‘Twaalf megapixels is genoeg voor de meeste fotografen’. Dat zegt Akira Watanabe, die verantwoordelijk is voor de SLR-tak van het Japanse bedrijf Olympus. Nog krachtiger: ‘We hebben geen intentie om op megapixels te concurreren met onze E-cameralijn’. In plaats daarvan zal Olympus zich gaan richten op het verbeteren van het dynamisch bereik, kleurweergave en minder ruis op hogere lichtgevoeligheden, aldus Watanabe.

De claim is opvallend, want tot nu toe is er nog geen enkele camerafabrikant geweest die dat zo concreet uitgesproken heeft. De meeste fabrikanten geven weliswaar toe dat veel pixels niet zaligmakend zijn, maar tegelijkertijd is het wel een makkelijke manier om te scoren. Veel consumenten denken nog steeds dat meer megapixels leiden tot scherpere foto’s.

Een verkeerde veronderstelling, want het leidt hooguit tot meer details, waardoor grotere afdrukken mogelijk zijn. Maar het stadium van het redelijke zijn we allang gepasseerd. Voor een 10x15cm afdruk (de meest populaire maat) is een foto met 2 megapixels al ruim voldoende. En voor een poster op A4 formaat zijn niet meer dan zes tot negen miljoen pixels nodig. En pixels zeggen op zichzelf natuurlijk sowieso weinig, want de lens, de beeldprocessor en de sensor zijn minstens zo belangrijk. Bij mij thuis hangen twee loeischerpe afdrukken van één bij één meter met slechts 3 miljoen pixels (dat was in 2003 gangbaar).

Vooral de uitspraak dat Olympus meer dan 12 megapixels niet nodig acht (voor het E-systeem, oftewel de spiegelreflexlijn) is een duidelijk statement. Hoewel ik het er helemaal mee eens ben, moeten we nog maar zien of Olympus deze claim op lange termijn kan staven. Consumentencamera’s met meer dan 20 mijloen pixels zijn al gangbaar en niets wijst er op dat die trend nu afneemt. Enkele jaren terug werd door foto-expert ook wel eens geroepen dat 6 megapixels voldoende waren voor iedereen (640k anyone?) en momenteel hebben mobieltjes met inferieure plastic lensjes er al meer. De consument blijft letten op cijfertjes.

Deze uitspraak is uit de mond van Olympus ook niet vreemd. Met haar four-thirds camera’s gebruikt men sensoren die bijna de helft kleiner zijn dan andere camera’s in de consumentenmarkt. En vergeleken met fullframe (35 mm) is het verschil helemaal extreem groot. Wat betreft beeldkwaliteit zal Olympus daar nooit tegenop kunnen boksen.

Voor studio- en reclamefotografen blijft de honger naar pixels logisch, vind Watanabe. Hij verwijst die doelgroep dan ook naar de fullframe-camera’s… van de concurrentie…

Vlak voor en vlak na mijn reis naar San Francisco lagen er weer twee nieuwe boeken op de deurmat. Deze waren al enige tijd geleden voltooid en zijn nu ook in de boekwinkel te koop. Het eerste boek heeft veel weg van het eerder gepubliceerde 450D boek, maar dan speciaal gericht op de 1000D (met specifiek beeldmateriaal en enkele aanvullingen). Het Olympus boek is in samenwerking met Kees Krick tot stand gekomen. Hij is al jaren fanatiek Olympus-gebruiker en heeft mijn stramien omgevormd naar de E-420 en E-520 met bijbehorend beeldmateriaal een specifieke informatie (want de Olympus D-SLR’s wijken toch wel redelijk af van de concurrentie). Met extra dank aan Olympus (Martijn) die ons met materiaal ter zijde stond. Ook dank aan Canon (Jip/Marije) voor de snelle beschikbaarheid van de 1000D.

Persbericht van Olympus en Panasonic op de mat, rechtstreeks uit Japan. Naast de four-thirds standaard, komt men nu ook met een micro four-thirds formaat. De lensmount daarvan is kleiner en de vatting zit 50% dichterbij de sensor. Het resultaat is een camera die niet veel groter is dan een compactcamera, mèt verwisselbare objectieven. Technisch gezien is het overigens geen D-SLR meer, want de spiegel ontbreekt.

Olympus en Panasonic zullen samen objectieven produceren voor de nieuwe standaard, maar de bestaande ‘four-thirds’ objectieven zullen via een adapter ook bruikbaar zijn. Dat laatste is leuk, maar gaat natuurlijk ten koste van het compacte karakter van de standaard en bovendien zou het optische consequenties kunnen hebben. Wanneer de eerste camera’s verschijnen is nog niet bekend.

Olympus roept een aantal Zuiko ED 12-60 lenzen terug om deze te controleren op een mogelijke fabricagefout. Al geruime tijd verschijnen op diverse forums berichten over focusproblemen met het vlaggenschip van Olympus, de gloednieuwe E-3. De (volgens Olympus) snelste autofocus ter wereld, dreigde daardoor steeds meer het stempel van meest onbetrouwbare autofocus ter wereld te krijgen. Nu blijkt dat in ieder geval een deel van de problemen wordt veroorzaakt door een niet juist werkende 12-60 lens.

(more…)

Zo’n stoffilter in een digitale spiegelreflex, werkt dat eigenlijk wel? In het najaar van 2005 kocht ik een ‘zelfreinigende’ camera en na twee jaar van intensieve fotografie en veelvuldig wisselen van lens, kan ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. Moet ik de sensor onder het stof vandaan trekken?

Foto 1. Stof op je sensor, is het te voorkomen?

(more…)

Olympus claimt het snelheidsrecord op het gebied van autofocus op haar naam te hebben geschreven met de E-3 (eerder uitgelekt als E-P1). Het AF-systeem zou zijn snelheid danken aan 11 AF punten met twin cross sensoren (in combinatie met de nieuwe SWD-lenzen – ala USM/HSM/AF-S). Hoewel we aannemen dat Olympus de camera met de concurrentie vergeleken heeft, betwijfelen we toch een beetje of deze claim ook echt hard gemaakt kan worden. Canon en Nikon zijn al decennia alleenheersers als het gaat op AF prestaties (voornamelijk ten behoeve van sport- en actiefotografie). Daarbij is het de vraag of de camera met een prijs van € 1699 kan opboksen tegen het € 4000+ geweld van de marktleiders. Mogelijk slaat de claim van Olympus op producten in hetzelfde prijssegment (aangezien de camera in de uitgelekte PDF werd vergeleken met de – toen nog niet bestaande – 40D en D300). Maar los hiervan: met deze prijs, een weatherproof body, IS in de camera, 5 bps en een uitklap- en roteerbaar 2,5 inch lcd-scherm heeft men wel een waardige opvolger van de klassieke E-1. [specificaties]

Op het web zwerft een powerpointpresentatie rond van een interne presentatie voor Olympus medewerkers (gedateerd op 5 juni). Hierin staan bijzonder veel details over nieuwe producten die na de zomer geintroduceerd zullen worden. De meest interessante informatie betreft de E-P1, de opvolger van de professionele – maar zwaar verouderde – E-1. Deze heeft een 10 megapixel Live MOS sensor, anti-shake stabilisatie, live view (met uitklapbaar scherm), anti-stof beveiliging, spatwaterdichte body, 11 AF punten, snelle autofocus (i.c.m. SWD lenzen), vijf beelden per seconden, grotere zoeker en zeer goede low-light prestaties. Bijzonder is ook dat de nieuwe camera in de presentatie rechtstreeks vergeleken wordt met toekomstige opvolgers van de Nikon D200 en Canon 30D (respectievelijk D300 en 40D genoemd). Olympus wil zich dus blijkbaar op hetzelfde segment gaan richten. De camera zou half oktober worden aangekondigd en vanaf november beschikbaar zijn.