Bezitters van een Canon camera met Digic III of IV beeldprocessor kunnen achterhalen hoeveel foto’s hun camera gemaakt heeft. Normaal gezien is dit niet mogelijk en ook niet af te leiden uit de EXIF-informatie van een foto. Maar deze generatie camera’s slaan blijkbaar wel hun informatie ergens op, want een slimme programmeur heeft hier een gratis tool voor geschreven.

Het werkt in combinatie met de 450D, 500D, 1000D, 40D, 50D en 5D Mark II. Het werkt niet met oudere camera’s en ook niet met de professionele 1D-serie.

Om het totaal aantal gemaakte foto’s te kunnen uitlezen moet de camera met de computer verbonden zijn èn moet EOS Utility (meegeleverde software) opgestart zijn.

Er is zowel een PC als Mac versie beschikbaar.

De nieuwe LP-E6 accu van Canon is al sinds de introductie van de 5D Mark II (augustus 2008) slecht leverbaar. Wie er één wil kan zich het beste op een wachtlijst laten zetten, want ze zijn vrijwel nooit op voorraad. Enkele weken terug is het me gelukt om een tweede accu te bemachtigen, want dat is toch wel een vereiste voor als je eens wat langer op pad gaat. De accu gaat weliswaar zo’n 600 tot 800 foto’s mee, maar dat is niet voldoende voor een (mid)weekje buitenland. En ik heb een hekel aan het meesjouwen van opladers inclusief 24-delige reisstekkerset. Toevallig stuitte ik recentelijk op een ruim aanbod van kloonaccu’s, met name via eBay.

Via Duitsland, Hong Kong en China worden ‘compatible’ LP-E6 accu’s op eBay aangeboden voor minder dan een derde van de prijs van een origineel (€ 89). Momenteel beginnen de prijzen bij € 25 voor een kloonaccu plus lader, maar ik had mazzel, want voor omgerekend € 21 (inclusief gratis verzendkosten) tikte ik twee stuks op de kop. Op het eerste gezicht lijken alle klonen van dezelfde fabrikant te komen. Ga dus gewoon voor de goedkoopste.

Er is wel een maar… die lader zit er niet voor niets bij. De kloonaccu’s kunnen namelijk niet via de Canon lader worden opgeladen. Vraag me niet waarom, maar hij doet dan helemaal niets. En mede vanwege de risico’s van merkloze accu’s (ontploffingsgevaar enzo) is dat misschien maar beter ook. En dan is er nog iets. De LP-E6 is op de LP-E4 (1D Mark III) na de eerste Canon accu met ID chip. Deze wisselt informatie uit met de camera, zoals het aantal gemaakte opname en de resterende capaciteit van de accu. De klonen ontberen een dergelijk chip en dus kan de camera er niet mee communiceren. Dat is niet erg, maar wel onhandig.

(more…)

Enkele weken terug schreef ik over mijn uitje naar Durgerdam om het bevroren IJmeer te bewonderen. Het was toen nog niet mogelijk om het ijs op te gaan. Veroordeeld tot de ijskant, bleek het lastig om foto’s te maken. Ik weet niet of je de locatie kent, dus zal ik die kort beschrijven.

Er ligt een hoge dijk langs het IJmeer en daar klim je overheen. Je daalt over begroeide steenblokken omlaag om in een rietkraag te belanden. Daar kun je je dan uitleven met je camera, het liefst bij een opening zodat je ook wat ijs en niet alleen stengels ziet. Nu toont het niet echt als je staand het ijs fotografeert, behalve misschien met een telelens. Je kunt hurken, maar dan bevindt het ijs zich nog steeds grotendeels onder je.

Oplossing: je klautert over de grote rotsblokken die langs de kant in het IJ(s)meer liggen. Overal zit ijs en gladde begroeiing tussen en overheen, dus je glibbert wat af met je uitrusting van vele duizenden euro’s in je handen en op je rug! En dan zie je een leuk rijtje ijspegels onder een tak hangen en dat moet natuurlijk op de foto. Liefst met de boot “die er het hele jaar ligt maar dat weten de kijkers niet dus die denken dat je heel geduldig het moment hebt afgewacht tot hij eindelijk voorbij kwam tuffen” op de achtergrond.

Nu zijn die spekgladde rotsblokken best wel hoog en bungelen die ijspegels je spottend tegemoet vanuit de diepte. Oplossing: jezelf als een slangenmens over en langs rotsblokken draperen, waarbij je hoofd ondersteboven achter de camera in de spleet tussen de blokken terecht komt. Het toestel probeer je ondertussen recht te houden, scherp te stellen op de pegels, nog iets met belichting te doen, een compositie te maken, de horizon recht te houden – o ja, er moest nog een boot bij, die zit nu achter een stengel. Overnieuw dus en alles gebeurt in spiegelbeeld. Het voelt alsof je ondersteboven aan een schommel hangt terwijl je heel erg je best doet alsof er niets aan de hand is en nonchalant met een hand in je broekzak even een kiekje maakt.

Dan klinkt het geluid van de sluiter. Niet die van je eigen camera, maar van een medefotograaf die jou hangend tussen de blokken steen heeft ontdekt en dit echt aan  het thuisfront moet laten zien. Tegen de tijd dat je jezelf tussen massief steen hebt uitgeperst, stapt hij schaterend van het lachen in zijn auto, aan de andere kant van de dijk. Die afdruk kan ik dus vergeten (mocht jij het zijn geweest, die malloot was ik, graag een kopietje mijn kant op

Ineens moest ik denken aan de Minolta Dimage 7 Hi met zijn fijne kantenbare zoeker, die ik in een ver verleden in mijn bezit had. Lang geleden in het digitale tijdperk is zo rond 2004. Kortom, ik besloot dat het tijd was voor een hoekzoeker. Een handig hulpstuk voor je spiegelreflexcamera. Je schuift het kapje van je zoeker af, zet er een soort periscoop voor in de plaats en het feest kan beginnen. Zelf gebruik ik voornamelijk de Olympus E-3 en het leek mij verstandig om een hoekzoeker van Olympus zelf te kopen. Er bestaan ook universele exemplaren, tegen aanzienlijk lagere prijzen, maar dat durf ik toch niet zo aan. Voor Canon en Nikon zijn veel accessoires aangepast. Voor Olympus is ook het nodige te krijgen, maar een hoekzoeker die onder de naam ‘Generic’ op Marktplaats wordt aangeboden, geeft mij niet het vertrouwen dat het goed gaat komen met een tikje rebels merk als Olympus.

Als ook jij een hoekzoeker wilt hebben, let er dan op dat hij op jouw camera past. Je schuift hem namelijk net als een oogkapje voor de zoeker en je wilt wel het volledige zoekerbeeld zien. Vaak zit er een palletje op waarmee je het beeld vergroot (2, 2.5 of 3 keer komt vaak voor) als hulp bij het scherpstellen. Tijdens vergroten is uiteraard niet het volledige zoekerbeeld te zien. De dioptrie is aan te passen. Je zet een tweede zoeker voor de zoeker, maar dat merk je niet echt, er valt goed mee te werken. Waarom gebruik je LiveView niet, denk je misschien. Ik vind het op dit moment nog geen alternatief voor de zoeker, maar hierover een andere keer meer. Een uitklapbare monitor is in combinatie met een hoekzoeker wel erg handig om de gemaakte foto’s direct te beoordelen.

En liggen tussen de glibberige rotsblokken? Dat moet uiteraard nog steeds, maar eerlijk is eerlijk: niemand heeft je gedwongen om fotograaf te worden. Alleen ligt het met een hoekzoeker een stuk prettiger. Je hoeft niet meer in het kerstcircus van Carré te werken om een foto te maken. Als voorbeeld een ijsfoto, gemaakt op de dijk naar Marken, wederom het talud naar het meer afgedaald en liggend tussen de stenen. Maar nu wel in een comfortabele houding op mijn buik. Het was zelfs aangenaam warm, met een lekker zonnetje op mijn bol. Een ijsfoto, het lijkt al weer zo lang geleden dat we konden schaatsen op natuurijs.

De EOS 5D Mark II is recentelijk negatief in het nieuws gekomen doordat zogenaamde ‘zwarte gaten’ opdoken in foto’s. Ik heb dat zelf ook ervaren, al is probleem slechts op extreem detailniveau zichtbaar. Het gaat met name om opnamen met hoge lichtgevoeligheden (ISO), in combinatie met grote contrasten, zoals avondopnamen met felle lichtbronnen. Op pixelniveau – dus 100 procent weergave of groter – zijn soms naast witte pixels ook zwarte te zien (aan de rechterzijde). Eerder had Canon al gemeld dat men het probleem onderzocht en verwachtte dat het met een firmware-update op te lossen zou zijn (velen vreesden een hardwarematige reparatie zoals met de 1D Mark III – die ik ook aan den lijve heb ondervonden). Sinds vandaag is die firmware-update er dan eindelijk en deze lijkt op het eerste gezicht inderdaad het probleem op te lossen. De zwarte gaten zijn verdwenen en de opname ziet er uit zoals normaal.

De ‘zwarte gaten’ zijn zichtbaar wanneer we in Photoshop inzoomen naar een weergave van 300 procent(!) van het origineel. Het betreft hier (een uitsnede van) het rood gearceerde deel van de Eifeltoren-foto, uit de hand gemaakt met ISO 3200. Op normaal zijn de zwarte pixels niet zichtbaar. Na de firmware-update zijn de zwarte pixels verdwenen (helaas niet toe te passen op reeds gemaakte opnamen, zoals de bovenstaande)

Als fabrikant moet je je – in een overvolle markt en tijden van economische achteruitgang – onderscheiden. Dus, dacht Pentax, laten we met een witte spiegelreflexcamera komen. Compactcamera’s zijn immers al enige tijd leverbaar in diverse kleuren, van ‘prinsessen roze’ tot ‘voetbal oranje’, waarom zou dat niet opgaan voor de iets duurdere camera’s, zoals een spiegelreflex? Die zijn vrijwel zonder uitzondering ‘professioneel’ zwart met hier en daar een zilveren uitschieter. Pentax probeert haar marktaandeel te verhogen met een witte uitvoering van haar instapmodel de K-m (K2000). Voor deze ‘gelimiteerde oplage’ zijn twee bijpassende lenzen (18-55 en 50-200) in hetzelfde jasje gegoten. Wees er snel bij, want op is op. Maar de kans op sneeuw is groter, want de set is pas leverbaar in februari.

Lees ook mijn iets serieuzere bijdrage op de site van Computer!Totaal.

Sinds kort gebruik ik een 8GB Compact Flash kaart van ATP. Dankzij de 300x snelheid en ondersteuning van UDMA, is deze kaart stukken sneller dan mijn vorige geheugenkaart. Dat is een Transcend UDMA van weliswaar 16 GB, toch was die ‘slechts’ 133x speed en dat merk je echt.

Mijn Olympus E-3 ondersteunt UDMA. In vergelijking met voorganger E-500 is hij supersnel. Toch raakt een mens snel verwend, want met vijf beelden per seconde in raw+jpeg (superfine) is de buffer na een tijdje vuren aardig vol. Doorgaan met fotograferen is geen enkel probleem, dat kan tot in het oneindige doorgaan (lees: tot de kaart vol is). Buffer vullen en legen zit elkaar totaal niet in de weg. Alleen om de geschoten beelden terug te zien… dan moet je even wachten tot het nerveus knipperende lampje dooft. Met name als je een geduldig poserend model snel even het resultaat wilt tonen, komt dat slecht uit. Daar sta je dan met op je professionele camera een zwart beeld!

Met de ATP kaart is dat probleem ook weer opgelost. Een snelle body is één, maar op een gegeven moment loop je toch weer tegen een nieuwe grens aan. Nu is het niet altijd nodig om raw met jpg in de hoogste kwaliteit te schieten, maar het is zonde om je camera te beperken met een ‘langzame’ geheugenkaart. Een 300x UDMA kaart verlegt de grens weer een stuk. Mocht je een geschikte kaartlezer hebben, dan zet je de beelden ook razendsnel over op je computer. Foto’s en geheugenkaarten worden steeds groter, waardoor het kopiëren anders steeds meer tijd in beslag neemt. Een snelle geheugenkaart én kaartlezer, lossen ook dat weer een tijdje op (eSATA?).

Ter vergelijking. De ATP kaart leest en schrijft in mijn Olympus E-3 met 22 megabyte per seconde. Dat is minder dan de geclaimde 45, maar de werkelijk gehaalde snelheid kan per camera verschillen. Een hogere snelheid zal waarschijnlijk wel gehaald worden met een kaartlezer en door zo groot mogelijke bestanden (tiff?) over te zetten. Pas dan kan hij vaart maken. De Transcend kaart haalde ‘slechts’ 11 megabyte per seconde (15 haalbaar volgens specificaties). Met andere woorden, dankzij ATP is de schrijfsnelheid exact verdubbeld! Een aanzienlijke tijdwinst dus, waar ik erg blij mee ben.

Tot slot is de kaart waterdicht (handig als je body ook weerbestendig is, want een kaartje laat je zo in een plas water vallen; wel even uitwringen voor je hem weer in je camera terugstopt), stootvast, bestand tegen elektrostatische ontladingen en kan tegen temperaturen waarbij ik allang het loodje heb gelegd.

Waar de één behoorlijk zijn best moet doen om moedwillig een lens uit elkaar te peuteren, heb ik daar heel wat minder moeite mee. Althans, ik heb er wel moeite mee, het ging alleen erg… tsja hoe zal ik het noemen… gemakkelijk?

Het begon met een rammeltje. Ik had ’s middags wat foto’s vanaf het balkon van mijn werkkamer gemaakt en camera met telelens lag nog klaar voor het grijpen op mijn bureau. “Want je weet maar nooit.” Het was nu donker, inderdaad dus nooit en tijd om alles op te bergen. Bij het oppakken hoor ik een rammeltje. Verbaasd koppel ik de lens los. Het ding klinkt als een sambabal, maar er is verder niets te zien (geen onderdeel dat krassend rondjes op het kostbare glas draait).

Aangezien ik van het filmpje van Elja weet hoeveel onderdelen er in een objectief zitten, weersta ik de neiging om zelf te gaan sleutelen. Kijk, uit elkaar halen, dat lukt mij wel. In elkaar ook. Alleen niet in de oorspronkelijke vorm en zeker niet zonder schroefjes, veertjes of wat dan ook over te houden. Staat zo raar als je met een lege koker op je camera in het openbaar verschijnt (en er wat schijfjes glas onder je bureau blijken te liggen).

Dus scharrel ik een kartonnen doos en een prop bubbeltjespapier op. Dan pak ik de lens van het bureau… en die blijkt verassend licht. Het voelt niet aan als een hele kilo, maar hooguit een paar gram. Dat klopt ook, want ik houdt alleen een hol stuk plastic in mijn hand. De rest staat nog gewoon op het bureau. Afgebroken lintkabeltjes zwiepen nog wat heen en weer. Een laatste stuiptrekking, of een zwaaiend afscheid van een stervend objectief. Even later schud ik vier losse schroefjes uit het objectief. Nog één, niet twee… vier! Hoe kan dat nu? Dat er één schroefje losraakt in een peperduur professioneel objectief (Olympus Zuiko 50-200mm 2.8-3.5) is al bijzonder opmerkelijk, dat vervolgens het hele ding desintegreert, dat heb ik nog nooit meegemaakt.

Het bouwpakket is inmiddels – als een mummie ingezwachteld met plakband en bubbeltjespapier – richting reparatiedienst. Ook maar een waarschuwingsbrief in de doos gestopt (pas op: deze onderdelen kunnen in het verleden een lens gevormd hebben). Ben benieuwd wat de mogelijke oorzaak kan zijn. Ik heb hem nooit laten vallen, niet eens ergens tegenaan gestoten. En je wilt niet weten hoe vaak je een lens ineens nodig hebt als je hem niet hebt.

Stof- en weerbestendig. Pak hem alleen niet op! Vier schroeven tegelijk los. Dat is objectief gezien wel heel onwaarschijnlijk.

De Canon EOS 5D Mark II is binnen. Erg weinig tijd om hem serieus uit te testen, maar de eerste indruk voldoet aan de verwachtingen. De AF is iets minder rap dan de 1D Mark III, maar zeker voldoende. Het scherm ziet er knisperhelder uit, evenals het nieuwe hi-res menu. De bediening is even wennen, maar voelt al snel net zo vertrouwd als m’n oude 20D. Videofilmen gaat uitstekend, al is de beperkte scherpstelling natuurlijk even wennen. De kwaliteit is bijzonder goed, zowel in VGA- als Full HD-resolutie.

En dan de ISO-prestaties. Er waren al wat pre-productiebeelden beschikbaar en dit productiemodel lijkt daar mee overeen te komen. De score is gelijk of marginaal beter aan de 1D Mark III, oftewel ISO 1600 is netjes, ISO 3200 is relatief schoon, ISO 6400 is bruikbaar met goede ruisreductiesoftware en alles daarboven is in mijn ogen onbruikbaar. Hoewel, dat is een relatief begrip. Gezien de overdaad aan pixels zou je een foto terug kunnen schalen naar bijvoorbeeld 8 megapixels, waarna er minder ruis overblijft. Zeker gezien het feit dat het aantal pixels ten opzichte van de 1D meer dan verdubbeld zijn, is de ruisprestaties uitermate netjes. De iets grotere sensor speelt hierbij natuurlijk ook een rol. ISO 24600 zou ik zelf echt nooit gebruiken – ISO 12800 alleen als het echt niet anders kan. 

Hieronder staan twee voorbeelden op 100% detailniveau. Beide screenshots tonen een deel van dezelfde foto, gisterenavond uit de hand gemaakt van de sterrenhemel en maan. De tweede foto is klikbaar.

Een modulaire spiegelreflex, is dat wat? Dus, een verwisselbare sensor (handig voor speciale omstandigheden, maar ook om te kunnen upgraden). Een verwisselbare mount (Nikon of Canon objectieven? Ze passen er allebei op!). En een verwisselbare zoeker, grip en allerlei andere modules (voor connectiviteit e.a.). Het eigenzinnige merk ‘Red’ had al enkele maanden terug aangegeven met iets bijzonders te komen en nu heeft men de vinding ook officieel voorgesteld. Er komen verschillende camerasystemen, waaronder de Scarlet S35 met een 13,8 megapixel breedbeeldsensor (groter dan APS-C), de Scarlet FF35 met een 24 megapixel fullframe-sensor en vier professionele Epic systemen (waarvoor een 261 megapixel-sensor ontwikkelt wordt). Behalve foto’s maken is filmen ook mogelijk.

Naast een serie eigen lenzen is Red ook van plan om lenzen van derden mogelijk te maken door de lensvatting verwisselbaar te maken. Hoe men dat precies mogelijk maakt en wat dit kost, is nog niet helemaal uit de doeken gedaan. Wel lijkt het een vereiste als nieuwkomer op de D-SLR markt, want zonder een groot gamma lenzen kun je simpelweg niet concurreren.

Zo’n modulair systeem klinkt interessant, maar voorlopig blijft het een niche. Het fullframe-systeem heeft een prijskaartje van $12.000, wat hem eigenlijk alleen voor studiofotografen interessant maakt. Daarnaast is het de vraag hoe prettig zo’n modulaire camera in de praktijk werkt (want hij oogt vrij lomp). Ook moeten we nog maar afwachten hoe beeldkwaliteit van de sensoren is. Wanneer de systemen in de winkel liggen is nog afwachten – Red richt zich op eind 2009. Het vrijgegeven beeldmateriaal is gebaseerd op 3D renders.

De geruchten spelen al sinds de introductie van de D3, maar de laatste roddels over een op handen zijnde D3X zinspeelt op een introductie in december. Al in april werd geclaimd dat de D3X genoemd werd in een firmware-update, met een 24,4 megapixel resolutie. Dat betreft zo goed als zeker dezelfde sensor als die in de Sony alpha 900. Het is wel te kopen dat Nikon de ruisproductie dan beter onder controle krijgt dan Sony. Verder is een D3X-achtige camera vroeg of laat een feit. Nikon heeft momenteel geen antwoord tegen het megapixelgeweld van Canon (1D Mark III, 5D Mark II) en Sony (alpha 900). Bovendien is er ook daadwerkelijk behoefte aan, met name onder studiofotografen. De claim dat de camera in december komt is lastig in te schatten. Het is een wat vreemde tijd, vlak na de Photokina en PhotoPlus Expo en ruim voor de PMA begin maart 2009. Aan de andere kant zou het logisch zijn dat Sony met Nikon een aantal maanden exclusiviteit heeft afgesproken voor het gebruik van haar sensor (en dat dit in december afloopt).