Ik gebruik Google Calendar nu al jaren. Deze ‘Kalender 2.0′ is een uitkomst, omdat je – waar je ook bent – je agenda bij je hebt en deze met anderen kunt delen. Collega’s met wie je samenwerkt, partner, vrienden en kennissen – iedereen die jij toegang verschaft kan onafhankelijk-en-toch-samen plannen. Een zakelijke afspraak, een hypoheekgesprek in de avonduren, een uitje in het weekend, het is allemaal super eenvoudig zonder oneindig overleg. En uiteraard bepaal je zelf wat anderen zien, zodat niet je hele agenda open en bloot ligt. Bovendien kun je categorieën aanmaken, bijvoorbeeld zakelijk en privé, en slechts een deel daarvan delen. Het enige nadeel is dat de agenda online staat en je dus wel internettoegang moet hebben, in tegenstelling tot de papieren variant. Maar tegenwoordig kan dat zelfs heel simpel via je mobiele telefoon.

Tot enkele jaren terug gebruikte ik Outlook voor mijn zakelijke afspraken. Overstappen van Outlook naar Google Calendar was een eitje, omdat de laatstgenoemde alle items kan importeren. Maar andersom was destijds nog niet mogelijk. Het was dus byebye Outlook en dat is niet altijd ideaal. De agenda van Outlook is nog sneller op te roepen, omdat deze in de e-mailclient zit. Bovendien is hij ook beschikbaar wanneer internet er onverhoopt uit ligt. En de agenda wordt automatisch gesynchroniseerd met mobiele telefoons en pda’s, zodat je ook op locatie altijd je agenda bij je hebt. Toen ik overstapte zocht ik naar software samenwerking tussen beide agenda’s mogelijk maakte. Toen was die er nog niet, maar nu wel. Google heeft zelf een applicatie gemaakt die automatisch alle items over-en-weer importeert. Doe er je voordeel mee!

Enkele weken terug schreef ik over mijn uitje naar Durgerdam om het bevroren IJmeer te bewonderen. Het was toen nog niet mogelijk om het ijs op te gaan. Veroordeeld tot de ijskant, bleek het lastig om foto’s te maken. Ik weet niet of je de locatie kent, dus zal ik die kort beschrijven.

Er ligt een hoge dijk langs het IJmeer en daar klim je overheen. Je daalt over begroeide steenblokken omlaag om in een rietkraag te belanden. Daar kun je je dan uitleven met je camera, het liefst bij een opening zodat je ook wat ijs en niet alleen stengels ziet. Nu toont het niet echt als je staand het ijs fotografeert, behalve misschien met een telelens. Je kunt hurken, maar dan bevindt het ijs zich nog steeds grotendeels onder je.

Oplossing: je klautert over de grote rotsblokken die langs de kant in het IJ(s)meer liggen. Overal zit ijs en gladde begroeiing tussen en overheen, dus je glibbert wat af met je uitrusting van vele duizenden euro’s in je handen en op je rug! En dan zie je een leuk rijtje ijspegels onder een tak hangen en dat moet natuurlijk op de foto. Liefst met de boot “die er het hele jaar ligt maar dat weten de kijkers niet dus die denken dat je heel geduldig het moment hebt afgewacht tot hij eindelijk voorbij kwam tuffen” op de achtergrond.

Nu zijn die spekgladde rotsblokken best wel hoog en bungelen die ijspegels je spottend tegemoet vanuit de diepte. Oplossing: jezelf als een slangenmens over en langs rotsblokken draperen, waarbij je hoofd ondersteboven achter de camera in de spleet tussen de blokken terecht komt. Het toestel probeer je ondertussen recht te houden, scherp te stellen op de pegels, nog iets met belichting te doen, een compositie te maken, de horizon recht te houden – o ja, er moest nog een boot bij, die zit nu achter een stengel. Overnieuw dus en alles gebeurt in spiegelbeeld. Het voelt alsof je ondersteboven aan een schommel hangt terwijl je heel erg je best doet alsof er niets aan de hand is en nonchalant met een hand in je broekzak even een kiekje maakt.

Dan klinkt het geluid van de sluiter. Niet die van je eigen camera, maar van een medefotograaf die jou hangend tussen de blokken steen heeft ontdekt en dit echt aan  het thuisfront moet laten zien. Tegen de tijd dat je jezelf tussen massief steen hebt uitgeperst, stapt hij schaterend van het lachen in zijn auto, aan de andere kant van de dijk. Die afdruk kan ik dus vergeten (mocht jij het zijn geweest, die malloot was ik, graag een kopietje mijn kant op

Ineens moest ik denken aan de Minolta Dimage 7 Hi met zijn fijne kantenbare zoeker, die ik in een ver verleden in mijn bezit had. Lang geleden in het digitale tijdperk is zo rond 2004. Kortom, ik besloot dat het tijd was voor een hoekzoeker. Een handig hulpstuk voor je spiegelreflexcamera. Je schuift het kapje van je zoeker af, zet er een soort periscoop voor in de plaats en het feest kan beginnen. Zelf gebruik ik voornamelijk de Olympus E-3 en het leek mij verstandig om een hoekzoeker van Olympus zelf te kopen. Er bestaan ook universele exemplaren, tegen aanzienlijk lagere prijzen, maar dat durf ik toch niet zo aan. Voor Canon en Nikon zijn veel accessoires aangepast. Voor Olympus is ook het nodige te krijgen, maar een hoekzoeker die onder de naam ‘Generic’ op Marktplaats wordt aangeboden, geeft mij niet het vertrouwen dat het goed gaat komen met een tikje rebels merk als Olympus.

Als ook jij een hoekzoeker wilt hebben, let er dan op dat hij op jouw camera past. Je schuift hem namelijk net als een oogkapje voor de zoeker en je wilt wel het volledige zoekerbeeld zien. Vaak zit er een palletje op waarmee je het beeld vergroot (2, 2.5 of 3 keer komt vaak voor) als hulp bij het scherpstellen. Tijdens vergroten is uiteraard niet het volledige zoekerbeeld te zien. De dioptrie is aan te passen. Je zet een tweede zoeker voor de zoeker, maar dat merk je niet echt, er valt goed mee te werken. Waarom gebruik je LiveView niet, denk je misschien. Ik vind het op dit moment nog geen alternatief voor de zoeker, maar hierover een andere keer meer. Een uitklapbare monitor is in combinatie met een hoekzoeker wel erg handig om de gemaakte foto’s direct te beoordelen.

En liggen tussen de glibberige rotsblokken? Dat moet uiteraard nog steeds, maar eerlijk is eerlijk: niemand heeft je gedwongen om fotograaf te worden. Alleen ligt het met een hoekzoeker een stuk prettiger. Je hoeft niet meer in het kerstcircus van Carré te werken om een foto te maken. Als voorbeeld een ijsfoto, gemaakt op de dijk naar Marken, wederom het talud naar het meer afgedaald en liggend tussen de stenen. Maar nu wel in een comfortabele houding op mijn buik. Het was zelfs aangenaam warm, met een lekker zonnetje op mijn bol. Een ijsfoto, het lijkt al weer zo lang geleden dat we konden schaatsen op natuurijs.

Heb je in Vista een account aangemaakt met naam èn wachtwoord? Handig, want dan kan niet iedereen zomaar je computer misbruiken. Maar ook onhandig, want dan moet je steeds dat wachtwoord intypen en duurt het opstarten dus langer en bovendien is het lastig als anderen je computer ook willen gebruiken (met toestemming). Gelukkig is er een simpele oplossing:

 
1. Klik op Start en typ het volgende commando in het opdrachten/zoekvak: netplwiz
2. Een speciaal venster voor gebruikersinstellingen verschijnt. Haal het vinkje weg bij de regel waar staat dat gebruikers iedere keer moeten inloggen.
3. Klik op Toepassen
4. Een venster verschijnt. Vul hier je gebruikersnaam en wachtwoord in en klik op OK.

Vanaf nu start de pc automatisch op met dit account, zonder dat je het wachtwoord moet invullen.