Ondanks de negatieve berichting rondom de autofocus van de Canon 1D Mark III (die sneller maar ook iets minder accuraat schijnt te zijn dan de 1D Mark II), is er nu een lichtpuntje. Na de uitgebreide tests van Rob Galbraith was de onbeantwoorde vraag hoe de Mark III het eigenlijk doet tegenover de concurrentie. Ten opzichte van zijn voorganger scoort hij wellicht (in moeilijke omstandigheden) een fractie minder, maar hoe zit het in vergelijking met andere camera’s?

Testers van ProPhoto, die ook eerder hebben bericht over het autofocusprobleem, hebben daarom beide camera’s tegenover elkaar gezet. De missie was simpel. Men name een hardloper die met matige lichtomstandigheden (zoals tegenlicht) recht op de camera afrent en telt het aantal bruikbare opnamen. Hiervoor gebruikte men een 1D (firmware 1.2.3) met 300mm f2.8 (op f2.8), AI Servo met het middelste focuspunt en een Nikon D3 (firmware 1.1) met eveneens een 300mm f2.8 (op f2.8 met C-Focus en middelste focuspunt). In totaal werden vijf verschillende tests uitgevoerd.

De score? De Canon 1D Mark III leverde in 31% van alle gemaakte foto’s een niet geheel scherp beeld op, maar de Nikon D3 kwam uit op maar liefst 48% (oftewel bijna de helft onscherp). Ergo, de conclusie van de testers is dat de autofocus van de Canon superieur is aan die van de Nikon. Uiteraard in de getestte omstandigheden. Het statement is dus dat de AF-problemen weliswaar negatief zijn, maar dat de 1D Mark III zich uitstekend kan meten met andere professionele camera’s voor veeleisende sportfotografie. Overigens kun je ook stellen dat 31% onscherpe foto’s (oftewel 59% scherp) ook niet echt een score is om over naar huis te schrijven.

De volledige test kun je hier lezen.

Het is alweer ruim een half jaar terug dat ik m’n Canon 100-400 L f4.5-5.6 L IS heb verkocht. De reden? Ik heb ook een 70-200 f2.8 L IS en samen met converters (1,4x en 2x) biedt die hetzelfde bereik, maar is tegelijkertijd wel flexibeler en beter bruikbaar binnenshuis (dankzij f2.8). Bovendien is de lens weather sealed en is de IS van een latere generatie (3 stops winst). Een eerdere test wees uit dat de 70-200 met 2x extender op f8 vrijwel even scherp was als de 100-400 op f8. Maar ook dat deze op f5.6 echt te soft is (f8 is dus een noodzaak, terwijl de 100-400 op f5.6 voldoende scherp was). Bovendien nam ik in de praktijk altijd maar één van beide lenzen mee. Immers, ze zijn redelijk zwaar, nemen veel ruimte in beslag en overlappen qua brandpunt. Afhankelijk van het doel zat slechts één van beide in de tas; b.v. de 70-200 als ik ook binnen ging fotograferen en de 100-400 voor bijvoorbeeld vakanties en een bezoek aan de dierentuin. Het fijne van de 100-400 is dat je snel kunt schakelen tussen een beetje tele en heel veel (bovendien werkt hij op de 1D ook prima samen met de 1,4x extender; 560mm f8).

70-200 als alternatief?

In de praktijk mis ik de 100-400 toch meer dan ik dacht. Met converters is de 70-200 prima bruikbaar, maar je bent toch redelijk vaak aan het wisselen, wat een beetje irritant is. Met de 1,4x extender is het resultaat (280mm f4) redelijk goed bruikbaar, maar met de 2x kom je dus minimaal uit op f8. De camera houdt daar natuurlijk geen rekening mee, waardoor de Av stand al snel een vereiste wordt. En dat is niet altijd even praktisch.

Nieuwe versie?

Ik moet bekennen dat ik de 100-400 mede verkocht heb omdat ik dacht dat er vroeg of laat wel een opvolger voor zou komen. Het is nog steeds een prima lens, maar – net zoals de 5D – loopt de gebruikte technologie wat achterop. De lens stamt uit 1999 en heeft dus geen weather sealing en gebruikt de allereerste generatie IS. Ook optisch is er in bijna 10 jaar tijd best veel veranderd. Een 100-400 f4 lens zou erg mooi zijn, maar het is de vraag of dat haalbaar is (beduidend hoger prijskaartje en groter en zwaarder; tenzij de DO techniek van nut is). Ook de 400mm stand zou ietsje scherper kunnen (het is bruikbaar, maar wel softer dan 350mm).

Alternatieven

Bij de verkoop heb ik ook aan alternatieven gedacht. De 300mm f4 IS is een optie, maar deze lens stamt uit exact dezelfde tijd als de 100-400 en heeft dus dezelfde minpunten. De 28-300 f3.5-5.6 IS is interessant, maar het prijskaartje is beduidend hoger en de 300mm stand is wat beperkt (maar wel bruikbaar met 1,4x converter). De 300mm f2.8 IS is te duur en niet daardoor niet te verantwoorden voor wat ik er mee doe (ik fotografeer geen voetbalwedstrijden en kom ook niet dagelijks in de Oostvaardersplassen). Met 2x converter zou die lens wel een mooie 600 f5.6 opleveren (en plus 1,4x zelfs 840mm f8). De 400 f5.6 L is geen optie, want die mist IS. Bij de concurrentie zie ik weinig serieuze alternatieven (de Sigma 120-300 f2.8 misschien, maar dat is een vrij lompe lens en hij mist IS).

Voorlopig wacht ik dus nog maar even af. De Photokina is in zicht… wie weet…

Volgens Foto Konijnenberg zal Canon na de zomer een 18-200 f3.5-5.6 IS aankondigen. Canon zelf wil dit nog niet bevestigen. De lens komt bijna drie jaar na Nikon equivalent, de 18-200 f3.5-5.6 VR. Het is de vraag waarom het zo lang geduurd heeft. Ik zelf zou zo’n lens nooit kopen, omdat een dergelijke megazoom per definitie ernstige last heeft van kussen- en tonvormige vertekening. Maar het is natuurlijk wel een fijne allroundlens. Ideaal voor op vakantie als je slechts één lens mee wilt nemen. De mindere kwaliteit is in dat geval minder een issue. Bovendien zijn er veel fotografen die overstappen van compact (zoals een bridgecamera met 10x zoom of meer) en bij Canon geen gelijkwaardige lens vinden. Tot nu toe moesten zij uitwijken naar Sigma of Tamron, maar na de zomer kan het dus ook bij Canon. De lens is (natuurlijk) uitgerust met een ingebouwde beeldstabilisator (IS) en alleen geschikt voor camera’s met EF-S vatting (zoals de 40D, 450D en 1000D). De prijs is nog niet bekend.

Hij ligt al sinds half mei in de winkels, maar ik was er nog niet aan toegekomen om iets te schrijven over m’n laatste boek. Dit exemplaar (Pearson, 160 pagina’s, adviesprijs € 19,95) is geheel afgestemd op de Canon 450D. Zo beschrijf ik onder andere hoe de camera optimaal kan worden ingesteld na de fabrieksinstellingen (waarbij live-view bijvoorbeeld standaard uitgeschakeld is), welke mogelijkheden live-view biedt en welke mogelijkheden er achter de knoppen en in het menu verborgen zitten. Verder uiteraard algemene informatie over digitale fotografie, de compositie, goed- en fout-situaties en twee hoofdstukken over beeldbewerking (op basis van Photoshop Elements 6). Ten slotte nog twee aparte hoofdstukken over lenzen en accessoires voor de 450D.

Zal Canon opnieuw in staat zijn de markt op zijn grondvesten te doen schudden zoals men dat deed met de 300D?  Dat was in 2003 de eerste betaalbare digitale spiegelreflex voor de consumentenmarkt. Betaalbaar is een relatief begrip, want de camera kostte toen nog ruim € 1200. Momenteel begint de markt redelijk verzadigd te raken, want al voor minder dan € 500 koop je een nieuwe reflex met kitlens. Toch zou het wel logisch zijn als Canon een model onder de 450D uitbrengt. Deze camera is simpelweg te geavanceerd voor mensen die slechts af en toe fotograferen en alleen de automatische stand gebruiken. Er kan op veel snufjes bezuindigd worden, zodat ook de prijs omlaag kan. In vergelijking met de concurrentie (denk aan Nikon’s D60) mist Canon een echte instapcamera – de 450D-serie is volwassen geworden. In het analoge tijdperk had Canon ook nog een serie onder de EOS 300 (de EOS 1000/3000/5000).

Het was dan ook niet verrassend dat de naam van de nieuwe camera gisteren uitlekte. Hij gaat EOS 1000D heten. Althans, die naam is gevonden in de help-bestanden van Canon nieuwste RAW-software (Digital Photo Professional 3.4). De Amerikaanse versie zou Rebel XS gaan heten (de 450D heet daar XSi). Specificaties zijn nog niet bekend evenals de prijs, maar de verwachting is dat het prijsniveau zo rond de prijs van een nieuwe 400D zal liggen (die na de introductie van de 450D de rol van instapper tijdelijk heeft overgenomen). Geruchten spreken over een introductie voor de zomer – in ieder geval voor de Photokina en waarschijnlijk tegelijkertijd met de opvolger van de 5D.

Vanuit diverse hoeken komen er geruchten dat Canon nog voor de zomer de opvolger van de 5D zal aankondigen (22 april was één van de genoemde data). Volgens deze geruchten heeft de camera, waarvan de naam nog niet bekend is, overtuigende specificaties om de concurrentie met zowel de Nikon D3 als D300 aan te gaan. Canon’s paradepaardje, de lage ruis op hoge ISO’s, zou met 1 2/3e stops zijn verbeterd (zonder softwarematige ruisonderdrukking). ISO 3200, 6400 en 12800 zouden standaard beschikbaar zijn en ISO 25600 via een Custom Functie.

Hij zou beschikken over een 15,3 full-frame CMOS sensor met verbeterde lichtgevoeligheid per pixel en betere microlensjes. Net als de 1D-serie zou hij twee Digic III-processors gebruiken, die onder andere zorg dragen voor het “CXR” ruisreductiesysteem, dat volgens zeggen effectiever is dat gespecialiseerde ruisreductiesoftware (zoals Noise Ninja). Ook wordt de opvolger van de 5D (eindelijk!) weathersealed, op het niveau van de 1D-serie. In de regen fotograferen is dus geen enkel probleem.

Hij zou verder over een 29-punts TTL CMOS sensor beschikken, evenals twaalf cross-sensoren voor f2.8 (of snellere) lenzen, waardoor de autofocus 35% sneller zou zijn dan de 40D. De sluiter zou – eveneens net zoals de 1D-serie -300.000 opnamen mee gaan. Verder krijgt hij een 3 inch lcd-scherm met 922.000 pixels, 14 bit A/D conversie, stofreductiesysteem en ondersteuning voor microtuning van lenzen. Ook live-view is aanwezig en verder verbeterd ten opzichte van de 450D. Hij zou drie tot zes beelden per seconde kunnen maken, met ruimte voor 68 foto’s in de buffer. De adviesprijs zou uitkomen op $ 3499, wat op een geschatte winkelprijs van circa € 2600 kan uitkomen. Begin juni zou hij leverbaar moeten zijn.

Of het klopt weet ik niet, maar de specificaties klinken best aannemelijk… De zwakke punten van de 5D zijn hiermee aangepakt (zoals 3 bps, geen weathersealing, geen stofreductie en live-view). Tegelijkertijd zijn een aantal concurrerende zaken verbeterd: meer megapixels, minder ruis, betere sluiter en betere autofocus. De 1 2/3 stop extra lichtgevoeligheid komt neer op ISO 12800 die nagenoeg gelijk zal zijn als ISO 3200 op de 5D (of ISO 1600 op een 30D). Ik ben benieuwd of dat klopt…

Sony is bezig met de ontwikkeling van een CMOS sensor met 24,8 megapixels. Het betreft een sensor in ‘full frame’-formaat, oftewel evengroot als het 35mm negatief waarop de meeste lenzen (en analoge camera’s) op gebaseerd zijn. Dit betekent dat het gerucht dat Sony ook met een fullframe-camera zal komen (vermoedelijk de a900) zeer waarschijnlijk uitkomt. Een prototype van deze camera (zonder binnenwerk) draait al een tijdje op beurzen mee. Dat betekent dus voor het eerst sinds 2002 concurrentie voor de Canon 1Ds studiocamera, waarbij de teller momenteel op 21 megapixels staat. Ook Nikon zal dit segment niet laten links liggen en waarschijnlijk over grofweg een half jaar met een D3X op de proppen komen – mogelijk met de nieuwe Sony-sensor.

Na Sony’s a200 en het uitlekken van de Samsung GX20 (=Pentax K20D) hebben drie nieuwe camera’s vandaag het levenslicht gezien. De Canon 450D legt de lat voor het instapsegment een stuk hoger, met een 12 megapixel APS-C sensor, live view (met contrast AF!), een 3 inch scherm, een nieuw type batterij en een verbeterd 9-punts AF systeem. Het aantal beelden per seconde is opgepompt tot 3,5, de ISO stand is nu zichtbaar in de zoeker en hij kan 53 jpeg’s (of 6 raw’s) in zijn buffer opslaan. Maar het meest opzienbare is de stap van CompactFlash naar SD. Dit maakt de stap voor potentiële overstappers een stuk lastiger, omdat zij hun oude geheugen moeten dumpen en SD moeten aanschaffen (evenals de nieuwe batterij). De 40D heeft (net zoals de 30D destijds) het nakijken met ‘slechts’ 10 megapixels en als voornaamste troef de betere body en 6,5 beelden p/s.

De Pentax K200D is voorzien van anti-shake en stofreductie, plus een 10,2 megapixel ccd. Opvallend is ook dat de body ‘weathersealed’ is – iets dat in het instapsegment heel bijzonder is. De semi-professionele K20D bezit een 14,6 megapixel CMOS sensor (gemaakt door Samsung), ISO 100-3200 (+6400 Hi) een 2,7 inch lcd-scherm met live-view. De laatste heeft genoeg in huis om met de Nikon D300 en Olympus E-3 te concurreren, zij het dat de maximale sluitertijd blijft steken op 1/4000e (en flitssynchronisatie op 1/180e). Nieuw is ook een xsync flitsaansluiting.

Hoewel er recentelijk geen fotobeurs is geweest (de PMA is in januari 2008), regent het nieuwe lenzen. Daarom maar even een overzicht (zie volgende alinea). Het gaat in alle gevallen op APS-C lenzen, met uitzondering van de twee Canon’s. Oftewel, deze lenzen zijn bedoeld voor camera’s met een kleinere sensor (dan 35mm negatief/fullframe), zoals de Nikon D40/D80/D300, Canon 400D/40D en digitale Sony en Pentax camera’s. Nikon komt met een logisch antwoord op de vraag naar goedkope beeldstabilisatie (in de kitlens dus), Tokina presenteert twee lichtsterke toppers, Sigma komt met unieke fisheyes en Canon heeft nieuwe witte teletoeters in petto.

(more…)

Afgelopen weekend was ik in De Kuip bij de teleurstellende wedstrijd Nederland – Luxemburg (1-0). Ik was er op uitnodiging van Canon, die een skybox heeft in dat stadion. Ik ben een paar keer eerder naar wedstrijden geweest, maar dit was genieten. Er was zowel een lekker warm binnengedeelte, met hapjes en drankjes en een tv, als een buitendeel met een fraai uitzicht op het stadion. Buiten was het ook verwarmd, maar het voelde nog steeds vrij koud. Voor de wedstrijd was er eten en in de pauze en na de wedstrijd stonden heerlijke snacks klaar. Tijdens de wedstrijd werd iedereen steeds voorzien van drank naar keuze. Geweldig! Als fanatieke kiekjesmaker kon ik het niet laten om de fotopers te observeren. Vooral de 500m f4 IS was populair, al zag ik ook een paar 400mm f2.8 IS. Het aantal witte lenzen was vrij opvallend. Op de bovenstaande foto tel ik 20 lenzen. Slechts twee hiervan, oftewel 10%, zijn Nikon’s (rood omcirkeld).

Nu is het algemeen bekend dat Canon een solide positie heeft onder sportfotografen. Vòòr de D3 had je de D2H die weliswaar acht beelden per seconde haalde, maar slechts in een vier megapixel-resolutie. De 12 megapixel D2X haalde er slechts vijf, of acht bij een resolutie van iets meer dan 6 megapixels. Bovendien was ruis op hoge ISO’s een probleem (en een noodzaak bij sport). Ten slotte was het lenzengamma van Nikon verouderd (geen VR). Met de introductie van de D3 èn drie nieuwe lenzen (400 f2.8 VR, 500 f4 VR, 600 f4 VR) zijn al deze nadelen opgelost. Het lijkt me alleen een onmogelijke opgave om 90% van de fotografen te overtuigen hun kostbare apparatuur om te wisselen…