Eind 2006 was ik in Shanghai, de snelst groeiende metropool van China. Daar maakte ik deze foto van de Jin Mao-toren. Dat was destijds het hoogste gebouw van China en de op vijf na hoogste ter wereld (421m). Momenteel staat er alweer een gebouw naast dat nog hoger is (Shanghai World Financial Center, 474m), waarvan de aanbouw op de foto te zien is.  En ook die wordt binnenkort weer ingehaald door een nieuwe buurman die boven de 500m zal uitsteken. De foto is gemaakt vanuit een ander toeristisch hoogtepunt; de Oriental Pearl Tower (468m). Dit is een tv toren, inclusief ronddraaiend restaurant op 263m. Deze foto is gemaakt vanuit het bovenste observatie dek (342m). De toren staat weliswaar saai in het midden, maar op die manier kon ook een groot deel van de straten van de moderne wijk Pudong in de compositie worden opgenomen (ik heb ook verticale foto’s, maar die waren minder interessant). Bij het maken van de foto waren er twee problemen: er mocht destijds geen statief mee naar binnen en er van sprake van zeer hinderlijke reflecties in de ramen. Gelukkig had ik voor dat laatste een universele rubberen zonnekap meegenomen. Deze kun je tegen het raam aanzetten, zodat hij al het omgevinglicht afsluit. Een onmisbaar hulpstuk. Het gebrek aan een statief moest worden opgevangen door een hoge ISO waarde (1600) en stabilisatie in de lens. Het buitenlicht was ook niet ideaal: er was sprake van laaghangende bewolking (te zien aan de punt van de toren), waardoor een zeer flets en grijzig beeld ontstond. En er waren zeer lichte en zeer donkere delen te zien, wat altijd lastig is voor een camera om vast te leggen.  Ik wilde daarom meerdere opnamen maken met behulp van bracketing (meerdere belichtingen), maar vanwege het gebrek aan een statief was dat niet optimaal mogelijk. Deze opname is dan ook tot stand gekomen door HDR-bewerking van één RAW-bestand. De grijze zweem verdween en het contrast nam sterk toe, zonder dat dit ten koste ging van details in schaduwen of hooglichten.

Het was mijn eerste keer New York, in april en mei 2000. Nu bijna negen jaar geleden en toen ruim een jaar voor 11 september. Ik stond samen met een New Yorkse-vriendin op de Brooklyn Bridge na een hapje te hebben gegegen in Brooklyn (lopend richting het hart van New York, Manhattan). In het midden van de brug loopt een voetgangers- en fietspad. Links van de pad komen de auto’s op je af, rechts (zie foto) gaan ze richting het centrum. Aan de linkerkant zie je de Twin Towers (World Trade Center) nog staan. Een paar dagen later heb ik daar nog staan swingen in de club op de 107e verdieping (“Windows of the World”). In de kleine drie weken dat ik in de stad was heb ik bijzonder veel foto’s van het WTC genomen (zie Landmarks – WTC 2000). Deze, in combinatie met de Brooklyn bridge, vind ik nog steeds erg geslaagd.

Het was het jaar 2000. Digitale camera’s waren er nauwelijk (met uitzondering van de 40.000 gulden kostende Canon D2000 met 2 megapixels). Ik fotografeerde dus analoog met een EOS 50E (met oogbesturing). De exacte instellingen weet ik niet meer, maar het moet een lange sluitertijd geweest zijn van een seconde of vijf. Ik ben over een dwarsbalk gaan hangen en heb een foto gemaakt, met exact deze compositie in m’n hoofd (maar zonder zekerheid over het resultaat – een lcd-schermpje was er immers nog niet). De negatieven heb ik nog en ik heb ze inmiddels meerdere keren gedigitaliseerd en bewerkt.

De bovenstaande foto is gemaakt in 2005. Ik kwam hem een tijdje terug tegen toen ik mijn archief weer eens doorbladerde. De bewuste foto is gemaakt in de Sahara in Zuid-Marokko (Dunes of Medina), dichtbij de grens met Algarije. Ik fotografeerde destijds nog met een Canon 20D en herinner me dat ik speciaal voor deze reis nog een 2 GB kaartje van Sandisk had gekocht voor € 200 (tegenwoordig een ondenkbaar hoog bedrag). De foto is gemaakt met een Canon 17-85mm F4-5.6 IS lens met 1/100e seconde, diafragma f5.6, ISO 400 en een brandpuntsafstand van 85mm. Ik was om 5 uur ’s ochtends opgestaan uit mijn vijf sterren-tent en ben een stukje de woestijn in gaan wandelen. Niet zonder doel, want het was bijna tijd voor de zonsopkomst en dat is in de woestijn een magisch tafereel. De foto is ongeveer 20 minuten voordat de zon verscheen gemaakt. Door het gebrek aan zonlicht mist hij sprankelende kleuren, maar de kleurtoon, de lijnen van de duinen en de ongerepte zandsporen maken dat meer dan goed.