Uit de eerste alinea blijkt wel dat het om een bijzonder product gaat. Het betreft hier de ‘Iris’ van KPN. Dit is een webcam, alleen dan niet op basis van usb of ethernet, maar umts. De Iris werkt grotendeels zoals een telefoon. Je stopt er een SIM kaartje in (USIM), stopt de lader in het stopcontact en zet hem aan. Vervolgens zoekt de Iris contact met het umts netwerk. Vanaf dat moment kun je met een umts-telefoon contact maken met de Iris via de optie ‘videobellen’. Je belt het 06-nummer van de camera en je kijkt met uw telefoon door het oog van de Iris heen. Het leuke is dat je de camera ook kunt draaien. Met de ‘4’-toets beweeg je naar links, met ‘6’ naar rechts en met ‘5’ kun je het draaien stoppen (de Iris draait namelijk niet in stapjes, maar in één keer). Niet alleen beeld wordt live uitgezonden, ook geluid in de directe nabijheid van de camera kan via de telefoon worden beluisterd. Het is wel jammer dat de camera niet naar boven en beneden gedraaid kan worden – dit kan alleen handmatig.

Geavanceerde mogelijkheden
Maar de Iris kan meer! Je kunt hem ook op afstand videobeelden laten opnemen. Het zal je niet verbazen dat foto’s ook tot de mogelijkheden behoren; je krijgt dan een foto per MMS toegestuurd (resolutie 800×600). Ook fraai is de mogelijkheid om het beeld om te schakelen naar een infrarood-modus, waardoor videobeelden van een donkere situatie toch goed zichtbaar zijn. Ook over het beveiligingsdeel is goed nagedacht. Na aanschaf moet je je 06-nummer als hoofdgebruiker instellen door middel van een sms-bericht. Vervolgens kun je andere 06-nummers (maximaal 50) toevoegen, waardoor vrienden en familie ook contact kunnen maken met de camera. Een ongeregistreerd 06-nummer heeft geen toegang, dus je hoeft niet in te zitten over je privacy. En net zoals een echte mobieltje kan de Iris ook zonder problemen los van het stroomnet gebruikt worden. Je kunt hem dus overal mee naar toe nemen en op iedere plek op aarde (met umts-dekking) gebruiken.

Nuttig?
Maar nu de hamvraag… De Iris is een leuke gadget, maar is het product ook echt nuttig? Dat hangt van je persoonlijke situatie af. Het is een leuke manier voor opa en oma om de klein kinderen, thuis of tijdens een vakantie, te zien spelen. Het kan interessant zijn om even in huis te kijken als u op reis bent en wilt zien hoe het er thuis aan toe gaat. Of je kunt de Iris als babysitter inzetten door te zien èn horen wat er gebeurt. Je kunt het zo gek maken als je zelf wilt. In alle gevallen is een flatfree umts-abonnement wel aan te raden, anders gaat het grapje flink in de papieren lopen.

Adviesprijs € 249
120 min. gesprekstijd, 100 uur standby
310g, 100x120x126mm

Firmwares zijn in de digitale wereld vrij gebruikelijk. De softwaremodule wordt opgeslagen in een herschrijfbare geheugenmodule (meestal flashgeheugen). Hierdoor kunnen fabrikanten eventuele fouten in producten achteraf simpel te herstellen, zonder dat een terughaalactie noodzakelijk is. Dit geldt voor fouten, maar ook bijvoorbeeld voor compatibiliteit (zoals flashkaarten). Maar het is ook mogelijk de beeldkwaliteit met een nieuwe firmware te optimaliseren. Zijn er bijvoorbeeld klachten dat de kleur rood in foto’s overheerst, dan valt dit met een nieuwe firmware op te lossen. Ook de parameters voor verscherping, contrast en kleurverzadiging kunnen achteraf nog bijgeschaafd worden. Andere voorbeelden zijn betere ruisonderdrukking, ondersteuning voor nieuwe talen en algemene bugs. In theorie is het ook mogelijk om achteraf nog nieuwe functionaliteiten aan de camera toe te voegen, uiteraard zover de hardware dat toestaat. Denk hierbij bijvoorbeeld aan hogere ISO-standen. Twee bekende voorbeelden zijn de Nikon D70 en de Canon 300D. Ten tijde van de introductie van de D70s, een verbeterde versie van de D70, stelde Nikon een gratis firmware-update beschikbaar voor bestaande D70-bezitters, die alle softwarematige verbeteringen van de D70s bood (zoals betere prestaties van de vijf AF-punten, een nieuw menu-ontwerp en een meer nauwkeurige status van het resterend aantal opnamen). Voor de Canon 300D was een illegale firmware-update in omloop (niet door Canon gemaakt) die de 300D gedeeltelijk dezelfde functionaliteiten gaf als de veel duurdere 10D. Dit was mogelijk doordat de 300D voor een groot deel dezelfde hardware gebruikte als de 10D, wat vooral op softwareniveau was geblokkeerd. Veranderingen zijn o.a. een 3200 ISO-stand, belichtingscompensatie voor de flitser, opklapbare spiegel en een menu met gevorderde instellingen.

Risico’s
Het updaten van de firmware is echter niet zonder risico’s. Omdat de gehele software-infrastructuur wordt vervangen, in feite het besturingssysteem, kan een klein probleem grote gevolgen hebben. Immers, zonder werkend besturingssysteem kun je ook weinig met een pc of Mac. Het is daardoor van cruciaal belang dat de firmware wel voor jouw camera bedoeld is en afkomstig is van een betrouwbare bron (de camerafabrikant). Firmwares die niet bij de fabrikant vandaan komen kunnen wel werken, maar het risico is groter. De fabrikant stelt explicitiet in de voorwaarden dat men niet verantwoordelijk is voor het updaten van de firmware. Als er, buiten de schuld van de fabrikant, iets fout gaat, valt het niet onder de garantie. Je bent dan je camera wekenlang voor reparatie kwijt en moet nog betalen ook.

Tijdens het updaten is het zaak om zo voorzichtig mogelijk met je camera om te gaan. Kom niet aan knoppen, klepjes en kabels, maar wacht geduldig tot het updaten klaar is. Mocht de camera tijdens het updaten van de firmware stroom verliezen, doordat de batterijen op zijn of het contact daarmee verloren gaat, dan is hij direct onbruikbaar geworden. Bedien de camera dus niet tijdens het updaten en laat hem zeker niet vallen. In uitzonderlijke gevallen kan het zijn dat de camera na een update minder goed functioneert dan voorheen. In dat geval is er waarschijnlijk iets mis met de firmware (en/of camera) en kun je het beste contact opnemen met de fabrikant. Het is altijd mogelijk om een oude firmware-versie opnieuw te installeren – bewaar deze bestanden dus goed. Over het algemeen geldt dat het loont om voor het updaten goed te lezen welke verbeteringen de nieuwe firmware bevat. Gaat het om zaken die voor jou niet interessant zijn, dan heeft updaten weinig zin. De spreuk “If it ain’t broke, don’t fix it” gaat dan op.

Checklist
1. Huidige firmware-versie van de camera controleren
2. Nieuwe firmware zoeken op de site van de camerafabrikant
3. Noodzaak van de nieuwe firmware overwegen
4. Firmware downloaden (en eventueel uitpakken)
5. Batterij volledig opladen
6. Firmware op flashkaart zetten (of camera aan pc koppelen en naar interne geheugen kopiëren)
7. Camera controleren (klepjes, kabels, knoppen)
8. Firmware updaten op de camera
9. Nieuwe firmware-versie controleren
10. Camera controleren

Controleer eerst de huidige firmware-versie van je camera (voordat je met downloaden en updaten begint).

Waar moet je op letten?
Voordat je je camera voorziet van een nieuwe firmware, moet je op een aantal zaken letten (zie ook de verkorte checklist in het kader). Controleer allereerst welke firmware-versie je camera momenteel gebruikt (raadpleeg eventueel de handleiding). Ga vervolgens naar de website van de camerafabrikant en controleer of er al een nieuwe versie is. Als er meerdere nieuwe versies zijn, kun je volstaan met de meest recente. Hierin zitten ook de wijzigingen van eerdere firmwares. Stel jezelf de vraag welke verbeteringen de nieuwe firmware biedt en of deze interessant genoeg zijn om te installeren. Immers, updates die niets toevoegen (zoals een extra menutaal) zijn in weze tijdsverspilling en een onnodig risico.

Wil je de nieuwe firmware downloaden, dan moet je in veel gevallen eerst akkoord gaan de met de voorwaarden van de fabrikant (ergo: de firmware-update is op eigen risico) en in sommige gevallen eerst nog het serienummer van je camera invoeren. Lees van te voren de instructies op de website van de fabrikant (of de handleiding) goed door. Hier staat ook in of je het firmware-bestand rechtstreeks naar de camera kunt kopieren of eerst nog moet uitpakken op je computer. Daarna is het gebruikelijk om dit bestand om een flashkaart (of het interne geheugen van de camera) te zetten, door middel van een kaartlezer of een usb-kabel.

Vervolgens is het raadzaam om je camera te controleren. Is de batterij volledig opgeladen? Zo niet, doe dit alsnog! Zijn alle klepjes gesloten? Staat hij op een stabiele plek? Zijn onnodige kabels losgekoppeld? In plaats van een volle batterij kun je de camera ook aan het lichtnet aansluiten. Dit heeft echter niet de voorkeur, omdat er altijd een kleine kans is op stroomuitval – wat in de meeste gevallen catastrofaal is. Daarna kun je de firmware-update starten via het menu (zie handleiding). Meestal volgt er eerst nog een waarschuwing waarbij de nieuwe versie wordt genoemd. Controleer nogmaals of dit de juiste versie is en start de procedure daarna. Kom tijdens het updaten niet aan de camera, maar volg de procedure op afstand. Het updaten duurt meestal zo’n 10 tot 60 seconden. Ook als het langer duurt dan verwacht is wat geduld op z’n plaats. Het updaten dient in geen geval onderbroken te worden. Mocht er toch iets misgaan, zet de camera dan uit en haal de batterij er een aantal seconden uit. Controleer vervolgens of de camera nog werkt; mogelijk is de oude firmware nog aanwezig of is de nieuwe gewoon actief zonder dit te melden. In de meeste gevallen zal het updaten zonder problemen geslaagd zijn. Zo niet, neem dan contact op met de fabrikant.

In de praktijk
Als voorbeeld updaten we de firmware van een testcamera: de Casio EX-Z1000. Enkele weken later, vlak na de officiële lancering, was er al een firmware-update voorhanden (v1.01). De update verhielp een bug met de beeldkwaliteit: in bepaalde donkere omstandigheden, zoals zware bewolking, kon het voorkomen dat kleuren verkeerd werden weergegeven. Sommige camera’s kunnen de firmware-versie direct vanuit het menu tonen, maar bij veel camera’s is een foefje nodig dat beschreven staat in de handleiding en op de website van de fabrikant.

Bij de EX-Z1000 is het noodzakelijk de camera aan te zetten terwijl de menuknop tegelijkertijd ingedrukt wordt. In ons geval verschijnt firmware-versie 1.00 op het scherm. Op de website van Casio gaan we via de link ‘Support’ naar ‘Downloads’ voor digitale camera’s. We zien dan vanzelf de nieuwe firmware-update voor de EX-Z1000 in de lijst staan. Op de dan volgende pagina is de nieuwe firmware te downloaden en wordt tevens uitvoerig uit de doeken gedaan hoe het in z’n werk gaat. Een rode waarschuwingstekst benadrukt dat de batterij vol moet zijn voor het updaten. Goed werk op dit front van Casio, want de camera weigert zelfs te updaten als de batterij niet vol is. Voordat we de nieuwe firmware kunnen downloaden moeten we eerst akkoord gaan met de voorwaarden (o.a. dat de fabrikant niet aansprakelijk is) en vervolgens het serienummer invullen.

De firmware zit verstopt in een uitvoerbaar bestand (.exe) en moet eerst gestart worden om de daadwerkelijke firmware uit tepakken. Dit betreft een .bin-bestand. Dit bestand kopiëren we via een kaartlezer naar een SD kaartje, maar we hadden hiervoor ook het interne geheugen van de camera kunnen gebruiken, door deze via een usb-kabel op de computer aan te sluiten. Zodra we de vers opgeladen camera nu aanzetten (en de menuknop tegelijkertijd ingedrukt houden) verschijnt automatisch de vraag of we de firmware willen updaten, inclusief het nieuwe versienummer. Als we ‘yes’ selecteren antwoord de camera gedurende een seconde of 15 met ‘now loading’ en vervolgens de melding ‘complete’. De nieuwe firmware van de camera is nu versie 1.01 en er is weer een bugje verholpen.

Conclusie
Het updaten van de firmware is niet echt moeilijk, maar wel een heel secuur werkje. Als er iets mis gaat kan je camera onbruikbaar worden. Volg de instructies van de camerafabrikant dus nauwkeurig op. Stel jezelf ook de vraag of de nieuwe versie wel van toegevoegde waarde is. Gaat het om zaken waar je niets aan hebt, dan kun je je tijd beter besteden aan het maken van leuke foto’s.

P.S. Voor de laatste firmware-updates, zie onze overzichtspagina.

Persoonlijk vind ik de stap begrijpelijk, maar wel jammer. HP had een klein marktaandeel en ook een beperkt aantal modellen (allemaal in dezelfde klasse). Het was duidelijk dat camera’s in de schaduw stonden van printers, maar in mijn ogen horen de twee producten bij elkaar. Daarnaast ken ik een aantal mensen persoonlijk binnen HP die met passie werken aan het ontwerpen van digitale camera’s (dat maakt het nieuws extra sneu). HP stond altijd bekend om zijn goede prijs-prestatieverhouding en leuke innovaties zoals de R937 met 3,5 inch touchscreen, of – de hier afgebeelde – 850 met 8x optische zoom. De laatste was mijn tweede digitale camera (2002).

Het heeft te maken met een subspiegel, die de autofocussensoren gebruiken. In bepaalde gevallen, met name bij hoge temperaturen, kan dat tot problemen met de autofocus leiden – met name in de AI Servo-modus. Men rept nog niet over een terughaalactie van verkochte exemplaren, maar alle vooraden zijn voor de zekerheid wel uit de winkels gehaald. CPS leden krijgen binnenkort bericht over de repatieprocedure: “Regarding the products that have been sold to consumers, we are currently preparing a resolution for this issue and will inform you of further detailed information and required steps through our official website at the end of October or the beginning of November. Canon will accept these units for repair, but we will not be offering an exchange or return.”

Update: men meldt nu dat camera’s met een serienummer tussen de 501001 en 546561 last kunnen hebben van het “AF mirror adjustment”-probleem.

Olympus claimt het snelheidsrecord op het gebied van autofocus op haar naam te hebben geschreven met de E-3 (eerder uitgelekt als E-P1). Het AF-systeem zou zijn snelheid danken aan 11 AF punten met twin cross sensoren (in combinatie met de nieuwe SWD-lenzen – ala USM/HSM/AF-S). Hoewel we aannemen dat Olympus de camera met de concurrentie vergeleken heeft, betwijfelen we toch een beetje of deze claim ook echt hard gemaakt kan worden. Canon en Nikon zijn al decennia alleenheersers als het gaat op AF prestaties (voornamelijk ten behoeve van sport- en actiefotografie). Daarbij is het de vraag of de camera met een prijs van € 1699 kan opboksen tegen het € 4000+ geweld van de marktleiders. Mogelijk slaat de claim van Olympus op producten in hetzelfde prijssegment (aangezien de camera in de uitgelekte PDF werd vergeleken met de – toen nog niet bestaande – 40D en D300). Maar los hiervan: met deze prijs, een weatherproof body, IS in de camera, 5 bps en een uitklap- en roteerbaar 2,5 inch lcd-scherm heeft men wel een waardige opvolger van de klassieke E-1. [specificaties]

12 megapixels
Sceptici menen dat Nikon de boot mist door de opvolger van de D2X met evenveel (effectief zelfs iets minder) pixels uit te rusten, maar daar ben ik het niet helemaal mee eens. Minder pixels is goed voor de signaal-ruisverhouding, 12 megapixels is voor de meeste fotografen meer dan zat en de resolutie is hoger dan de directe concurrent: de 1D Mark III. Maar studiofotografen die hoge resoluties vereisen zullen meer gebaat zijn bij de Canon’s 1Ds Mark III (dus die is – voorlopig – op dat front de alleenheerser).

11 bps = marketing
Wat wel pure marketing is, zijn de 11 beelden per seconde die de D3 kan produreren (één meer dan de 1D Mark III). Alleereerst is dat alleen mogelijk in de DX-stand, waarvan de effectieve resolutie slechts 5,1 megapixel is. Genoeg voor de krant, maar voor glossy tijdschriften is dat vrij weinig (de oude D2X is dan een betere keus). Ook werkt de autofocus niet optimaal met 11 bps; alleen het eerste beeld wordt gemeten. Continue Servo is dus niet mogelijk (maar voor horizontaal fotograferen voldoet het). Goed 9 bps is ook niet slecht, maar de 1D Mark III heeft hier toch een streepje voor.

Flashkaarten duo
Ruim drie jaar na de introductie van de 1D Mark II biedt Nikon nu ook ruimte voor twee flashkaarten in de body. Handig, want – net zoals bij Canon – kan hierdoor oftewel doorgeschoten worden als de eerste kaart vol is, een mirror gemaakt worden en RAW en JPEG gespreid worden opgeslagen. Nikon heeft alleen gekozen om twee keer CompactFlash te gebruiken; eigenlijk een meer logische keuze dan CF en SD, zoals Canon. SD kaarten zijn namelijk in minder hoge capaciteiten beschikbaar, zijn sinds Sandisk’s Extreme IV (UDMA) trager dan CF en het is gewoon onhandig om twee verschillende formaten te gebruiken.

UDMA
Ook een plus ten opzichte van de 1D Mark III is dat de D3 UMDA ondersteunt en dus maximaal gebruik kan maken van de nieuwste generatie flashkaarten (Extreme 4, Transcend 266x, Lexar 300x). Dat houdt een schrijfsnelheid van 35 MB/s in, wat zeer ten goede komt aan de buffercapaciteit. En dat mag ook wel, want de buffer is een zwak punt van de D3. Wie in JPEG fotografeert hoeft niet te vrezen (75 opnamen), maar in RAW wordt het lastig. Officieel zijn de specificaties nog niet vrijgegeven, maar het aantal zal onder de 20 liggen (waarschijnlijk 15) en met 9 beelden per seconde zit de buffer dan dus rap vol.

High ISO: de grens verlegd
De 1D Mark III scoorde ten opzichte van de voorgaande generatie een stop winst als het op ruis aankwam. Oftewel ISO 3200 is nu prima bruikbaar, terwijl voorheen ISO 1600 nog de max was (als je niet intensief aan de softwarematige ruisreductie wilde i.v.m. kwaliteitsverlies). De D2X is geen partij voor zowel de Mark III als II, aangezien deze op ISO 800 al beduidend minder bruikbaar is dan de Mark III op 3200. Maar de D3 scoort nog beter op ISO 3200 èn 6400 (de laatste stand lijkt redelijk bruikbaar). Zo erg zelfs, dat Nikon ISO 12800 en 25600 als optionele Hi-standen heeft toegevoegd (wat weer iets teveel van het goede is). Dit is te danken aan een nieuwe sensor die door Nikon ontworpen is en door een andere – niet genoemde – partij geproduceerd wordt. Op high-end vlak is men dus van Sony afgestapt.

ISO 200
Ook mooi is dat de ISO waarde tot 12800 in 1/3e stapjes geselecteerd kan worden (bij de Mark III stopt dat bij 3200). Een klassiek Nikon minpunt is trouwens wel dat de laagste ISO waarde 200 is. Weliswaar kan ISO 100 (Lo) ook gebruikt worden, maar met verlies van dynamisch bereik (aangezien deze ge’pulled’ wordt vanaf ISO 200). Een ISO 50-stand is nergens te bekennen. Wie dus een stromende waterval met een lange sluitertijd wil vastleggen, moet met ND-filters gaan werken.

Conclusie
Maar al met al heeft Nikon hier een indrukwekkende prestatie neergezet. Zowel de D3 als D300 zijn uniek positioneerd en bieden veel waar voor hun geld. Gezien de hogere prijzen en betere specs concurreert de D300 niet echt met de 40D, maar meer met de 5D (en opvolger daarvan), zij het dat de laatste weer een aparte klasse is vanwege de fullframe-sensor. Qua specificaties loopt Canon nu wat achter de feiten aan, wat extra pijnlijk is omdat ze net hun nieuwe paradepaardjes voor de komende twee jaar hebben aangekondigd. Wellicht dat er met firmware-tweaks nog wat eer valt te redden, maar in het verleden heeft dat zelden tot extra functionaliteit geleid.

Ten slotte, nog even de globale plus- en minpunten op een rijtje:

Nikon D3 PLUSPUNTEN

• ISO 6400 (Hi 12800, 25600)
• Zeer laag ruisniveau tot en met ISO 3200 en 6400
• Innovatieve auto-focus (51 punts) met uitstekende tracking
• 9 bps (en 11 bps in DX-stand)
• Compatibel met DX-objectieven
• UDMA ondersteuning (35 MB/s)
• Twee CF sloten
• Live view met autofocus (twee standen)
• LCD scherm met hd-resolutie (+ HDMI)
• Batterij gaat 2x zo lang mee (~1800 opnamen)
• Cross-sensoren tot en met F 5.6

Nikon D3 MINPUNTEN

• Beperkte buffer (64 JPEG, RAW <20)
• 10/11 fps zonder volledige autofocus, geen Continue Servo
• Prijs hoger dan 1D Mark III
• ISO 200
• In DX-modus slechts 5,1 megapixel (FX objectieven aan te raden)
• Fullframe vraagt om nieuwe lenzen (DX lenzen in de verkoop)
• Nikon pro-lenzen (b.v. 400 f2.8 VR) beduidend duurder dan Canon equivalent

Canon 1D Mark III PLUSPUNTEN

• 10 bps met volledige autofocus
• Grotere buffer (110 JPEG, 30 RAW)
• Autofocus velden beter verspreid (in de hoogte)
• Langere batterijduur (2200 opnamen)
• ISO 3200 uitstekend bruikbaar (maar vermoedelijk niet zo goed als D3)
• Scherpere prijs (dan de D3)

Canon 1D Mark III MINPUNTEN

• 10 megapixels (vs 12)
• Niet full-frame
• Cross-sensoren tot en met F 2.8
• Live view zonder autofocus
• CF en SD (ipv 2x CF)
• Nikon D300 is ook een concurrent geworden (6-8 bps, zelfde AF als D3), maar veel goedkoper

D3:
* Full frame (FX genaamd) 12 megapixel Nikon CMOS
* Live view LCD
* 9 bps in FX mode, 11fps in DX/HSC mode (1.5 crop)
* ISO 200 – 6400 with LO (ISO 100), H1 and H2 (ISO 12800 / 25600)
* 51 point autofocus system (15 cross sensor)

D300:
* DX format 12 megapixel CMOS
* Live view LCD
* 6 bps (8 bps met power grip)
* ISO 200 – 3200 with LO (ISO 100), H1 (ISO 6400)
* 51 point autofocus system (15 cross sensor)

Verder nog een aantal nieuwe lenzen: AF-S 14-24/2.8 G, AF-S 24-70/2.8 G, AF-S VR 400/2.8 G, AF-S VR 500/4 G, AF-S VR 600/4 G.

Volgens deze specs zou de D300 de concurrentie met Canon’s 40D wel aankunnen. Van de D3 lopen de specs uiteen van een 12 megapixel low-noise sensor tot een 18 megapixel variant (als concurrent voor Canons 1Ds). Het low-noise karakter meer gebaat zijn bij minder pixels (vanwege de signaal-ruisverhouding). Toch lijken de ISO 12800 en 25600 standen wat overdreven. Tot nu toe hebben we nog geen enkele non-Canon sensor gezien die ISO 3200 en 6400 ruisarm aflevert, laat staan ISO 12800 en 25600. Maar we zullen zien.

Zo wordt van Canon de 40D verwacht. Dit is een doorontwikkeling van de 20D en 30D, met als verschil een nieuwe sensor (die van de 400D of beter), anti-stof, drie custom modi op het draaiwiel en de Digic III chip. Revolutionaire zaken worden niet verwacht, maar je weet het nooit. Over opvolgers van de 5D en 1Ds Mk II nog geen concreet nieuws (maar wie weet).

Bij Nikon lopen de geruchten over een fullframe D3 (met DX crop-modus) hoog op. Deze zou over 18,7 megapixels beschikken, evenals 51 AF punten en een 3 inch lcd-scherm met een super hoge resolutie.

Van Sony staat de opvolger van de Konica Minolta 7D te trappelen, die boven de A100 gepositioneerd zal worden.

En bij Olympus is het wachten op de E-P1, die waarschijnlijk pas in oktober officieel wordt demonstreerd.

Over Pentax geen concreet nieuws, al zou er maar zo een opvolger van de K100/110 kunnen komen, evenals een model boven de K10D.