Eind 2006 was ik in Shanghai, de snelst groeiende metropool van China. Daar maakte ik deze foto van de Jin Mao-toren. Dat was destijds het hoogste gebouw van China en de op vijf na hoogste ter wereld (421m). Momenteel staat er alweer een gebouw naast dat nog hoger is (Shanghai World Financial Center, 474m), waarvan de aanbouw op de foto te zien is.  En ook die wordt binnenkort weer ingehaald door een nieuwe buurman die boven de 500m zal uitsteken. De foto is gemaakt vanuit een ander toeristisch hoogtepunt; de Oriental Pearl Tower (468m). Dit is een tv toren, inclusief ronddraaiend restaurant op 263m. Deze foto is gemaakt vanuit het bovenste observatie dek (342m). De toren staat weliswaar saai in het midden, maar op die manier kon ook een groot deel van de straten van de moderne wijk Pudong in de compositie worden opgenomen (ik heb ook verticale foto’s, maar die waren minder interessant). Bij het maken van de foto waren er twee problemen: er mocht destijds geen statief mee naar binnen en er van sprake van zeer hinderlijke reflecties in de ramen. Gelukkig had ik voor dat laatste een universele rubberen zonnekap meegenomen. Deze kun je tegen het raam aanzetten, zodat hij al het omgevinglicht afsluit. Een onmisbaar hulpstuk. Het gebrek aan een statief moest worden opgevangen door een hoge ISO waarde (1600) en stabilisatie in de lens. Het buitenlicht was ook niet ideaal: er was sprake van laaghangende bewolking (te zien aan de punt van de toren), waardoor een zeer flets en grijzig beeld ontstond. En er waren zeer lichte en zeer donkere delen te zien, wat altijd lastig is voor een camera om vast te leggen.  Ik wilde daarom meerdere opnamen maken met behulp van bracketing (meerdere belichtingen), maar vanwege het gebrek aan een statief was dat niet optimaal mogelijk. Deze opname is dan ook tot stand gekomen door HDR-bewerking van één RAW-bestand. De grijze zweem verdween en het contrast nam sterk toe, zonder dat dit ten koste ging van details in schaduwen of hooglichten.

Afgelopen dinsdag zat ik in de live uitzending (16:00) bij Vara’s Vraag en Beantwoord, van het themakanaal Consumenten24 (voorheen Consumenten TV). We bespraken in 15 minuten tijd de laatste cameratrends, zoals compacts met 12x optische zoom, ingebouwde gps-systemen, waterdichte camera’s, HD Video en de ’spiegelrelfexcamera’ zonder spiegel (Olympus Pen en Panasonic GH1). De opname is hier terug te kijken. Half augustus volgt een tweede, langere, uitzending over een ander onderwerp.

Bezitters van een Canon camera met Digic III of IV beeldprocessor kunnen achterhalen hoeveel foto’s hun camera gemaakt heeft. Normaal gezien is dit niet mogelijk en ook niet af te leiden uit de EXIF-informatie van een foto. Maar deze generatie camera’s slaan blijkbaar wel hun informatie ergens op, want een slimme programmeur heeft hier een gratis tool voor geschreven.

Het werkt in combinatie met de 450D, 500D, 1000D, 40D, 50D en 5D Mark II. Het werkt niet met oudere camera’s en ook niet met de professionele 1D-serie.

Om het totaal aantal gemaakte foto’s te kunnen uitlezen moet de camera met de computer verbonden zijn èn moet EOS Utility (meegeleverde software) opgestart zijn.

Er is zowel een PC als Mac versie beschikbaar.

De nieuwe LP-E6 accu van Canon is al sinds de introductie van de 5D Mark II (augustus 2008) slecht leverbaar. Wie er één wil kan zich het beste op een wachtlijst laten zetten, want ze zijn vrijwel nooit op voorraad. Enkele weken terug is het me gelukt om een tweede accu te bemachtigen, want dat is toch wel een vereiste voor als je eens wat langer op pad gaat. De accu gaat weliswaar zo’n 600 tot 800 foto’s mee, maar dat is niet voldoende voor een (mid)weekje buitenland. En ik heb een hekel aan het meesjouwen van opladers inclusief 24-delige reisstekkerset. Toevallig stuitte ik recentelijk op een ruim aanbod van kloonaccu’s, met name via eBay.

Via Duitsland, Hong Kong en China worden ‘compatible’ LP-E6 accu’s op eBay aangeboden voor minder dan een derde van de prijs van een origineel (€ 89). Momenteel beginnen de prijzen bij € 25 voor een kloonaccu plus lader, maar ik had mazzel, want voor omgerekend € 21 (inclusief gratis verzendkosten) tikte ik twee stuks op de kop. Op het eerste gezicht lijken alle klonen van dezelfde fabrikant te komen. Ga dus gewoon voor de goedkoopste.

Er is wel een maar… die lader zit er niet voor niets bij. De kloonaccu’s kunnen namelijk niet via de Canon lader worden opgeladen. Vraag me niet waarom, maar hij doet dan helemaal niets. En mede vanwege de risico’s van merkloze accu’s (ontploffingsgevaar enzo) is dat misschien maar beter ook. En dan is er nog iets. De LP-E6 is op de LP-E4 (1D Mark III) na de eerste Canon accu met ID chip. Deze wisselt informatie uit met de camera, zoals het aantal gemaakte opname en de resterende capaciteit van de accu. De klonen ontberen een dergelijk chip en dus kan de camera er niet mee communiceren. Dat is niet erg, maar wel onhandig.

(more…)

‘Twaalf megapixels is genoeg voor de meeste fotografen’. Dat zegt Akira Watanabe, die verantwoordelijk is voor de SLR-tak van het Japanse bedrijf Olympus. Nog krachtiger: ‘We hebben geen intentie om op megapixels te concurreren met onze E-cameralijn’. In plaats daarvan zal Olympus zich gaan richten op het verbeteren van het dynamisch bereik, kleurweergave en minder ruis op hogere lichtgevoeligheden, aldus Watanabe.

De claim is opvallend, want tot nu toe is er nog geen enkele camerafabrikant geweest die dat zo concreet uitgesproken heeft. De meeste fabrikanten geven weliswaar toe dat veel pixels niet zaligmakend zijn, maar tegelijkertijd is het wel een makkelijke manier om te scoren. Veel consumenten denken nog steeds dat meer megapixels leiden tot scherpere foto’s.

Een verkeerde veronderstelling, want het leidt hooguit tot meer details, waardoor grotere afdrukken mogelijk zijn. Maar het stadium van het redelijke zijn we allang gepasseerd. Voor een 10×15cm afdruk (de meest populaire maat) is een foto met 2 megapixels al ruim voldoende. En voor een poster op A4 formaat zijn niet meer dan zes tot negen miljoen pixels nodig. En pixels zeggen op zichzelf natuurlijk sowieso weinig, want de lens, de beeldprocessor en de sensor zijn minstens zo belangrijk. Bij mij thuis hangen twee loeischerpe afdrukken van één bij één meter met slechts 3 miljoen pixels (dat was in 2003 gangbaar).

Vooral de uitspraak dat Olympus meer dan 12 megapixels niet nodig acht (voor het E-systeem, oftewel de spiegelreflexlijn) is een duidelijk statement. Hoewel ik het er helemaal mee eens ben, moeten we nog maar zien of Olympus deze claim op lange termijn kan staven. Consumentencamera’s met meer dan 20 mijloen pixels zijn al gangbaar en niets wijst er op dat die trend nu afneemt. Enkele jaren terug werd door foto-expert ook wel eens geroepen dat 6 megapixels voldoende waren voor iedereen (640k anyone?) en momenteel hebben mobieltjes met inferieure plastic lensjes er al meer. De consument blijft letten op cijfertjes.

Deze uitspraak is uit de mond van Olympus ook niet vreemd. Met haar four-thirds camera’s gebruikt men sensoren die bijna de helft kleiner zijn dan andere camera’s in de consumentenmarkt. En vergeleken met fullframe (35 mm) is het verschil helemaal extreem groot. Wat betreft beeldkwaliteit zal Olympus daar nooit tegenop kunnen boksen.

Voor studio- en reclamefotografen blijft de honger naar pixels logisch, vind Watanabe. Hij verwijst die doelgroep dan ook naar de fullframe-camera’s… van de concurrentie…

De Taiwanese geheugenfabrikant Pretec toonde op de CeBIT (Duitsland) en de PMA (Las Vegas, VS) haar nieuwste paradepaardje: een 64 GB CompactFlash-kaart met een theoretische snelheid van 100 MB/s (gelijk aan 666x). Twee weken geleden kwam het merk nog met een 433x kaart op de proppen, die 65 MB/s zou halen. Met de 666x CompactFlash-kaart is de maximale theoretische snelheid van het medium in zicht – dat ligt op 133 MB/s. Vandaar ook dat men ook al een opvolger toonde in het CFast-formaat. Ook voor andere formaten is er nieuws. Zo lanceerde Pretec ook de naar eigen zeggen snelste SD-kaart, met een snelheid van 166x. Alsof dat nog niet genoeg is werd ook de opvolger van de huidige SDHC-versie getoond: een SDXC kaartje van 32 GB. Deze nieuwe standaard moet capaciteiten van meer dan 32 GB mogelijk maken (wat met de huidige standaard niet mogelijk is). Voor alle nieuwe producten geldt dat massaproductie pas gestart wordt wanneer fabrikanten met camera’s komen die gebruik kunnen maken van deze nieuwe technologie. Momenteel zijn er nog geen camera’s die SDXC of CFast ondersteunen – deze worden eind dit jaar (of uiterlijk begin volgend jaar) verwacht. De huidige camera’s zullen de snelheid van 433x en 666x kaartjes dus niet optimaal kunnen benutten. Dan maar een 100 GB CF-kaartje kopen, die vorig jaar tijdens de Photokina werd geïntroduceerd? De productie daarvan is inmiddels gestart.

Het was mijn eerste keer New York, in april en mei 2000. Nu bijna negen jaar geleden en toen ruim een jaar voor 11 september. Ik stond samen met een New Yorkse-vriendin op de Brooklyn Bridge na een hapje te hebben gegegen in Brooklyn (lopend richting het hart van New York, Manhattan). In het midden van de brug loopt een voetgangers- en fietspad. Links van de pad komen de auto’s op je af, rechts (zie foto) gaan ze richting het centrum. Aan de linkerkant zie je de Twin Towers (World Trade Center) nog staan. Een paar dagen later heb ik daar nog staan swingen in de club op de 107e verdieping (“Windows of the World”). In de kleine drie weken dat ik in de stad was heb ik bijzonder veel foto’s van het WTC genomen (zie Landmarks – WTC 2000). Deze, in combinatie met de Brooklyn bridge, vind ik nog steeds erg geslaagd.

Het was het jaar 2000. Digitale camera’s waren er nauwelijk (met uitzondering van de 40.000 gulden kostende Canon D2000 met 2 megapixels). Ik fotografeerde dus analoog met een EOS 50E (met oogbesturing). De exacte instellingen weet ik niet meer, maar het moet een lange sluitertijd geweest zijn van een seconde of vijf. Ik ben over een dwarsbalk gaan hangen en heb een foto gemaakt, met exact deze compositie in m’n hoofd (maar zonder zekerheid over het resultaat – een lcd-schermpje was er immers nog niet). De negatieven heb ik nog en ik heb ze inmiddels meerdere keren gedigitaliseerd en bewerkt.

Vorige week had ik de VARA weer eens op bezoek. Voor Consumenten TV (Consumenten Nieuws Extra) hadden ze het over het online afdrukken van foto’s en dan met name het maken van een fotoalbum. Voor de gelegenheid heb ik de keukentafel volgelegd met wat recente A4 en A3+ prints. Achteraf gezien had ik beter een ander shirt kunnen aantrekken, want donkerblauw op zwart is niet echt handig. Verder is het item ook niet heel diepzinnig, daarom nog maar even wat algemene tips voor het afdrukken van foto’s die ik van te voren had voorbereid:

• Let op de verhoudingen (3:2 of 4:3). Dit verschilt per type camera. Een 4:3 foto (die de meeste compactcamera’s produceren) moet afgedrukt worden op 10×13,3 cm in plaats van 10×15, anders zijn er witte randen zichtbaar. De meeste afdrukservices houden hier rekening mee, maar niet allemaal.
• Upload de originele foto (dat wil zeggen: de originele resolutie en niet een verkleinde versie is gebruikt om rond te mailen).
• Let op de prijs per afdruk, de verzendkosten (en eventuele startkosten) per afdrukservice.
• Bij het afdrukken via de supermarkt of drogist kun je verzendkosten besparen door ze zelf af te halen.
• Zijn je foto’s bewerkt (b.v. in Photoshop), geef dan aan dat de afdrukcentrale ze ongemoeid laat. Meestal worden foto’s geautomatiseerd bewerkt om ze iets mooier te maken, maar bij reeds bewerkte foto’s levert dit soms ongewenste resultaten op. Niet iedere afdrukservice biedt de optie om foto’s NIET te bewerken (b.v. Pixum wel).
• Als je haast hebt, let dan op de levertijd.
• Controleer nadien of je foto’s overeenkomen met het origineel. Is het verschil te groot, neem dan contact op met de afdrukcentrale. Soms bieden ze een ‘niet goed, geld terug’-garantie.
• Calibreer je monitor, zodat je zeker weet dat deze de kleuren neutraal weergeeft. Anders krijg je per definitie een ander afdrukresultaat.

Enkele weken terug schreef ik over mijn uitje naar Durgerdam om het bevroren IJmeer te bewonderen. Het was toen nog niet mogelijk om het ijs op te gaan. Veroordeeld tot de ijskant, bleek het lastig om foto’s te maken. Ik weet niet of je de locatie kent, dus zal ik die kort beschrijven.

Er ligt een hoge dijk langs het IJmeer en daar klim je overheen. Je daalt over begroeide steenblokken omlaag om in een rietkraag te belanden. Daar kun je je dan uitleven met je camera, het liefst bij een opening zodat je ook wat ijs en niet alleen stengels ziet. Nu toont het niet echt als je staand het ijs fotografeert, behalve misschien met een telelens. Je kunt hurken, maar dan bevindt het ijs zich nog steeds grotendeels onder je.

Oplossing: je klautert over de grote rotsblokken die langs de kant in het IJ(s)meer liggen. Overal zit ijs en gladde begroeiing tussen en overheen, dus je glibbert wat af met je uitrusting van vele duizenden euro’s in je handen en op je rug! En dan zie je een leuk rijtje ijspegels onder een tak hangen en dat moet natuurlijk op de foto. Liefst met de boot “die er het hele jaar ligt maar dat weten de kijkers niet dus die denken dat je heel geduldig het moment hebt afgewacht tot hij eindelijk voorbij kwam tuffen” op de achtergrond.

Nu zijn die spekgladde rotsblokken best wel hoog en bungelen die ijspegels je spottend tegemoet vanuit de diepte. Oplossing: jezelf als een slangenmens over en langs rotsblokken draperen, waarbij je hoofd ondersteboven achter de camera in de spleet tussen de blokken terecht komt. Het toestel probeer je ondertussen recht te houden, scherp te stellen op de pegels, nog iets met belichting te doen, een compositie te maken, de horizon recht te houden – o ja, er moest nog een boot bij, die zit nu achter een stengel. Overnieuw dus en alles gebeurt in spiegelbeeld. Het voelt alsof je ondersteboven aan een schommel hangt terwijl je heel erg je best doet alsof er niets aan de hand is en nonchalant met een hand in je broekzak even een kiekje maakt.

Dan klinkt het geluid van de sluiter. Niet die van je eigen camera, maar van een medefotograaf die jou hangend tussen de blokken steen heeft ontdekt en dit echt aan  het thuisfront moet laten zien. Tegen de tijd dat je jezelf tussen massief steen hebt uitgeperst, stapt hij schaterend van het lachen in zijn auto, aan de andere kant van de dijk. Die afdruk kan ik dus vergeten (mocht jij het zijn geweest, die malloot was ik, graag een kopietje mijn kant op

Ineens moest ik denken aan de Minolta Dimage 7 Hi met zijn fijne kantenbare zoeker, die ik in een ver verleden in mijn bezit had. Lang geleden in het digitale tijdperk is zo rond 2004. Kortom, ik besloot dat het tijd was voor een hoekzoeker. Een handig hulpstuk voor je spiegelreflexcamera. Je schuift het kapje van je zoeker af, zet er een soort periscoop voor in de plaats en het feest kan beginnen. Zelf gebruik ik voornamelijk de Olympus E-3 en het leek mij verstandig om een hoekzoeker van Olympus zelf te kopen. Er bestaan ook universele exemplaren, tegen aanzienlijk lagere prijzen, maar dat durf ik toch niet zo aan. Voor Canon en Nikon zijn veel accessoires aangepast. Voor Olympus is ook het nodige te krijgen, maar een hoekzoeker die onder de naam ‘Generic’ op Marktplaats wordt aangeboden, geeft mij niet het vertrouwen dat het goed gaat komen met een tikje rebels merk als Olympus.

Als ook jij een hoekzoeker wilt hebben, let er dan op dat hij op jouw camera past. Je schuift hem namelijk net als een oogkapje voor de zoeker en je wilt wel het volledige zoekerbeeld zien. Vaak zit er een palletje op waarmee je het beeld vergroot (2, 2.5 of 3 keer komt vaak voor) als hulp bij het scherpstellen. Tijdens vergroten is uiteraard niet het volledige zoekerbeeld te zien. De dioptrie is aan te passen. Je zet een tweede zoeker voor de zoeker, maar dat merk je niet echt, er valt goed mee te werken. Waarom gebruik je LiveView niet, denk je misschien. Ik vind het op dit moment nog geen alternatief voor de zoeker, maar hierover een andere keer meer. Een uitklapbare monitor is in combinatie met een hoekzoeker wel erg handig om de gemaakte foto’s direct te beoordelen.

En liggen tussen de glibberige rotsblokken? Dat moet uiteraard nog steeds, maar eerlijk is eerlijk: niemand heeft je gedwongen om fotograaf te worden. Alleen ligt het met een hoekzoeker een stuk prettiger. Je hoeft niet meer in het kerstcircus van Carré te werken om een foto te maken. Als voorbeeld een ijsfoto, gemaakt op de dijk naar Marken, wederom het talud naar het meer afgedaald en liggend tussen de stenen. Maar nu wel in een comfortabele houding op mijn buik. Het was zelfs aangenaam warm, met een lekker zonnetje op mijn bol. Een ijsfoto, het lijkt al weer zo lang geleden dat we konden schaatsen op natuurijs.

De bovenstaande foto is gemaakt in 2005. Ik kwam hem een tijdje terug tegen toen ik mijn archief weer eens doorbladerde. De bewuste foto is gemaakt in de Sahara in Zuid-Marokko (Dunes of Medina), dichtbij de grens met Algarije. Ik fotografeerde destijds nog met een Canon 20D en herinner me dat ik speciaal voor deze reis nog een 2 GB kaartje van Sandisk had gekocht voor € 200 (tegenwoordig een ondenkbaar hoog bedrag). De foto is gemaakt met een Canon 17-85mm F4-5.6 IS lens met 1/100e seconde, diafragma f5.6, ISO 400 en een brandpuntsafstand van 85mm. Ik was om 5 uur ’s ochtends opgestaan uit mijn vijf sterren-tent en ben een stukje de woestijn in gaan wandelen. Niet zonder doel, want het was bijna tijd voor de zonsopkomst en dat is in de woestijn een magisch tafereel. De foto is ongeveer 20 minuten voordat de zon verscheen gemaakt. Door het gebrek aan zonlicht mist hij sprankelende kleuren, maar de kleurtoon, de lijnen van de duinen en de ongerepte zandsporen maken dat meer dan goed.