Eind 2006 was ik in Shanghai, de snelst groeiende metropool van China. Daar maakte ik deze foto van de Jin Mao-toren. Dat was destijds het hoogste gebouw van China en de op vijf na hoogste ter wereld (421m). Momenteel staat er alweer een gebouw naast dat nog hoger is (Shanghai World Financial Center, 474m), waarvan de aanbouw op de foto te zien is.  En ook die wordt binnenkort weer ingehaald door een nieuwe buurman die boven de 500m zal uitsteken. De foto is gemaakt vanuit een ander toeristisch hoogtepunt; de Oriental Pearl Tower (468m). Dit is een tv toren, inclusief ronddraaiend restaurant op 263m. Deze foto is gemaakt vanuit het bovenste observatie dek (342m). De toren staat weliswaar saai in het midden, maar op die manier kon ook een groot deel van de straten van de moderne wijk Pudong in de compositie worden opgenomen (ik heb ook verticale foto’s, maar die waren minder interessant). Bij het maken van de foto waren er twee problemen: er mocht destijds geen statief mee naar binnen en er van sprake van zeer hinderlijke reflecties in de ramen. Gelukkig had ik voor dat laatste een universele rubberen zonnekap meegenomen. Deze kun je tegen het raam aanzetten, zodat hij al het omgevinglicht afsluit. Een onmisbaar hulpstuk. Het gebrek aan een statief moest worden opgevangen door een hoge ISO waarde (1600) en stabilisatie in de lens. Het buitenlicht was ook niet ideaal: er was sprake van laaghangende bewolking (te zien aan de punt van de toren), waardoor een zeer flets en grijzig beeld ontstond. En er waren zeer lichte en zeer donkere delen te zien, wat altijd lastig is voor een camera om vast te leggen.  Ik wilde daarom meerdere opnamen maken met behulp van bracketing (meerdere belichtingen), maar vanwege het gebrek aan een statief was dat niet optimaal mogelijk. Deze opname is dan ook tot stand gekomen door HDR-bewerking van één RAW-bestand. De grijze zweem verdween en het contrast nam sterk toe, zonder dat dit ten koste ging van details in schaduwen of hooglichten.

Afgelopen dinsdag zat ik in de live uitzending (16:00) bij Vara’s Vraag en Beantwoord, van het themakanaal Consumenten24 (voorheen Consumenten TV). We bespraken in 15 minuten tijd de laatste cameratrends, zoals compacts met 12x optische zoom, ingebouwde gps-systemen, waterdichte camera’s, HD Video en de ’spiegelrelfexcamera’ zonder spiegel (Olympus Pen en Panasonic GH1). De opname is hier terug te kijken. Half augustus volgt een tweede, langere, uitzending over een ander onderwerp.

Eens in de zoveel tijd duikt de discussie weer op. Is analoog nog steeds superieur aan digitaal wat betreft fotografie, of is dat reeds een gepasseerd station? Ik heb ooit geprobeerd dat wetenschappelijk uit te rekenen, maar omdat de basis zo anders is (hoeveel korrels heeft een filmrolletje?) is dat erg moeilijk. Dan kun je het dus alleen maar testen met een megagrote afdruk. In de Britse ‘Gadget Show’ werden twee presentatoren in de studio gefotografeerd met een analoge Nikon F5 en een digitale Nikon D700 (12 megapixels), beide met hetzelfde objectief en lichtgevoeligheid (ISO 400). Benieuwd naar de uitkomst? Kijk maar.

Net terug uit Ierland en nu bezig met het verwerken van vele honderden e-mails, het voorbereiden van nieuwe artikelen en het doornemen van 2300 foto’s (32 GB aan data). Ik ben in alle landen van Europa geweest, uitgezonderd Roemenië, Finland en tot voor kort Ierland. Een vriend/collega vertelde me al jaren hoe prachtig het land was, met zijn vriendelijke mensen en fabelachtige landschappen. En nu was het dan zo ver. In eerste instantie verwachte ik een land dat veel op Groot Britannië leek en dan met name Wales en Schotland. I was wrong. Ierland heeft hoge cliffen zoals Frankrijk, Lochs als Schotland, fjorden als Noorwegen, ruïnes als Griekenland, een onbegrijpelijke taal als Welsh en in het Zuid-Westen vind je zelfs subtropische planten. Eigenlijk heeft het land, dat vier keer zo groot is als Nederland – met vier keer zo weinig inwonders, alles. Nu dus maar snel verder met de foto’s.

De bovenstaande foto is afgelopen zondag genomen (155mm, 1/1000 sec, F3.2, ISO 500). Het betreft Troy Bayliss (nummer 21) die als winnaar over de Finish rijdt. De Australiër komt uit voor het Ducati team en won die dag beide races. Ik was op het TT circuit in Assen voor een afspraak met Xerox, om wat bij te praten. Motorsport is niet echt mijn ding, maar ik moet zeggen dat ik het toch wel spannend vond. De foto is gemaakt vanaf de hoofdtribune. Vorig jaar was ik ook op het circuit van Monza, Ducati’s thuisbasis. Er was geen wedstrijd, maar men was aan het oefenen. In een vrij uurtje zag ik kans om langs de baan te gaan staan en heb nog een aantal klassieke racefoto’s kunnen maken (waarvan er één in m’n laatste boek staat).

De meeste digitale spiegelreflexen (en alle compactcamera’s) bieden tegenwoordig een Auto-ISO stand. Hoewel het beter is om alle instellingen in eigen hand te houden, worden de mogelijkheden voor gevorderd gebruik vaak onderschat. Auto-ISO is niet alleen handig voor beginners.

In de automatische stand van je camera zal de lichtgevoeligheid van de sensor (ISO) automatisch door de camera worden bepaald, net zoals de sluitertijd en het diafragma. Is er genoeg licht, dan zal de camera een lage lichtgevoeligheid kiezen, zoals ISO 100 of 200 en bij weinig licht zal dat opgeschroefd worden naar ISO 400 en hoger. Vooral wanneer de flits uitstaat, zal de lichtgevoeligheid flink opgevoerd worden om het beperkte licht te compenseren.

(more…)

Vandaag was er een demonstratie (en testmogelijkheid) van de Casio EX-F1 camera. Op het eerste gezicht lijkt hij op een standaard ‘ bridge’-camera (=compactcamera met vaste lens en groot zoombereik). Hij heeft een 12x optische zoomlens, 6 megapixels, een 2,8 inch lcd-scherm en een flitsvoet. Maar wat hem uniek maakt is de mogelijkheid om 60 foto’s in een seconde te schieten. Ja, zestig foto’s! Ook kan hij 60 beelden per seconde in 1080i hdtv-formaat vastleggen. Op lagere resoluties haalt hij 300 bps (VGA), wat oploopt tot eindelijk maximaal 1200 bps in een lage resolutie. Dergelijke apparatuur bestond al in het professionele videosegment, maar was vooralsnog onbetaalbaar. Slowmotion-video in deze vorm levert surrealistische beelden op, waarbij het knappen van een ballon of het openen van een champagnefles tot op de milliseconde kan worden bekeken. En 60 beelden – op volle resolutie – in een seconde vastleggen, daar droomt iedere spiegelreflex van… Maar hoe doet hij het in de praktijk?

(more…)

Vandaag was ik, tussen vier interviews door, weer eens te gast bij de VARA. Het digitale themakanaal ‘Consumenten TV’ timmert via de kabel en het internet al een tijdje goed aan de weg. Ik ben al diverse malen aangeschoven bij ‘Vraag & Beantwoord’ en ditmaal ging het over de laatste snufjes op cameragebied. Zo hadden we het over gezichtsherkenning, ’smile’-detectie, rode (en groene!) ogen-reductie, stofreductie en beeldstabilisatie. Daarnaast hebben we live in de uitzending nog een waterbestendige camera in een kom met water gegooid en er vervolgens mee gefotografeerd. En er waren diverse vragen van lezers, zowel per e-mail als via de telefoon.

Helaas liep één onderdeel de mist in toen ik voor een live demonstratie van live-view het kabeltje van het plasmascherm (dat tijdens de uitzending gebruikt wordt om beelden te tonen) los te koppelen en te verbinden met mijn camera. Op één of andere manier kwam er geen verbinding tot stand en moest de demonstratie uitblijven (gelukkig had ik wel voorbeeldfoto’s bij de hand, maar dat is toch minder duidelijk dan een demonstratie).

Voor een tweetal onderwerpen was helaas geen tijd meer. Ik had het nog willen hebben over de Casio Pro F1 (die 60 foto in één seconde kan maken, en zelfs 300 tot 1200 bps slowmotion video). En daarnaast over een experimentele camera van Adobe, waarmee achteraf op een ander punt scherpgesteld kan worden (op basis van 19 verschillende lensjes met een ander scherptepunt). Wellicht de volgende keer. De uitzending is hier te bekijken.

Nadat het oorspronkelijke boek ‘Fotograferen met een digitale spiegelreflexcamera’ in april 2006 uitkwam en vervolgens nog twee maal herdrukt is, werd het tijd voor een nieuwe editie (m’n zesde boek alweer). Dat betekende tekst schrappen, onderwerpen actualiseren, meer diepgang toevoegen en veel nieuwe, betere fotovoorbeelden. Het boek is daardoor gegroeid van 218 naar 240 pagina’s full-colour. Ook recente veranderingen in het cameralandschap, zoals Nikon D3 fullframe-sensor en technologie als live-view is er in opgenomen. Nu maar hopen dat er snel weer een nieuwe druk komt, want ik heb nog wel een paar kleine foutjes ontdekt…

Hoewel er recentelijk geen fotobeurs is geweest (de PMA is in januari 2008), regent het nieuwe lenzen. Daarom maar even een overzicht (zie volgende alinea). Het gaat in alle gevallen op APS-C lenzen, met uitzondering van de twee Canon’s. Oftewel, deze lenzen zijn bedoeld voor camera’s met een kleinere sensor (dan 35mm negatief/fullframe), zoals de Nikon D40/D80/D300, Canon 400D/40D en digitale Sony en Pentax camera’s. Nikon komt met een logisch antwoord op de vraag naar goedkope beeldstabilisatie (in de kitlens dus), Tokina presenteert twee lichtsterke toppers, Sigma komt met unieke fisheyes en Canon heeft nieuwe witte teletoeters in petto.

(more…)