ConsumerReports.com (zeg maar de consumentenbond in de VS) heeft een uitgebreide test gedaan met een drietal iPhone 4′s en een aantal andere telefoons (waaronder de 3GS) in een speciaal isoleerde testomgeving en een gesimuleerd gsm-signaal. Wanneer het punt links onderaan de iPhone 4 vier met een wordt aangeraakt, maken de twee antenne’s die de band rondom de telefoon vormen contact en zwakt het signaal sterk af. Zelfs zo erg dat een gesprek erdoor onderbroken zou kunnen worden, helemaal in een gebied waar de dekking al niet helemaal optimaal is. Bij andere telefoons doet dit effect zich niet zo sterk voor. Dat wijst dus op een serieuze ontwerpfout. Al maanden voor de release heeft Apple de telefoons natuurlijk wel in de praktijk getest, maar steeds met een niets verhullende bumpercase om het toestel heen. Dat voorkomt het probleem gedeeltlijk (al zijn er nog steeds meldingen dat de antenne’s dan ook nog contact maken). Volgens ConsumerReports is er één simpele oplossing; Duct tape. Maar dat is natuurlijk niet zo chique op zo’n dure designtelefoon.
Hij komt pas de 30e uit in Nederland (en de 28e in de VS), maar ik heb gisteren al een pre-release voorstelling gezien van Monsters vs Aliens. Ik was te gast bij DreamWorks Animations in Hollywood – in hun eigen theather dat gebruikt wordt voor screening (het previewen van films om voor de release feedback te krijgen). Het bijzondere van deze voorstelling was dat de film in 3D vertoond werd. Hiervoor werden speciale 3D brillen uitgereikt van Dolby 3D. Het effect is verbluffend. Een film krijgt echt diepte, waardoor het realisme en de beleving sterk vergroot wordt. Dat wordt versterkt door een aantal ‘grapjes’ speciaal voor de 3D versie, waarbij een onderwerp plots zo dichtbij komt dat je bijna van je stoel valt. Je hebt soms echt het gevoel dat je de personages kunt aanraken, of dat je zelf in de betreffende ruimte staat. Dat, gecombineerd met perfect geluid maakt het tot een ware belevenis. Je zou bijna vergeten dat het vier jaar geduurd heeft totdat deze film tot stand is gekomen (waarvan 1,5 tot 2 jaar productie en de rest voorbereiding). Het berekenen van de film kostte maarliefst 45,6 miljoen uur(!!!). Daarvoor werden 1300 HP workstations ingezet en een compleet datacenter. Een scene, de ontploffing van het moederschip, omvat 6 TeraByte aan data. Met die cijfers in je achterhoofd ga je toch anders naar zo’n film kijken. Los van deze getallen was de film zelf overigens bijzonder vermakelijk, grappig en grafisch spectaculair. Hij zou alleen wel wat langer mogen duren (blijf vooral nog even zitten na de aftiteling)…
Enkele weken terug schreef ik over mijn uitje naar Durgerdam om het bevroren IJmeer te bewonderen. Het was toen nog niet mogelijk om het ijs op te gaan. Veroordeeld tot de ijskant, bleek het lastig om foto’s te maken. Ik weet niet of je de locatie kent, dus zal ik die kort beschrijven.
Er ligt een hoge dijk langs het IJmeer en daar klim je overheen. Je daalt over begroeide steenblokken omlaag om in een rietkraag te belanden. Daar kun je je dan uitleven met je camera, het liefst bij een opening zodat je ook wat ijs en niet alleen stengels ziet. Nu toont het niet echt als je staand het ijs fotografeert, behalve misschien met een telelens. Je kunt hurken, maar dan bevindt het ijs zich nog steeds grotendeels onder je.
Oplossing: je klautert over de grote rotsblokken die langs de kant in het IJ(s)meer liggen. Overal zit ijs en gladde begroeiing tussen en overheen, dus je glibbert wat af met je uitrusting van vele duizenden euro’s in je handen en op je rug! En dan zie je een leuk rijtje ijspegels onder een tak hangen en dat moet natuurlijk op de foto. Liefst met de boot “die er het hele jaar ligt maar dat weten de kijkers niet dus die denken dat je heel geduldig het moment hebt afgewacht tot hij eindelijk voorbij kwam tuffen” op de achtergrond.
Nu zijn die spekgladde rotsblokken best wel hoog en bungelen die ijspegels je spottend tegemoet vanuit de diepte. Oplossing: jezelf als een slangenmens over en langs rotsblokken draperen, waarbij je hoofd ondersteboven achter de camera in de spleet tussen de blokken terecht komt. Het toestel probeer je ondertussen recht te houden, scherp te stellen op de pegels, nog iets met belichting te doen, een compositie te maken, de horizon recht te houden – o ja, er moest nog een boot bij, die zit nu achter een stengel. Overnieuw dus en alles gebeurt in spiegelbeeld. Het voelt alsof je ondersteboven aan een schommel hangt terwijl je heel erg je best doet alsof er niets aan de hand is en nonchalant met een hand in je broekzak even een kiekje maakt.
Dan klinkt het geluid van de sluiter. Niet die van je eigen camera, maar van een medefotograaf die jou hangend tussen de blokken steen heeft ontdekt en dit echt aanhet thuisfront moet laten zien. Tegen de tijd dat je jezelf tussen massief steen hebt uitgeperst, stapt hij schaterend van het lachen in zijn auto, aan de andere kant van de dijk. Die afdruk kan ik dus vergeten (mocht jij het zijn geweest, die malloot was ik, graag een kopietje mijn kant op
Ineens moest ik denken aan de Minolta Dimage 7 Hi met zijn fijne kantenbare zoeker, die ik in een ver verleden in mijn bezit had. Lang geleden in het digitale tijdperk is zo rond 2004. Kortom, ik besloot dat het tijd was voor een hoekzoeker. Een handig hulpstuk voor je spiegelreflexcamera. Je schuift het kapje van je zoeker af, zet er een soort periscoop voor in de plaats en het feest kan beginnen. Zelf gebruik ik voornamelijk de Olympus E-3 en het leek mij verstandig om een hoekzoeker van Olympus zelf te kopen. Er bestaan ook universele exemplaren, tegen aanzienlijk lagere prijzen, maar dat durf ik toch niet zo aan. Voor Canon en Nikon zijn veel accessoires aangepast. Voor Olympus is ook het nodige te krijgen, maar een hoekzoeker die onder de naam ‘Generic’ op Marktplaats wordt aangeboden, geeft mij niet het vertrouwen dat het goed gaat komen met een tikje rebels merk als Olympus.
Als ook jij een hoekzoeker wilt hebben, let er dan op dat hij op jouw camera past. Je schuift hem namelijk net als een oogkapje voor de zoeker en je wilt wel het volledige zoekerbeeld zien. Vaak zit er een palletje op waarmee je het beeld vergroot (2, 2.5 of 3 keer komt vaak voor) als hulp bij het scherpstellen. Tijdens vergroten is uiteraard niet het volledige zoekerbeeld te zien. De dioptrie is aan te passen. Je zet een tweede zoeker voor de zoeker, maar dat merk je niet echt, er valt goed mee te werken. Waarom gebruik je LiveView niet, denk je misschien. Ik vind het op dit moment nog geen alternatief voor de zoeker, maar hierover een andere keer meer. Een uitklapbare monitor is in combinatie met een hoekzoeker wel erg handig om de gemaakte foto’s direct te beoordelen.
En liggen tussen de glibberige rotsblokken? Dat moet uiteraard nog steeds, maar eerlijk is eerlijk: niemand heeft je gedwongen om fotograaf te worden. Alleen ligt het met een hoekzoeker een stuk prettiger. Je hoeft niet meer in het kerstcircus van Carré te werken om een foto te maken. Als voorbeeld een ijsfoto, gemaakt op de dijk naar Marken, wederom het talud naar het meer afgedaald en liggend tussen de stenen. Maar nu wel in een comfortabele houding op mijn buik. Het was zelfs aangenaam warm, met een lekker zonnetje op mijn bol. Een ijsfoto, het lijkt al weer zo lang geleden dat we konden schaatsen op natuurijs.
“Apple” laat de volgende generatie “MacBooks” zien. Misschien meteen een idee voor een nog kleinere Netbook? Bekijk de film voor alle details, dan wordt alles duidelijk
Eens in de zoveel tijd duikt de discussie weer op. Is analoog nog steeds superieur aan digitaal wat betreft fotografie, of is dat reeds een gepasseerd station? Ik heb ooit geprobeerd dat wetenschappelijk uit te rekenen, maar omdat de basis zo anders is (hoeveel korrels heeft een filmrolletje?) is dat erg moeilijk. Dan kun je het dus alleen maar testen met een megagrote afdruk. In de Britse ‘Gadget Show’ werden twee presentatoren in de studio gefotografeerd met een analoge Nikon F5 en een digitale Nikon D700 (12 megapixels), beide met hetzelfde objectief en lichtgevoeligheid (ISO 400). Benieuwd naar de uitkomst? Kijk maar.
Enkele weken geleden heb ik de Garmin Nüvi 550 een tijdje mogen uittesten. Het is een navigatieapparaat voor in de auto en op de fiets, om mee te wandelen en zelfs voor op het water. Dat is een gunstige ontwikkeling. Want anders dan TomTom, die zich voornamelijk richt op automobilisten en motorrijders, beseft Garmin terecht dat er meer situaties zijn waarin je behoefte hebt aan een betrouwbaar navigatiesysteem.
Een standaard navigatiesysteem is alleen te gebruiken zolang er een weg in de buurt is. Loop je door de duinen of in een bos, dan heb je er weinig aan. Nou ja, als je verdwaalt kun je tenminste zien waar de dichtstbijzijnde weg is, maar dat is het dan ook. Op de Nüvi 550 kun je behalve wegenkaarten ook topografische kaarten installeren, zodat het apparaat ook in het terrein prima te gebruiken is. Het zijn de topokaarten die al vele jaren op de zogenaamde handheld of offroad gps-ontvangers gebruikt worden, zoals de Garmin 60CS(X). (more…)
Sinds kort gebruik ik een 8GB Compact Flash kaart van ATP. Dankzij de 300x snelheid en ondersteuning van UDMA, is deze kaart stukken sneller dan mijn vorige geheugenkaart. Dat is een Transcend UDMA van weliswaar 16 GB, toch was die ‘slechts’ 133x speed en dat merk je echt.
Mijn Olympus E-3 ondersteunt UDMA. In vergelijking met voorganger E-500 is hij supersnel. Toch raakt een mens snel verwend, want met vijf beelden per seconde in raw+jpeg (superfine) is de buffer na een tijdje vuren aardig vol. Doorgaan met fotograferen is geen enkel probleem, dat kan tot in het oneindige doorgaan (lees: tot de kaart vol is). Buffer vullen en legen zit elkaar totaal niet in de weg. Alleen om de geschoten beelden terug te zien… dan moet je even wachten tot het nerveus knipperende lampje dooft. Met name als je een geduldig poserend model snel even het resultaat wilt tonen, komt dat slecht uit. Daar sta je dan met op je professionele camera een zwart beeld!
Met de ATP kaart is dat probleem ook weer opgelost. Een snelle body is één, maar op een gegeven moment loop je toch weer tegen een nieuwe grens aan. Nu is het niet altijd nodig om raw met jpg in de hoogste kwaliteit te schieten, maar het is zonde om je camera te beperken met een ‘langzame’ geheugenkaart. Een 300x UDMA kaart verlegt de grens weer een stuk. Mocht je een geschikte kaartlezer hebben, dan zet je de beelden ook razendsnel over op je computer. Foto’s en geheugenkaarten worden steeds groter, waardoor het kopiëren anders steeds meer tijd in beslag neemt. Een snelle geheugenkaart én kaartlezer, lossen ook dat weer een tijdje op (eSATA?).
Ter vergelijking. De ATP kaart leest en schrijft in mijn Olympus E-3 met 22 megabyte per seconde. Dat is minder dan de geclaimde 45, maar de werkelijk gehaalde snelheid kan per camera verschillen. Een hogere snelheid zal waarschijnlijk wel gehaald worden met een kaartlezer en door zo groot mogelijke bestanden (tiff?) over te zetten. Pas dan kan hij vaart maken. De Transcend kaart haalde ‘slechts’ 11 megabyte per seconde (15 haalbaar volgens specificaties). Met andere woorden, dankzij ATP is de schrijfsnelheid exact verdubbeld! Een aanzienlijke tijdwinst dus, waar ik erg blij mee ben.
Tot slot is de kaart waterdicht (handig als je body ook weerbestendig is, want een kaartje laat je zo in een plas water vallen; wel even uitwringen voor je hem weer in je camera terugstopt), stootvast, bestand tegen elektrostatische ontladingen en kan tegen temperaturen waarbij ik allang het loodje heb gelegd.
Casio houdt van snelle camera’s. Hoewel de nieuwe Exilim EX-FH20 met zijn 40 beelden per seconde eigenlijk maar met een slakkengangetje fotografeert, als je het vergelijkt met zijn grote broer de EX-F1. Die heeft er dan al 60 gemaakt. Filmen gaat met 1000 frames per seconde (de EX-F1 is ‘net iets sneller’ met 1200 fps). Zie daar het mooiste beeldje maar eens uit te halen. Filmen met 420 fps en 210 fps is trouwens ook mogelijk. In de HD-stand worden 30 opnamen per seconde gemaakt van 1280 x 720 pixels.
De EX-FH20 is 27% kleiner en 28% lichter dan de EX-F1. De sensor heeft 9,1 megapixels (7 megapixels effectief tijdens burstmode van 40 beelden per seconde, waarbij al wordt gefotografeerd voordat de ontspanknop wordt ingdrukt). Er zit maar liefst een 20x optische zoom op, beginnend met een groothoek van 26 mm en eindigend op ongeveer 520 mm. Scherpstellen kan vanaf 40 cm, dat wordt 12 cm in macrostand en zelfs 1 cm in de supermacro-stand.
De lichtgevoeligheid loopt van 100 tot 1600 ISO, alle standenprogramma zijn instelbaar met één en dezelfde draaiknop, beeldstabilisatie is in de vorm van sensor-shift ingebouwd en het gezichtsherkenning is uiteraard ook aanwezig. De adviesprijs van de Casio EXILIM EX-FH20 is €499,- inclusief BTW.
Vandaag is het zo ver. Sony komt met de a900, een DSLR met maar liefst een 24.6 megapixel full-frame sensor, die door Sony zelf ontwikkeld is. Een dual Bionz-processor verwerkt op hoge snelheid een enorme hoeveelheid data die de processor genereert. Ruisonderdrukking wordt zowel voor als na RAW-verwerking uitgevoerd. Er kunnen vijf trouwens beelden per secondemee gemaakt worden.
Er wordt gebruik gemaakt van 9-punts auto-focus, aangevuld door 10 zogenoemde ‘focus assist points’. Ook is er een speciale F2.8 sensor ingebouwd die de nauwkeurigheid van het auto-focussysteem verbetert bij het gebruik van lichtsterke lenzen.
Andere specificaties zijn in het kort : anti-stof (een speciale coating op het low-pass filter en sensor-shift), beeldstabilisatie (sensor shift), ISO 200-3200 (of 100-6400), en ondersteuning voor diverse soorten Memory Sticks en Compact Flash.
Het beeldscherm meet 3 inch, met een resolutie van 921.600 puntjes. Gewicht is 850 gram. De camera zal in oktober beschikbaar zijn.
Er zijn nogal wat misverstanden over accu’s en batterijen… Zijn oplaadbare batterijen beter dan Alkaline? Kun je een laptop het beste zónder batterij aan de stroom zetten? Kun je een accu het beste helemaal leegverbruiken voor hem opnieuw op te laden? Kun je accu’s het beste in de koelkast bewaren? Is NiMH beter als Li-Ion? Gaat een accu langer mee als je hem minder vaak gebruikt? Deze en andere misverstanden worden besproken in dit item.
RSS-feed
Artikelen (RSS)