ConsumerReports.com (zeg maar de consumentenbond in de VS) heeft een uitgebreide test gedaan met een drietal iPhone 4′s en een aantal andere telefoons (waaronder de 3GS) in een speciaal isoleerde testomgeving en een gesimuleerd gsm-signaal. Wanneer het punt links onderaan de iPhone 4 vier met een wordt aangeraakt, maken de twee antenne’s die de band rondom de telefoon vormen contact en zwakt het signaal sterk af. Zelfs zo erg dat een gesprek erdoor onderbroken zou kunnen worden, helemaal in een gebied waar de dekking al niet helemaal optimaal is. Bij andere telefoons doet dit effect zich niet zo sterk voor. Dat wijst dus op een serieuze ontwerpfout. Al maanden voor de release heeft Apple de telefoons natuurlijk wel in de praktijk getest, maar steeds met een niets verhullende bumpercase om het toestel heen. Dat voorkomt het probleem gedeeltlijk (al zijn er nog steeds meldingen dat de antenne’s dan ook nog contact maken). Volgens ConsumerReports is er één simpele oplossing; Duct tape. Maar dat is natuurlijk niet zo chique op zo’n dure designtelefoon.
“Apple” laat de volgende generatie “MacBooks” zien. Misschien meteen een idee voor een nog kleinere Netbook? Bekijk de film voor alle details, dan wordt alles duidelijk
Enkele weken geleden heb ik de Garmin Nüvi 550 een tijdje mogen uittesten. Het is een navigatieapparaat voor in de auto en op de fiets, om mee te wandelen en zelfs voor op het water. Dat is een gunstige ontwikkeling. Want anders dan TomTom, die zich voornamelijk richt op automobilisten en motorrijders, beseft Garmin terecht dat er meer situaties zijn waarin je behoefte hebt aan een betrouwbaar navigatiesysteem.
Een standaard navigatiesysteem is alleen te gebruiken zolang er een weg in de buurt is. Loop je door de duinen of in een bos, dan heb je er weinig aan. Nou ja, als je verdwaalt kun je tenminste zien waar de dichtstbijzijnde weg is, maar dat is het dan ook. Op de Nüvi 550 kun je behalve wegenkaarten ook topografische kaarten installeren, zodat het apparaat ook in het terrein prima te gebruiken is. Het zijn de topokaarten die al vele jaren op de zogenaamde handheld of offroad gps-ontvangers gebruikt worden, zoals de Garmin 60CS(X). (more…)
Sinds kort gebruik ik een 8GB Compact Flash kaart van ATP. Dankzij de 300x snelheid en ondersteuning van UDMA, is deze kaart stukken sneller dan mijn vorige geheugenkaart. Dat is een Transcend UDMA van weliswaar 16 GB, toch was die ‘slechts’ 133x speed en dat merk je echt.
Mijn Olympus E-3 ondersteunt UDMA. In vergelijking met voorganger E-500 is hij supersnel. Toch raakt een mens snel verwend, want met vijf beelden per seconde in raw+jpeg (superfine) is de buffer na een tijdje vuren aardig vol. Doorgaan met fotograferen is geen enkel probleem, dat kan tot in het oneindige doorgaan (lees: tot de kaart vol is). Buffer vullen en legen zit elkaar totaal niet in de weg. Alleen om de geschoten beelden terug te zien… dan moet je even wachten tot het nerveus knipperende lampje dooft. Met name als je een geduldig poserend model snel even het resultaat wilt tonen, komt dat slecht uit. Daar sta je dan met op je professionele camera een zwart beeld!
Met de ATP kaart is dat probleem ook weer opgelost. Een snelle body is één, maar op een gegeven moment loop je toch weer tegen een nieuwe grens aan. Nu is het niet altijd nodig om raw met jpg in de hoogste kwaliteit te schieten, maar het is zonde om je camera te beperken met een ‘langzame’ geheugenkaart. Een 300x UDMA kaart verlegt de grens weer een stuk. Mocht je een geschikte kaartlezer hebben, dan zet je de beelden ook razendsnel over op je computer. Foto’s en geheugenkaarten worden steeds groter, waardoor het kopiëren anders steeds meer tijd in beslag neemt. Een snelle geheugenkaart én kaartlezer, lossen ook dat weer een tijdje op (eSATA?).
Ter vergelijking. De ATP kaart leest en schrijft in mijn Olympus E-3 met 22 megabyte per seconde. Dat is minder dan de geclaimde 45, maar de werkelijk gehaalde snelheid kan per camera verschillen. Een hogere snelheid zal waarschijnlijk wel gehaald worden met een kaartlezer en door zo groot mogelijke bestanden (tiff?) over te zetten. Pas dan kan hij vaart maken. De Transcend kaart haalde ‘slechts’ 11 megabyte per seconde (15 haalbaar volgens specificaties). Met andere woorden, dankzij ATP is de schrijfsnelheid exact verdubbeld! Een aanzienlijke tijdwinst dus, waar ik erg blij mee ben.
Tot slot is de kaart waterdicht (handig als je body ook weerbestendig is, want een kaartje laat je zo in een plas water vallen; wel even uitwringen voor je hem weer in je camera terugstopt), stootvast, bestand tegen elektrostatische ontladingen en kan tegen temperaturen waarbij ik allang het loodje heb gelegd.
Apple heeft vandaag nieuwe versies van de MacBook en de MacBook Pro aangekondigd. Hoewel de geruchten al spraken over zwarte vormgeving en een groot glazen touchpad, bleven andere roddels – zoals een aanraakgevoelig scherm en een zeer goedkoop instapmodel – vooralsnog uit. Met name de MacBook is flink verbeterd. Eigenlijk is het een MacBook Pro, maar dan in een compact jasje (13,3 inch scherm 1280×800). Naast geïntegreerde graphics, is het nu ook mogelijk om voor een dedicated grafische kaart (Nvidia 9600GT) te kiezen, waarmee je prima kunt gamen. Het scherm is nu ook voorzien van de energiezuinigere en fraaiere LED technologie. En de meest luxe MacBook biedt zelfs toetsenbordverlichting. Deze drie verbeteringen waren een half jaar geleden voor mij nog de reden om voor de duurdere MacBook Pro te kiezen. Als ik nu opnieuw voor de keus stond, dan zou ik zonder twijfelen voor de MacBook gaan. De MacBook Pro heeft relatief minder vernieuwingen. Misschien zelfs lichte achteruitgang, want het zeer prettig typende toetsenbord is vervangen door het model van de MacBook en iMac (met platte toetsen). Deze typt ook best lekker, maar het oude model had meer vering. Beide notebooks zijn uit één blok aluminium gemaakt. De prijzen beginnen bij respectievelijk € 1199 en € 1799. De eerste prijs is voor de aluminium versie, een goedkope ‘witte’ versie(die een aantal vernieuwingen mist) kost € 949.
Vanuit diverse hoeken worden de nieuwe Nikon D90 en Canon 5D Mark II bekritiseert dat het geen serieuze videocamera’s zijn. Vincent Laforet laat een ander verhaal zien, want zijn film getuigt toch wel van sublieme beeldkwaliteit (1080p hd) en unieke mogelijkheden met een spiegelreflex (zoals de beperkte scherptediepte). Maar het blijft natuurlijk een feit dat een D-SLR heel anders vasthoudt dan een echte videocamera – zowel voor consumenten als pro’s. Het Amerikaanse bedrijf Zacuto speelt in op die behoefte en komt met een complete videoset voor de D90 en 5D, bestaande uit een apart beeldscherm, een professioneel statief (en kop) en bijpassende lenshood.
Casio houdt van snelle camera’s. Hoewel de nieuwe Exilim EX-FH20 met zijn 40 beelden per seconde eigenlijk maar met een slakkengangetje fotografeert, als je het vergelijkt met zijn grote broer de EX-F1. Die heeft er dan al 60 gemaakt. Filmen gaat met 1000 frames per seconde (de EX-F1 is ‘net iets sneller’ met 1200 fps). Zie daar het mooiste beeldje maar eens uit te halen. Filmen met 420 fps en 210 fps is trouwens ook mogelijk. In de HD-stand worden 30 opnamen per seconde gemaakt van 1280 x 720 pixels.
De EX-FH20 is 27% kleiner en 28% lichter dan de EX-F1. De sensor heeft 9,1 megapixels (7 megapixels effectief tijdens burstmode van 40 beelden per seconde, waarbij al wordt gefotografeerd voordat de ontspanknop wordt ingdrukt). Er zit maar liefst een 20x optische zoom op, beginnend met een groothoek van 26 mm en eindigend op ongeveer 520 mm. Scherpstellen kan vanaf 40 cm, dat wordt 12 cm in macrostand en zelfs 1 cm in de supermacro-stand.
De lichtgevoeligheid loopt van 100 tot 1600 ISO, alle standenprogramma zijn instelbaar met één en dezelfde draaiknop, beeldstabilisatie is in de vorm van sensor-shift ingebouwd en het gezichtsherkenning is uiteraard ook aanwezig. De adviesprijs van de Casio EXILIM EX-FH20 is €499,- inclusief BTW.
Er zijn nogal wat misverstanden over accu’s en batterijen… Zijn oplaadbare batterijen beter dan Alkaline? Kun je een laptop het beste zónder batterij aan de stroom zetten? Kun je een accu het beste helemaal leegverbruiken voor hem opnieuw op te laden? Kun je accu’s het beste in de koelkast bewaren? Is NiMH beter als Li-Ion? Gaat een accu langer mee als je hem minder vaak gebruikt? Deze en andere misverstanden worden besproken in dit item.
Soms lijkt het wel alsof ik geld als water uitgeef, maar dat is absoluut niet het geval. Soms zijn het wat zaken achter elkaar, zoals laatst de upgrade-artikelen. Feit is dat er een extra notebook nodig was, voor administratieve doeleinden en voor momenten dat ik mijn MacBook Pro even niet wil afstaan (of in het buitenland zit). Nu had ik nog een bejaarde Compaq Celeron 600 MHz met Windows XP staan, maar die was met zijn 12,1″ scherm (800×600) echt niet meer courant (kostte overigens begin 2001 nog 3000 gulden!). De eisen voor het notebook waren niet al te hoog, maar het moest wel een beetje courant systeem zijn. Gewoon Windows Vista er op en alle gangbare hardware. Maar verder wel het goedkoopst mogelijke. Het werd de Acer Extensa 5220. Deze kostte (bij Salland Automatisering) slechts € 389 en was toch zeer compleet: 2 GHz Intel Celeron processor, 1 GB RAM, 80 GB harddisk, Vista Basic, dvd brander, 4 usb-poorten, 15,4″ glossy breedbeeldscherm, wifi 11b/g, bluetooth, Intel GMA X3100 (128 MB) en slechts 2,8 kg. Geen schokkende specs, maar voor het geld toch niet slecht. De batterij blijkt ook nog eens best redelijk te zijn (een ruime drie uur). Al met al een kostenpost van slechts 28% van wat die bejaarde Compaq mij in 2001 kostte… Oftewel notebooks zijn écht betaalbaar geworden.
Ik mag op zich niet klagen. Mijn systeem heeft een totale harddiskcapaciteit van 1,25 TeraByte (1250 GB). Dat wordt opgebouwd uit drie harddisks, waarvan één van 250 GB basisschijf (waarop Windows staat, plus geïnstalleerde programma’s) en twee 500 GB schijven in RAID1 (mirror, dus effectief 500 GB). De laatste gebruik ik allerlei data die ik niet zomaar wil verliezen (vandaar een mirror, als backup), zoals mijn foto’s, muziek, films en wat zakelijke archieven. Deze partitie zit echter op 30 GB na vol, wat mede veroorzaakt wordt door het groeiende aantal foto’s. Niet eens al m’n foto’s staan er op, maar toch neemt het hele zaakje meer dan 300 GB in beslag (met name omdat ik veel in het RAW-formaat schiet). Tegelijkertijd loopt m’n NAS server, waarop ik al m’n zakelijke gegevens bewaar, ook tegen zijn grenzen aan. Deze is 300 GB groot, waarvan 45 GB nog vrij is.
Ik heb dus net een bestelling geplaatst voor twee 1 TB schijven (à € 118) die de 500 GB mirror moet gaan vervangen. De ‘oude’ 500 GB schijven zullen vervolgens hergebruikt worden in mijn NAS (één als basis, één als backup). Dan hou ik dus nog een twee 300 GB schijven over. Mogelijk gebruik ik één daarvan als alternatieve bootschijf (met bijvoorbeeld Vista 64-bit).
Toen ik toch aan het bestellen was, heb ik tegelijkertijd ook een nieuwe – zuinigere en stillere – voeding aangeschaft. En een quadcoreprocessor (Q6700) die mijn dualcore mag vervangen (E6600). Niet alleen omdat het nodig was, maar ook omdat ik later deze maand nog een artikel over het upgraden van je pc moet schrijven (hoezo journalisten hebben weinig kosten?). Binnenkort dus op Marktplaats: 2,4 GHz Intel Core 2 Duo, Asus 450W voeding en minimaal één 300 GB SATA harddisk.
Soms lijkt het wel alsof ik geld als water uitgeef, maar dat is absoluut niet het geval. Soms zijn het wat zaken achter elkaar, zoals laatst de 
RSS-feed
Artikelen (RSS)