjes aan vast geplakt om wat tijd in de stad te kunnen doorbrengen en met een vriendin aldaar bij te kletsen. Minder prettig was de taxi-staking, waardoor vervoer ineens een stuk latiger werd. Normaal hoef je maar een willekeurige straat in de lopen om ‘taxi’ te roepen, maar nu waren ze schaars en rekenden bovendien hogere prijzen. De reden? Men wil niet dat de taxi’s worden uitgerust met GPS systemen waarmee de klant kan meekijken (één taxi waar ik in zat had dat al en het is reuze handig). David Letterman maakte er wat cynische grappen over. Ik had de eer om vanaf de eerste rij zijn show bij te wonen, om daarna linearecta het vliegtuig terug naar Amsterdam te pakken. Nu weer terug inclusief jetlag.

Even klagen hoor. Ik vlieg een keer of 20 per jaar, maar wat ik gisteren met de Portugese TAP vliegmaatschappij meemaakte was ongekend. Tijdens de take-off op Schiphol leek het vliegtuig naar links en rechts te schudden en toen het voorwiel het wegdek verliet waren allerlei piepen en kraken te horen. Dit werd gevolgd door flinke turbulentie toen we door het wolkendek omhoog vlogen. Een beetje turbulentie ben ik echt wel gewend, maar in dit geval leek het wel alsof het vliegtuig een extreem soort vering had, want we schudden continu op en neer (en het weer was niet echt slecht). Tijdens de daling in Porto (helaas – een tussenlanding voor Lissabon) deed hetzelfde zich voor. Op de landingsbaan aanvliegend leek de piloot een spelletje Flightsimulator te spelen (en dan een oude, ietwat schokkende versie) waarbij hij constant moest bijsturen. De landing was zo hard dat ik even dacht dat hij een doorstart zou maken. Er was geen wolkje aan de lucht en de zon scheen prachtig. Helaas waren we toen nog maar op de helft. De capriolen van de piloot en/of het vliegtuig werden opnieuw bevestigd tijdens de 40 minuten lange vlucht naar Lissabon; exact hetzelfde verhaal. Ik was blij dat ik weer op de grond stond en vroeg de stewardess nog wel even of dit vlieggedrag normaal was. Er stond nogal een harde wind zei ze. Hmmm… vier keer? Ach, niets was zo erg als die noodlanding in 1999 nadat het vliegtuig een uur rondjes had gedraagd boven een storm bij Washington DC (en ergens anders moest landen omdat de brandstof op was). De turbulentie was toen zo heftig dat stewardessen de passagiers vroegen om ongebruikte kotszakjes in te leveren, omdat ze op dreigden te raken. Vrijdag vlieg ik weer terug met TAP.

Update: De terugvlucht ging een stuk beter. Alleen de landing was aan de harde kant (maar het weer in NL was dan ook slecht).

‘Leuk zeg al die reisjes, je komt nog eens ergens’ zeggen de meeste mensen als ik vertel over mijn beroep. Tja, dat klopt, maar leuk is het niet altijd. Woensdag stapte ik nog gaar van een jetlag (van maandag) in het vliegtuig richting Alicante, Zuid-Spanje. Bij de paspoortcontrole bleken twee van de zeven reisgenoten per ongeluk het paspoort van hun vrouw te hebben meegenomen, dus die haakten al af (nog nooit meegemaakt!). Toen waren het er nog maar vijf. Toen ik iedereen de portomonnee zag trekken besefte ik me ineens dat de naam BasiqAir onlangs in Transavia was opgegaan. Ik had net m’n contante geld uitgegeven en de creditcardmachine deed het ‘vandaag niet’ (ook handig als je zelf geen drinken mag meenemen). Een concullega trakteerde me als troost op een wijntje. Pas rond half tien ‘s avonds schoven we op de plaats van bestemming aan voor het avondmaal. Na amper zes uur slaap de volgende dag (na het zakelijke programma) nog even tijd gehad om in het snikhete en megatoeristische Benidorm rond te lopen, waarna de terugreis werd ingezet. Vanwege het slechte weer boven Nederland had het vliegtuig twee uur vertraging. We zouden nu rond één uur ‘s nachts aankomen en rond die tijd is de NS al in ruste. Na halsbrekende toeren viel ik om vier uur thuis in slaap, om rond zevenen weer op te staan om de oudste naar school te brengen. Echt leuk, die snoepreisjes…