Alles over de revolutionaire MacBook Wheel!

MacBook Wheel

Enkele weken geleden heb ik de Garmin Nüvi 550 een tijdje mogen uittesten. Het is een navigatieapparaat voor in de auto en op de fiets, om mee te wandelen en zelfs voor op het water. Dat is een gunstige ontwikkeling. Want anders dan TomTom, die zich voornamelijk richt op automobilisten en motorrijders, beseft Garmin terecht dat er meer situaties zijn waarin je behoefte hebt aan een betrouwbaar navigatiesysteem.

Een standaard navigatiesysteem is alleen te gebruiken zolang er een weg in de buurt is. Loop je door de duinen of in een bos, dan heb je er weinig aan. Nou ja, als je verdwaalt kun je tenminste zien waar de dichtstbijzijnde weg is, maar dat is het dan ook. Op de Nüvi 550 kun je behalve wegenkaarten ook topografische kaarten installeren, zodat het apparaat ook in het terrein prima te gebruiken is. Het zijn de topokaarten die al vele jaren op de zogenaamde handheld of offroad gps-ontvangers gebruikt worden, zoals de Garmin 60CS(X).

 Op zo’n topografische kaart staan wegen en bebouwing aangeven, maar ook nagenoeg elk slootje is er op te zien, of  waar een bos overgaat in weiland. Wandelpaden staan er ook op. Aangezien die zelden kilometers kaarsrecht doorlopen, kun je zelfs als je verdwaald bent meteen het juiste paadje eruit pikken, zodat je snel terug bent bij je auto. Zoals elke handheld gps-ontvanger, houdt de Nüvi 550 een track bij. Hierin is precies te zien welke route je hebt afgelegd. Dat registreren gaat continue door als het apparaat aanstaat. Zo zie je niet alleen waar je je nu bevindt, maar ook waar je allemaal al bent geweest.

Via de trackback functie kan het apparaat je via exact hetzelfde spoor terug naar het beginpunt leiden. In de ‘beschaafde’ wereld weinig gebruikt, maar in de wildernis een bijna onmisbare functie. Stel je loopt op een besneeuwde gletscher. Op de heenweg bepaal je waar de gevaarlijke spleten zich bevinden, zodat je er omheen kunt lopen. Op de terugweg hoef je dat niet opnieuw te doen. Zelfs in dichte mist loop je met de gps als het ware via je eigen voetstappen terug.

Terug naar de Nüvi. Naast topo- en wegenkaarten kun je er ook waterkaarten opzetten. Omdat het apparaat voor automobilisten, fietsers, wandelaars én watersporters geschikt is, is het apparaat stootvast en waterdicht. Gebruik in een stortbui is geen enkel probleem en een keertje laten stuiteren, nou ja, ik heb het niet uitgeprobeerd, maar daar zou hij tegen moeten kunnen. Ook geocachen (schatzoeken) is prima te doen. Via de navigatiefunctie kun je met de auto in de buurt van de schat komen, daarna schakel je over op wandelen en laat je de “kompaspijl” het doel aanwijzen. De cache-beschrijvingen neem je gewoon mee op het apparaat. Zo heb ik met de beschrijvingen van alle 7000 Nederlandse geocaches aan boord rondgereden. Op de kaart zie je precies wat zich waar bevindt en als je zin hebt, laat je je er eenvoudig heenbrengen.

 Er zijn wat kleine, maar wel belangrijke punten, die ik graag verbeterd zie. Zo is het aanraakscherm niet te blokkeren. Al wandelend begon het apparaat regelmatig te piepen en te praten vanuit mijn binnenzak. Een navigatiesysteem voor wandelaars moet je echt kunnen blokkeren. Ook staat de verlichting altijd aan. Geen probleem als de Nüvi in de auto aan het infuus hangt, maar wandelend of fietsend is het niet slim. De achtergrondverlichting moet vanzelf uitschakelen, zodat de accu langer meegaat.

Tot slot springt de Nüvi meteen aan als je alleen maar naar de aan/uit-knop kijkt. Zet je hem uit en laat je hem in je binnenzak glijden, dan gaat hij vaak meteen weer aan en is ’s middags alsnog je accu leeg. Een inschakelvertraging is hier de oplossing.

Concluderend durf ik te stellen dat dit de eerste succesvolle stap is naar een navigatieapparaat om altijd en overal bij je te hebben. Vergeet ik bijna te vermelden dat de track voor fotografen uitermate handig is om foto’s te geotaggen. En mocht u een snelheidsboete krijgen, dan ziet u in de log of dat wel terecht is. Zoniet, dan kunt u de boete aanvechten en onderbouwen met de gegevens uit de Garmin Nüvi 550.

Sinds kort gebruik ik een 8GB Compact Flash kaart van ATP. Dankzij de 300x snelheid en ondersteuning van UDMA, is deze kaart stukken sneller dan mijn vorige geheugenkaart. Dat is een Transcend UDMA van weliswaar 16 GB, toch was die ‘slechts’ 133x speed en dat merk je echt.

Mijn Olympus E-3 ondersteunt UDMA. In vergelijking met voorganger E-500 is hij supersnel. Toch raakt een mens snel verwend, want met vijf beelden per seconde in raw+jpeg (superfine) is de buffer na een tijdje vuren aardig vol. Doorgaan met fotograferen is geen enkel probleem, dat kan tot in het oneindige doorgaan (lees: tot de kaart vol is). Buffer vullen en legen zit elkaar totaal niet in de weg. Alleen om de geschoten beelden terug te zien… dan moet je even wachten tot het nerveus knipperende lampje dooft. Met name als je een geduldig poserend model snel even het resultaat wilt tonen, komt dat slecht uit. Daar sta je dan met op je professionele camera een zwart beeld!

Met de ATP kaart is dat probleem ook weer opgelost. Een snelle body is één, maar op een gegeven moment loop je toch weer tegen een nieuwe grens aan. Nu is het niet altijd nodig om raw met jpg in de hoogste kwaliteit te schieten, maar het is zonde om je camera te beperken met een ‘langzame’ geheugenkaart. Een 300x UDMA kaart verlegt de grens weer een stuk. Mocht je een geschikte kaartlezer hebben, dan zet je de beelden ook razendsnel over op je computer. Foto’s en geheugenkaarten worden steeds groter, waardoor het kopiëren anders steeds meer tijd in beslag neemt. Een snelle geheugenkaart én kaartlezer, lossen ook dat weer een tijdje op (eSATA?).

Ter vergelijking. De ATP kaart leest en schrijft in mijn Olympus E-3 met 22 megabyte per seconde. Dat is minder dan de geclaimde 45, maar de werkelijk gehaalde snelheid kan per camera verschillen. Een hogere snelheid zal waarschijnlijk wel gehaald worden met een kaartlezer en door zo groot mogelijke bestanden (tiff?) over te zetten. Pas dan kan hij vaart maken. De Transcend kaart haalde ‘slechts’ 11 megabyte per seconde (15 haalbaar volgens specificaties). Met andere woorden, dankzij ATP is de schrijfsnelheid exact verdubbeld! Een aanzienlijke tijdwinst dus, waar ik erg blij mee ben.

Tot slot is de kaart waterdicht (handig als je body ook weerbestendig is, want een kaartje laat je zo in een plas water vallen; wel even uitwringen voor je hem weer in je camera terugstopt), stootvast, bestand tegen elektrostatische ontladingen en kan tegen temperaturen waarbij ik allang het loodje heb gelegd.

Apple heeft vandaag nieuwe versies van de MacBook en de MacBook Pro aangekondigd. Hoewel de geruchten al spraken over zwarte vormgeving en een groot glazen touchpad, bleven andere roddels – zoals een aanraakgevoelig scherm en een zeer goedkoop instapmodel – vooralsnog uit. Met name de MacBook is flink verbeterd. Eigenlijk is het een MacBook Pro, maar dan in een compact jasje (13,3 inch scherm 1280×800). Naast geïntegreerde graphics, is het nu ook mogelijk om voor een dedicated grafische kaart (Nvidia 9600GT) te kiezen, waarmee je prima kunt gamen. Het scherm is nu ook voorzien van de energiezuinigere en fraaiere LED technologie. En de meest luxe MacBook biedt zelfs toetsenbordverlichting. Deze drie verbeteringen waren een half jaar geleden voor mij nog de reden om voor de duurdere MacBook Pro te kiezen. Als ik nu opnieuw voor de keus stond, dan zou ik zonder twijfelen voor de MacBook gaan. De MacBook Pro heeft relatief minder vernieuwingen. Misschien zelfs lichte achteruitgang, want het zeer prettig typende toetsenbord is vervangen door het model van de MacBook en iMac (met platte toetsen). Deze typt ook best lekker, maar het oude model had meer vering. Beide notebooks zijn uit één blok aluminium gemaakt. De prijzen beginnen bij respectievelijk € 1199 en € 1799. De eerste prijs is voor de aluminium versie, een goedkope ‘witte’ versie(die een aantal vernieuwingen mist) kost € 949.

Casio houdt van snelle camera’s. Hoewel de nieuwe Exilim EX-FH20 met zijn 40 beelden per seconde eigenlijk maar met een slakkengangetje fotografeert, als je het vergelijkt met zijn grote broer de EX-F1. Die heeft er dan al 60 gemaakt. Filmen gaat met 1000 frames per seconde (de EX-F1 is ‘net iets sneller’ met 1200 fps). Zie daar het mooiste beeldje maar eens uit te halen. Filmen met 420 fps en 210 fps is trouwens ook mogelijk. In de HD-stand worden 30 opnamen per seconde gemaakt van 1280 x 720 pixels.

De EX-FH20 is 27% kleiner en 28% lichter dan de EX-F1. De sensor heeft 9,1 megapixels (7 megapixels effectief tijdens burstmode van 40 beelden per seconde, waarbij al wordt gefotografeerd voordat de ontspanknop wordt ingdrukt). Er zit maar liefst een 20x optische zoom op, beginnend met een groothoek van 26 mm en eindigend op ongeveer 520 mm. Scherpstellen kan vanaf 40 cm, dat wordt 12 cm in macrostand en zelfs 1 cm in de supermacro-stand.

De lichtgevoeligheid loopt van 100 tot 1600 ISO, alle standenprogramma zijn instelbaar met één en dezelfde draaiknop, beeldstabilisatie is in de vorm van sensor-shift ingebouwd en het gezichtsherkenning is uiteraard ook aanwezig. De adviesprijs van de Casio EXILIM EX-FH20 is €499,- inclusief BTW.

1) Wanneer je laptop aan de stroom gekoppeld is, kun je de accu er het beste uithalen

Onjuist. Het stroomnet kent kleine fluctuaties (iets minder/meer stroom gedurende zeer korte tijd), waar met name elektronica zeer slecht tegen kan. Een accu vangt deze fluctuaties op (wat bij een normale pc geregeld wordt door de voeding). Bovendien blijft de accu gewoon op 100% staan en wordt deze niet actief geladen als hij nog vol is.

2) Je kunt een accu het beste helemaal op maken voor hem opnieuw te laden

Dat geldt alleen voor NiCd en NiMH en NIET voor Li-Ion accu’s (die momenteel zeer gangbaar zijn). NiCd en in mindere mate NiMH hebben last van een ‘geheugeneffect’ als je ze herlaadt terwijl ze nog niet helemaal leeg zijn. Hierdoor neemt de capaciteit langzaam af. Li-Ion accu’s hebben dit probleem niet en kunnen tussentijds zo vaak worden opgeladen als je wilt. Sterker nog: je kunt een Li-Ion accu zelfs beter NIET helemaal ‘op’ verbruiken omdat de spanning niet te laag mag worden (meestal schakelt elektronische apparatuur zich op tijd uit). Overigens is het wel goed om een Li-Ion accu eens per circa 30 ladingen helemaal leeg op te laden (voor optimale calibratie).

3) Je kunt accu’s het beste vol bewaren

Onjuist. Accu’s (met name Li-Ion) gaan – zonder gebruik – het langste mee wanneer ze 40-50% zijn opgeladen. Dit heeft overigens alleen zin wanneer je de accu gedurende lange tijd niet zult gebruiken (b.v. wanneer je op vakantie bent).

4) Accu’s kun je het beste in de koelkast bewaren

Onjuist. Het is wel zo dat een lagere temperatuur beter is voor een accu dan een hoge. Maar het bewaren van accu’s in de koelkast is risicovol vanwege de kans op condensvorming. Het mag alleen in een volledig afgesloten verpakking. Bovendien is de noodzaak om dit te doen niet aanwezig, tenzij je de accu maandenlang niet gaat gebruiken.

5) Oplaadbare AA-accu’s zijn net zo goed als niet-oplaadbare batterijen

Oplaadbare en niet-oplaadbare batterijen (Alkaline) hebben totaal verschillende eigenschappen. Alkaline batterijen gaan – zonder gebruik – veel langer mee en zijn dus ideaal voor gebruik in producten die zo nu en dan gebruikt worden (zoals afstandsbedieningen, draagbare radios, zaklampen, e.a.). NiCd en NiMH verliezen langzaam hun lading en zijn dus na enkele weken of maanden vrijwel leeg. In producten die regelmatig gebruikt worden en een hoge capaciteit vereisen kunnen je het beste NiMH’s gebruiken.

6) Moderne oplaadbare batterijen hebben een lange levensduur

Helaas niet. Alle oplaadbare batterijen verliezen langzaam hun capaciteit. Bij NiCd en NiMH hangt dat ook samen met het gebruik, maar de momenteel veelgebruikte Li-Ion batterij sterft zelfs zonder gebruik langzaam af. Dat komt door de chemische samenstelling en warmte. Een standaard Li-Ion accu heeft een levensduur van gemiddeld 5 jaar. In warme landen is dat nog beduidend korter. 

7) Het maakt niet uit of je dure of goedkope batterijen gebruikt

Onjuist. Bij niet-oplaadbare batterijen heeft Alkaline veruit de voorkeur boven de goedkopere soorten (Zink-Koolstof), te meer omdat ze gemiddeld 3,5x langer mee gaan. Bij oplaadbare batterijen wordt de capaciteit aangegeven in mAh (b.v. 2700 mAh). Hoe hoger het getal, des te hoger de capaciteit, dus hoe langer je een product kunt gebruiken. 

8 ) Oplaadbare batterijen zijn niet giftig

Het is NOOIT aan te raden om een batterij open te breken, in brand te steken of bij schade te bewaren. Dat geldt voor alle typen, maar vooral voor NiCd’s (NickelCadmium). Cadmium is een giftige stof en daardoor een gevaar voor de gezondheid. Daarnaast zijn Li-Ion accu’s brandgevaarlijk (en is Lithium ook niet echt een fijn stofje). 

9) Oplaadbare batterijen gaan nog altijd korter mee dan Alkaline-batterijen

Ja en nee. Alle oplaadbare accu’s verliezen langzaam hun capaciteit, ook wanneer een product niet gebruikt wordt. Op dat vlak is de Alkaline batterij superieur. Er zijn echter nieuwe ontwikkelingen, zoals de zogenaamde ‘groene batterij’ (zoals de GP Recyko). Dit is een oplaadbare accu op basis van de NiMH technologie, maar dan met minimale ontlading (leeglopen). Ze zijn iets minder krachtig dan de allernieuwste reguliere NiMH batterijen, maar het verschil is te overzien (meestal circa 2100 mAh). Ze kunnen opgeladen worden in standaard NiMH laders en zijn ideaal voor producten die zowel regel- als onregelmatig gebruikt worden. Ze zijn alleen relatief prijzig (circa € 5 per stuk).

10) Accu’s worden steeds krachtiger

Helaas valt dat wel mee. De technieken zijn in de loop der jaren wel verbeterd (Lood->NiCd->NiMH->Li-Ion), maar het einde is in zicht. Capaciteit wordt voornamelijk vergroot door meer cellen toe te voegen (wat in de regel leidt tot grotere accu’s). Verder is de capaciteit inderdaad weldegelijk toegenomen, maar zijn apparaten tegelijkertijd ook veel meer stroom gaan verbruiken (denk aan wifi en grotere schermen voor laptops en UMTS, wifi, gps en bluetooth voor mobiele telefoons). De huidige generatie accu’s zitten tegen hun limiet aan. Voor meer en langere capaciteit is een nieuw type accu nodig, zoals de momenteel in ontwikkeling zijnde brandstofcel (op basis van ethanol). 

Een nieuw type batterij, de brandstofcel, is ook interessant voor de autoindustrie

Ik heb dus net een bestelling geplaatst voor twee 1 TB schijven (à € 118) die de 500 GB mirror moet gaan vervangen. De ‘oude’ 500 GB schijven zullen vervolgens hergebruikt worden in mijn NAS (één als basis, één als backup). Dan hou ik dus nog een twee 300 GB schijven over. Mogelijk gebruik ik één daarvan als alternatieve bootschijf (met bijvoorbeeld Vista 64-bit).

Toen ik toch aan het bestellen was, heb ik tegelijkertijd ook een nieuwe – zuinigere en stillere – voeding aangeschaft. En een quadcoreprocessor (Q6700) die mijn dualcore mag vervangen (E6600). Niet alleen omdat het nodig was, maar ook omdat ik later deze maand nog een artikel over het upgraden van je pc moet schrijven (hoezo journalisten hebben weinig kosten?). Binnenkort dus op Marktplaats: 2,4 GHz Intel Core 2 Duo, Asus 450W voeding en minimaal één 300 GB SATA harddisk.