Vier uur opstaan. Kwart voor vijf de eerste trein. Om half zes op Schiphol aan de Starbucks koffie met een aantal collega’s. Om zeven uur half acht het vliegtuig richting Hannover en om 9:45 geaccrediteert in de perskamer. Toen was er nog een kleine zeven uur te gaan om het complex met 24 hallen met 4300 standhouders te bezoeken, op een terrein dat ruim zes keer zo groot is als de complete Jaarbeurs in Utrecht. In het verleden was ik na een kleine week alweer toe aan een nieuw paar schoenen, maar tegenwoordig ben ik steeds beter geworden in het gebruiken van de speciale pers taxi’s. De dag bestond uit een paar afspraken en veel spontane bezoekjes aan standhouders om even dag te zeggen. En wat bij te praten over technologische ontwikkelingen en met name de wereldeconomie. De IT industrie stond er veel beter voor dan in 2000/2001, zo was de algemene claim. De meeste fabrikanten zijn dan ook niet bang en zien genoeg groeikansen. Tegelijkertijd was het overduidelijk dat de CeBIT veel kleiner was dan normaal. Minder standhouders, minder hallen en minder bezoekers. Ik ben blij dat ik dit jaar maar één dag ben gegaan, in plaats van een volle werkweek. Misschien volgend jaar weer…

P.S. Fotonieuws was er ook (een 666x CompactFlashje bijvoorbeeld), later meer.

Enkele weken geleden heb ik de Garmin Nüvi 550 een tijdje mogen uittesten. Het is een navigatieapparaat voor in de auto en op de fiets, om mee te wandelen en zelfs voor op het water. Dat is een gunstige ontwikkeling. Want anders dan TomTom, die zich voornamelijk richt op automobilisten en motorrijders, beseft Garmin terecht dat er meer situaties zijn waarin je behoefte hebt aan een betrouwbaar navigatiesysteem.

Een standaard navigatiesysteem is alleen te gebruiken zolang er een weg in de buurt is. Loop je door de duinen of in een bos, dan heb je er weinig aan. Nou ja, als je verdwaalt kun je tenminste zien waar de dichtstbijzijnde weg is, maar dat is het dan ook. Op de Nüvi 550 kun je behalve wegenkaarten ook topografische kaarten installeren, zodat het apparaat ook in het terrein prima te gebruiken is. Het zijn de topokaarten die al vele jaren op de zogenaamde handheld of offroad gps-ontvangers gebruikt worden, zoals de Garmin 60CS(X). (more…)

Volgende week zit ik weer eens in San Francisco en hoewel de reis werkgerelateerd is, heb ik ook een paar uurtjes vrije tijd om de fraaie stad en baai weer eens te bekijken. Ik heb er al een aantal keren uitgebreid gefotografeerd, maar toch zijn er nog een paar locaties (en situaties) die op m’n lijstje staan. De Golden Gate vanaf een bepaald strand bijvoorbeeld. En vanaf een berg aan de overkant van de baai, waarbij je de stad op de achtergrond ziet liggen. Om te bepalen naar welke plekken ik moet gaan om een bepaalde compositie te pakken is Google Earth een fantastisch hulpmiddel. Allereerst om fotografisch inzicht te krijgen in de situatie van bovenaf, maar ten tweede omdat steden en bergen in 3D weergegeven kunnen worden. Met behulp van een 3D muis (zoals die van 3dconnexion) is het eenvoudig, indrukwekkend èn leuk om alvast virtueel op de bestemming rond te lopen (lees: vliegen). Hoewel er geen sprake is van wiskundige precisie is het erg makkelijk om een hoog plekje te zoeken voor een mooi uitzicht (en vervolgens de exacte locatie te noteren om daar vervolgens langs te gaan.

Attentie iedereen die naar de VS afreist, zakelijk of privé. Het gebeurt al enige tijd, maar nu is het dan ook officieel: de Amerikaanse douane mag – zonder aanleiding – datadragers in beslag nemen voor inspectie. Het gaat dan om notebooks, maar ook om telefoons en mp3-spelers. Onder het mom van ‘terrorismebestrijding’ is het toegestaan elektronische apparaten te inspecteren, gegevens te kopiëren en deze te delen met andere inlichtingendiensten. Bovendien kan apparatuur voor onbepaalde tijd in beslag genomen worden. De maatregel geldt zowel voor Amerikanen als internationale bezoekers en er hoeft geen sprake te zijn van verdachte zaken om tot inspectie over te gaan. Na de inspectie worden de gekopieerde gegevens wel weer verwijderd.

Het Department of Homeland Security zegt er op WebWereld het volgende over:

“Department of Homeland security zegt in een kennelijke reactie dat het “niet onze intentie is goedbedoelende reizigers te onderwerpen aan overdreven kritisch onderzoek, maar uitsluitend om de veiligheid van het Amerikaanse publiek te garanderen”. “Als we onze inspecties van digitale media aan de grenzen anders zouden benaderen dan die van andere documenten of gegevensdragers, dan zouden we terroristen en criminelen een voordeel geven dat ze niet zouden moeten hebben en dat onze natie zich niet kan veroorloven.”

Ik deze maand weer die kant op, dus ik ben benieuwd of ik er iets van merk. Waarschijnlijk valt het in de praktijk wel mee, maar mochten ze notebooks en telefoons in beslag gaan nemen, dan hebben zakelijke (en persoonlijke) reizen die kant op natuurlijk weinig zin meer.

bronnen: WebWereld en Computer!Totaal

Net terug uit Ierland en nu bezig met het verwerken van vele honderden e-mails, het voorbereiden van nieuwe artikelen en het doornemen van 2300 foto’s (32 GB aan data). Ik ben in alle landen van Europa geweest, uitgezonderd Roemenië, Finland en tot voor kort Ierland. Een vriend/collega vertelde me al jaren hoe prachtig het land was, met zijn vriendelijke mensen en fabelachtige landschappen. En nu was het dan zo ver. In eerste instantie verwachte ik een land dat veel op Groot Britannië leek en dan met name Wales en Schotland. I was wrong. Ierland heeft hoge cliffen zoals Frankrijk, Lochs als Schotland, fjorden als Noorwegen, ruïnes als Griekenland, een onbegrijpelijke taal als Welsh en in het Zuid-Westen vind je zelfs subtropische planten. Eigenlijk heeft het land, dat vier keer zo groot is als Nederland – met vier keer zo weinig inwonders, alles. Nu dus maar snel verder met de foto’s.

Zo, even uitgeblazen in Egypte. Heerlijk weer, fraaie koraalriffen en vriendelijke mensen. Bijzonder contrast: de troosteloze woestijn waar amper wat groeit en de honderden kilometers rif van de Rode zee, vol met leven. Ik heb eerder in Curacao gedoken en gesnorkeld, maar Egypte was bijna nog fraaier (omdat het rif zo toegankelijk is op enkele tientallen meters uit de kust). Natuurlijk was de D-SLR mee, al heb ik m’n 1D Mark III thuisgelaten vanwege het gewicht en het opvallende uiterlijk (plus omdat ik daarvoor ook een zwaar statief zou moeten meesjouwen). Ik kom nog terug op wat onderwaterfoto’s en andere fotografie. De bovenstaande foto is gemaakt in de woestijn, een uur nadat de zon onder was gegaan. Vanwege het gebrek aan lichtvervuiling (immers: geen steden/dropen in de buurt) is de melkweg zelfs met het blote oog zeer goed te zien. Maar omdat het zeer donker was (de maan was nog niet op) heb ik de boom wel een fractie van een seconde moeten bijschijnen met een LED lamp.

En hop… nu weer door naar de CeBIT…

Een gestolen navigatiesysteem kan veel ellende geven. Nog voordat je ontdekt dat de voorstoel van je auto vol stukjes glas ligt, kan de dief al op weg zijn om jouw huis leeg te halen. Hij hoeft alleen de opdracht ‘navigeer naar huis’ te geven, omdat hij weet dat de kans groot is dat jij eerst richting Carglass rijdt en dus voorlopig niet thuis zult zijn.

En dat alleen maar omdat er een vage cirkel op de vooruit zichtbaar was (de afdruk van de zuignap), en jij dacht dat niemand op het idee zou komen dat er wel eens een navigatiesysteem in het dashboardkastje zou kunnen liggen. Kan een navigatiesysteem voor nog meer verassingen zorgen? Jazeker!

Steeds vaker zit een navigatiesysteem standaard in een nieuwe auto ingebouwd en de nieuwste generatie kan meer dan jou naar een bestemming brengen. Ze houden ook een ‘broodkruimelspoor’ bij. Een wat? Het apparaat laat niet alleen zien waar jij je bevindt, de gegevens over jouw positie worden meteen ook in het geheugen opgeslagen. Zo ontstaat een heel spoor. Jouw spoor.

Dat kan heel handig zijn. Zo kun je achteraf precies zien wanneer je waar bent geweest, en hoe je daar bent gekomen. Zelfs als je drie keer over de rotonde rijdt en vijf keer de verkeerde afslag neemt, is dat later allemaal terug te zien. Zo’n spoor is ook erg handig als je op de terugweg exact dezelfde route wilt volgens als op de heenweg, zoals in een donker bos met onverharde wegen die het navigatiesysteem niet eens kent.

Heel handig dus. Tenzij je minder goede bedoelingen hebt. Lees: als je iets te verbergen hebt. Bijvoorbeeld als iedereen denkt dat je naar je werk bent, maar je al jarenlang op woensdagmorgen stiekem heel ergens anders heenrijdt. Of je hebt een streng dieet en heel toevallig loopt jouw spoor dagelijks langs de McDonalds. Niet over de doorgaande weg, maar via de McDrive.

Zo kan het gebeuren dat een overvaller netjes al zijn sporen uitwist, maar niet aan het navigatiesysteem in de vluchtauto denkt. En in het geheugen van dat apparaat staat tot op de seconde nauwkeurig waar hij allemaal is geweest. Zelf het hobbelige bospad waar hij ergens in de buurt zijn buit heeft verstopt. Misschien is hij even langs huis gereden omdat hij zijn bivakmuts is vergeten, of heeft hij zijn maten netjes thuis afgezet.

Een navigatiesysteem weet alles. De overvaller kan alleen nog proberen te ontkennen dat híj het was die in de auto zat… maar op het aanraakscherm zijn vast sporen te vinden die dat tegenspreken.

In de kleine week dat ik in wereldstad New York was, heb ik weer van alles gezien. Een heerlijk zonnetje van ruim 30 graden, een sauna in de metrostations en ter compensatie weer een vrieskistklimaat in de metro zelf. Ik was er voor HP, dat een hele hoop nieuwe producten aankondigde – zowel voor zakelijk gebruik, als voor de consument (daarover later meer). Daarnaast had ik er nog twee daagjes aan vast geplakt om wat tijd in de stad te kunnen doorbrengen en met een vriendin aldaar bij te kletsen. Minder prettig was de taxi-staking, waardoor vervoer ineens een stuk latiger werd. Normaal hoef je maar een willekeurige straat in de lopen om ‘taxi’ te roepen, maar nu waren ze schaars en rekenden bovendien hogere prijzen. De reden? Men wil niet dat de taxi’s worden uitgerust met GPS systemen waarmee de klant kan meekijken (één taxi waar ik in zat had dat al en het is reuze handig). David Letterman maakte er wat cynische grappen over. Ik had de eer om vanaf de eerste rij zijn show bij te wonen, om daarna linearecta het vliegtuig terug naar Amsterdam te pakken. Nu weer terug inclusief jetlag.

Niet te geloven. Gisteren heb ik twee verschillende camerafabrikanten aan de lijn gehad, die me beiden een reisje aanboden voor de introductie van nieuwe producten. In het eerste geval betrof het Italië en in bij de tweede ging het om een weeklang safari in Kenia (wat echt vrij bijzonder is voor een persreis). Beide reizen spelen zich pas na de zomer af (ik noem bewust geen namen en data), dus je zou zeggen dat de uitnodigingen ruim op tijd zijn. Maar helaas. In het eerste geval zit ik (zakelijk) in New York en kan ik dus niet aanwezig zijn. En in het tweede geval zit ik in Tunesië (vakantie). Tot mijn grote frustratie kom ik één dag later terug dan dat het vliegtuig richting Kenia vertrekt. Over timing gesproken…

Even klagen hoor. Ik vlieg een keer of 20 per jaar, maar wat ik gisteren met de Portugese TAP vliegmaatschappij meemaakte was ongekend. Tijdens de take-off op Schiphol leek het vliegtuig naar links en rechts te schudden en toen het voorwiel het wegdek verliet waren allerlei piepen en kraken te horen. Dit werd gevolgd door flinke turbulentie toen we door het wolkendek omhoog vlogen. Een beetje turbulentie ben ik echt wel gewend, maar in dit geval leek het wel alsof het vliegtuig een extreem soort vering had, want we schudden continu op en neer (en het weer was niet echt slecht). Tijdens de daling in Porto (helaas – een tussenlanding voor Lissabon) deed hetzelfde zich voor. Op de landingsbaan aanvliegend leek de piloot een spelletje Flightsimulator te spelen (en dan een oude, ietwat schokkende versie) waarbij hij constant moest bijsturen. De landing was zo hard dat ik even dacht dat hij een doorstart zou maken. Er was geen wolkje aan de lucht en de zon scheen prachtig. Helaas waren we toen nog maar op de helft. De capriolen van de piloot en/of het vliegtuig werden opnieuw bevestigd tijdens de 40 minuten lange vlucht naar Lissabon; exact hetzelfde verhaal. Ik was blij dat ik weer op de grond stond en vroeg de stewardess nog wel even of dit vlieggedrag normaal was. Er stond nogal een harde wind zei ze. Hmmm… vier keer? Ach, niets was zo erg als die noodlanding in 1999 nadat het vliegtuig een uur rondjes had gedraagd boven een storm bij Washington DC (en ergens anders moest landen omdat de brandstof op was). De turbulentie was toen zo heftig dat stewardessen de passagiers vroegen om ongebruikte kotszakjes in te leveren, omdat ze op dreigden te raken. Vrijdag vlieg ik weer terug met TAP.

Update: De terugvlucht ging een stuk beter. Alleen de landing was aan de harde kant (maar het weer in NL was dan ook slecht).