Mijn Vista-installatie draait al 2,5 jaar, maar al lang niet meer naar tevredenheid (vanwege allerlei dubieuze problemen). Al voor de komst van Windows 7 had ik besloten dat het tijd werd voor een frisse start. Het zou migratie van Vista naar Windows 7 worden, waarbij ik veel van mijn huidige instellingen en gegevens wilde behouden. Upgraden was geen optie, omdat Vista gewoon niet meer goed draaide. Windows opnieuw installeren heb ik al honderden keren gedaan, maar nog nooit met een werksysteem met 2,5 TeraByte aan gegevens. Mijn voornaamste probleem was dit ik alle gegevens van Outlook (werkmail), Thunderbird (privemail en werk-backup), Lightroom en de webbrowser koste wat kost wilde behouden. Dus niet alleen de mails van outlook, maar ook de accountgegevens en regels. En niet alleen de foto’s van Lightroom (die gingen gewoon rechtstreeks mee via een andere schijf), maar ook de hele index met foto’s, selecties en bewerkingen. Dat werd nog een hele klus, waarbij ik verschillende logische en ‘eenvoudige’ methoden heb geprobeerd, maar uiteindelijk toch handwerk moest inzetten…

Methode 1) Partitie klonen

Mijn eerste gedachte was om de bestaande Windows partitie te klonen naar een andere schijf en Windows 7 dan als tweede OS er naast te installeren. Beide systemen zouden dan beschikbaar blijven, zodat ik een goede backup had, mocht ik gegevens missen. De bestaande Windows-schijf (250 GB ) was daarvoor te klein, maar ik had nog wel ergens een 500 GB schijf liggen. Met behulp van het gratis open source-pakket CloneZilla heb ik de partitie gekopieerd. Windows 7 herkende Vista echter niet (wellicht omdat de bootsector niet mee gekloond was), dus deze methode werkte niet.

Methode 2) De Windows migratie wizard

Eigenlijk heel voor de hand liggend. XP, Vista en Windows 7 hebben een ingebouwde migratie wizard. Wanneer je migwiz intypt in het uitvoer/zoekveld start deze. Je krijgt dan een wizard die je allerlei opties voorlegt, zoals het geheel kopiëren van een harde schijf of alleen de gegevens van een gebruiker, waaronder die van Outlook en Lightroom (in feite het deel dat opgeslagen wordt onder ‘Users’). Het exporteren ging prima, het importeren echter niet. Er verscheen een foutmelding onder Windows 7 dat de taal en mappen niet overeenkwam. Vreemd. In beide gevallen werd de Ultimate versie gebruikt, waarbij de taal achteraf nog instelbaar is. Bovendien wordt een map als ‘Gebruikers’ op C: toch stiekem opgeslagen als ‘Users’, ook al staat er iets anders. Het zou nog te maken kunnen hebben met het feit dat ik een 64-bits Windows 7 gebruikte en van een 32-bits Vista afkwam (er is dan een klein verschil in mappen). Hoe dan ook, dit was geen optie.

Methode 3) Alles handmatig

Geen leuk vooruitzicht, maar toen was het duidelijk dat alles handmatig moest.Ik wist de de map users/../appdata erg belangrijk was voor de opslag van bepaalde programma’s. Onder andere Thunderbird en Firefox slaan daar alle accountgegevens en de mail op. Ook Outlook bewaart daar het .pst bestand met alle mail (het is ook mogelijk om handmatig de mail te exporteren naar een extern pst-bestand). Maar de accountgegevens (met de mailaccounts, filterinstellingen en handtekening) stonden daar niet. Ook de Lightroom-bestanden die daar stonden leken niet afdoende. Bepaalde gegevens (zoals eigen voorgeprogrammeerde bewerkingen) werden wel meegekopieerd, maar de database met foto’s zelf niet. Ik kon de foto’s wel opnieuw inladen, maar alle uitgevoerde bewerkingen zouden dan verloren zijn gegaan. Dat was dus geen optie. Per onderdeel kwam het neer op het volgende:

Chrome + Firefox + Thunderbird

De relevante mappen in users/../appdata gekopieerd naar de nieuwe harde schijf. Meestal gaat het om de map Roaming, maar soms ook de map Local. Bijvoorbeeld: /users/…/appdata/roaming/thunderbird. Hierna waren alle gegevens direct compleet. Let op: je hoeft bij Thunderbird van te voren geen accounts aan te maken (deze zitten in de bestanden verwerkt).

Outlook 2007

Het migreren van Outlook 2007 bestaat uit twee delen. Allereerst moet je de mail exporteren naar een pst-bestand (of het huidige outlook.pst en archive.pst gebruiken). De accountgegevens staan niet in een map, maar in het register. Exporteer het relevante onderdeel: HKEY_CURRENT_USER\Software\Microsoft\Windows NT\CurrentVersion\Windows Messaging Subsystem\Profiles\…

Dat kan door regedit op te starten in het uitvoerveld van het Startmenu. Het bewuste register kun je exporteren. Je laadt dit bestand dan op de nieuwe Windows-installatie in door het uit te voeren (dubbelklik). Je hoeft van te voren geen accountgegevens in te voeren. Je moet alleen de wachtwoorden opnieuw invoeren.

Lightroom 2.0

Het kopiëren van mappen in users/… leek geen effect te hebben. Lightroom biedt wel de mogelijkheid om de catalogus te exporteren. Je moet alle relevante mappen (en submappen!) dan selecteren en vervolgens exporteren. In mijn geval stonden alle foto’s bij Windows 7 op exact dezelfde locatie, waardoor het exporteren van foto’s niet nodig was (en dat scheelde weer 1 TB aan data kopiëren). Zet daarvoor het vinkje uit bij foto’s, onderin het dialoogvenster. De gegevens worden bewaard in een lrcat-bestand.

In mijn geval waren het zoveel (sub)mappen, dat het selectieproces een hels karwei werd (om een of andere vreemde reden werden submappen niet automatisch meegeselecteerd. Gelukkig heeft Lightroom de mogelijkheid om een complete backup te maken. Die heb ik direct uitgevoerd en dit bestand vervolgens weer geimporteerd in de kale Lightroom. Alle bestanden werden keurig herkend, inclusief de bewerkingen.

Overig

Natuurlijk blijft het niet bij deze programma’s. In principe zal alles weer opnieuw geïnstalleerd moeten worden als je niet het halve register wilt exporteren. In mijn geval was dat juist een uitkomst. Een frisse start, met alleen de noodzakelijke programma’s. En omdat Windows 7 op een nieuwe schijf staat, kan ik altijd weer de originele schijf met Vista plaatsen, zodat ik altijd nog bij mijn oorspronkelijke gegevens kan.

Tot enkele jaren terug gebruikte ik Outlook voor mijn zakelijke afspraken. Overstappen van Outlook naar Google Calendar was een eitje, omdat de laatstgenoemde alle items kan importeren. Maar andersom was destijds nog niet mogelijk. Het was dus byebye Outlook en dat is niet altijd ideaal. De agenda van Outlook is nog sneller op te roepen, omdat deze in de e-mailclient zit. Bovendien is hij ook beschikbaar wanneer internet er onverhoopt uit ligt. En de agenda wordt automatisch gesynchroniseerd met mobiele telefoons en pda’s, zodat je ook op locatie altijd je agenda bij je hebt. Toen ik overstapte zocht ik naar software samenwerking tussen beide agenda’s mogelijk maakte. Toen was die er nog niet, maar nu wel. Google heeft zelf een applicatie gemaakt die automatisch alle items over-en-weer importeert. Doe er je voordeel mee!

Alles over de revolutionaire MacBook Wheel!

MacBook Wheel

Enkele weken geleden heb ik de Garmin Nüvi 550 een tijdje mogen uittesten. Het is een navigatieapparaat voor in de auto en op de fiets, om mee te wandelen en zelfs voor op het water. Dat is een gunstige ontwikkeling. Want anders dan TomTom, die zich voornamelijk richt op automobilisten en motorrijders, beseft Garmin terecht dat er meer situaties zijn waarin je behoefte hebt aan een betrouwbaar navigatiesysteem.

Een standaard navigatiesysteem is alleen te gebruiken zolang er een weg in de buurt is. Loop je door de duinen of in een bos, dan heb je er weinig aan. Nou ja, als je verdwaalt kun je tenminste zien waar de dichtstbijzijnde weg is, maar dat is het dan ook. Op de Nüvi 550 kun je behalve wegenkaarten ook topografische kaarten installeren, zodat het apparaat ook in het terrein prima te gebruiken is. Het zijn de topokaarten die al vele jaren op de zogenaamde handheld of offroad gps-ontvangers gebruikt worden, zoals de Garmin 60CS(X).

 Op zo’n topografische kaart staan wegen en bebouwing aangeven, maar ook nagenoeg elk slootje is er op te zien, of  waar een bos overgaat in weiland. Wandelpaden staan er ook op. Aangezien die zelden kilometers kaarsrecht doorlopen, kun je zelfs als je verdwaald bent meteen het juiste paadje eruit pikken, zodat je snel terug bent bij je auto. Zoals elke handheld gps-ontvanger, houdt de Nüvi 550 een track bij. Hierin is precies te zien welke route je hebt afgelegd. Dat registreren gaat continue door als het apparaat aanstaat. Zo zie je niet alleen waar je je nu bevindt, maar ook waar je allemaal al bent geweest.

Via de trackback functie kan het apparaat je via exact hetzelfde spoor terug naar het beginpunt leiden. In de ‘beschaafde’ wereld weinig gebruikt, maar in de wildernis een bijna onmisbare functie. Stel je loopt op een besneeuwde gletscher. Op de heenweg bepaal je waar de gevaarlijke spleten zich bevinden, zodat je er omheen kunt lopen. Op de terugweg hoef je dat niet opnieuw te doen. Zelfs in dichte mist loop je met de gps als het ware via je eigen voetstappen terug.

Terug naar de Nüvi. Naast topo- en wegenkaarten kun je er ook waterkaarten opzetten. Omdat het apparaat voor automobilisten, fietsers, wandelaars én watersporters geschikt is, is het apparaat stootvast en waterdicht. Gebruik in een stortbui is geen enkel probleem en een keertje laten stuiteren, nou ja, ik heb het niet uitgeprobeerd, maar daar zou hij tegen moeten kunnen. Ook geocachen (schatzoeken) is prima te doen. Via de navigatiefunctie kun je met de auto in de buurt van de schat komen, daarna schakel je over op wandelen en laat je de “kompaspijl” het doel aanwijzen. De cache-beschrijvingen neem je gewoon mee op het apparaat. Zo heb ik met de beschrijvingen van alle 7000 Nederlandse geocaches aan boord rondgereden. Op de kaart zie je precies wat zich waar bevindt en als je zin hebt, laat je je er eenvoudig heenbrengen.

 Er zijn wat kleine, maar wel belangrijke punten, die ik graag verbeterd zie. Zo is het aanraakscherm niet te blokkeren. Al wandelend begon het apparaat regelmatig te piepen en te praten vanuit mijn binnenzak. Een navigatiesysteem voor wandelaars moet je echt kunnen blokkeren. Ook staat de verlichting altijd aan. Geen probleem als de Nüvi in de auto aan het infuus hangt, maar wandelend of fietsend is het niet slim. De achtergrondverlichting moet vanzelf uitschakelen, zodat de accu langer meegaat.

Tot slot springt de Nüvi meteen aan als je alleen maar naar de aan/uit-knop kijkt. Zet je hem uit en laat je hem in je binnenzak glijden, dan gaat hij vaak meteen weer aan en is ’s middags alsnog je accu leeg. Een inschakelvertraging is hier de oplossing.

Concluderend durf ik te stellen dat dit de eerste succesvolle stap is naar een navigatieapparaat om altijd en overal bij je te hebben. Vergeet ik bijna te vermelden dat de track voor fotografen uitermate handig is om foto’s te geotaggen. En mocht u een snelheidsboete krijgen, dan ziet u in de log of dat wel terecht is. Zoniet, dan kunt u de boete aanvechten en onderbouwen met de gegevens uit de Garmin Nüvi 550.

Apple heeft vandaag nieuwe versies van de MacBook en de MacBook Pro aangekondigd. Hoewel de geruchten al spraken over zwarte vormgeving en een groot glazen touchpad, bleven andere roddels – zoals een aanraakgevoelig scherm en een zeer goedkoop instapmodel – vooralsnog uit. Met name de MacBook is flink verbeterd. Eigenlijk is het een MacBook Pro, maar dan in een compact jasje (13,3 inch scherm 1280×800). Naast geïntegreerde graphics, is het nu ook mogelijk om voor een dedicated grafische kaart (Nvidia 9600GT) te kiezen, waarmee je prima kunt gamen. Het scherm is nu ook voorzien van de energiezuinigere en fraaiere LED technologie. En de meest luxe MacBook biedt zelfs toetsenbordverlichting. Deze drie verbeteringen waren een half jaar geleden voor mij nog de reden om voor de duurdere MacBook Pro te kiezen. Als ik nu opnieuw voor de keus stond, dan zou ik zonder twijfelen voor de MacBook gaan. De MacBook Pro heeft relatief minder vernieuwingen. Misschien zelfs lichte achteruitgang, want het zeer prettig typende toetsenbord is vervangen door het model van de MacBook en iMac (met platte toetsen). Deze typt ook best lekker, maar het oude model had meer vering. Beide notebooks zijn uit één blok aluminium gemaakt. De prijzen beginnen bij respectievelijk € 1199 en € 1799. De eerste prijs is voor de aluminium versie, een goedkope ‘witte’ versie(die een aantal vernieuwingen mist) kost € 949.

1) Wanneer je laptop aan de stroom gekoppeld is, kun je de accu er het beste uithalen

Onjuist. Het stroomnet kent kleine fluctuaties (iets minder/meer stroom gedurende zeer korte tijd), waar met name elektronica zeer slecht tegen kan. Een accu vangt deze fluctuaties op (wat bij een normale pc geregeld wordt door de voeding). Bovendien blijft de accu gewoon op 100% staan en wordt deze niet actief geladen als hij nog vol is.

2) Je kunt een accu het beste helemaal op maken voor hem opnieuw te laden

Dat geldt alleen voor NiCd en NiMH en NIET voor Li-Ion accu’s (die momenteel zeer gangbaar zijn). NiCd en in mindere mate NiMH hebben last van een ‘geheugeneffect’ als je ze herlaadt terwijl ze nog niet helemaal leeg zijn. Hierdoor neemt de capaciteit langzaam af. Li-Ion accu’s hebben dit probleem niet en kunnen tussentijds zo vaak worden opgeladen als je wilt. Sterker nog: je kunt een Li-Ion accu zelfs beter NIET helemaal ‘op’ verbruiken omdat de spanning niet te laag mag worden (meestal schakelt elektronische apparatuur zich op tijd uit). Overigens is het wel goed om een Li-Ion accu eens per circa 30 ladingen helemaal leeg op te laden (voor optimale calibratie).

3) Je kunt accu’s het beste vol bewaren

Onjuist. Accu’s (met name Li-Ion) gaan – zonder gebruik – het langste mee wanneer ze 40-50% zijn opgeladen. Dit heeft overigens alleen zin wanneer je de accu gedurende lange tijd niet zult gebruiken (b.v. wanneer je op vakantie bent).

4) Accu’s kun je het beste in de koelkast bewaren

Onjuist. Het is wel zo dat een lagere temperatuur beter is voor een accu dan een hoge. Maar het bewaren van accu’s in de koelkast is risicovol vanwege de kans op condensvorming. Het mag alleen in een volledig afgesloten verpakking. Bovendien is de noodzaak om dit te doen niet aanwezig, tenzij je de accu maandenlang niet gaat gebruiken.

5) Oplaadbare AA-accu’s zijn net zo goed als niet-oplaadbare batterijen

Oplaadbare en niet-oplaadbare batterijen (Alkaline) hebben totaal verschillende eigenschappen. Alkaline batterijen gaan – zonder gebruik – veel langer mee en zijn dus ideaal voor gebruik in producten die zo nu en dan gebruikt worden (zoals afstandsbedieningen, draagbare radios, zaklampen, e.a.). NiCd en NiMH verliezen langzaam hun lading en zijn dus na enkele weken of maanden vrijwel leeg. In producten die regelmatig gebruikt worden en een hoge capaciteit vereisen kunnen je het beste NiMH’s gebruiken.

6) Moderne oplaadbare batterijen hebben een lange levensduur

Helaas niet. Alle oplaadbare batterijen verliezen langzaam hun capaciteit. Bij NiCd en NiMH hangt dat ook samen met het gebruik, maar de momenteel veelgebruikte Li-Ion batterij sterft zelfs zonder gebruik langzaam af. Dat komt door de chemische samenstelling en warmte. Een standaard Li-Ion accu heeft een levensduur van gemiddeld 5 jaar. In warme landen is dat nog beduidend korter. 

7) Het maakt niet uit of je dure of goedkope batterijen gebruikt

Onjuist. Bij niet-oplaadbare batterijen heeft Alkaline veruit de voorkeur boven de goedkopere soorten (Zink-Koolstof), te meer omdat ze gemiddeld 3,5x langer mee gaan. Bij oplaadbare batterijen wordt de capaciteit aangegeven in mAh (b.v. 2700 mAh). Hoe hoger het getal, des te hoger de capaciteit, dus hoe langer je een product kunt gebruiken. 

8 ) Oplaadbare batterijen zijn niet giftig

Het is NOOIT aan te raden om een batterij open te breken, in brand te steken of bij schade te bewaren. Dat geldt voor alle typen, maar vooral voor NiCd’s (NickelCadmium). Cadmium is een giftige stof en daardoor een gevaar voor de gezondheid. Daarnaast zijn Li-Ion accu’s brandgevaarlijk (en is Lithium ook niet echt een fijn stofje). 

9) Oplaadbare batterijen gaan nog altijd korter mee dan Alkaline-batterijen

Ja en nee. Alle oplaadbare accu’s verliezen langzaam hun capaciteit, ook wanneer een product niet gebruikt wordt. Op dat vlak is de Alkaline batterij superieur. Er zijn echter nieuwe ontwikkelingen, zoals de zogenaamde ‘groene batterij’ (zoals de GP Recyko). Dit is een oplaadbare accu op basis van de NiMH technologie, maar dan met minimale ontlading (leeglopen). Ze zijn iets minder krachtig dan de allernieuwste reguliere NiMH batterijen, maar het verschil is te overzien (meestal circa 2100 mAh). Ze kunnen opgeladen worden in standaard NiMH laders en zijn ideaal voor producten die zowel regel- als onregelmatig gebruikt worden. Ze zijn alleen relatief prijzig (circa € 5 per stuk).

10) Accu’s worden steeds krachtiger

Helaas valt dat wel mee. De technieken zijn in de loop der jaren wel verbeterd (Lood->NiCd->NiMH->Li-Ion), maar het einde is in zicht. Capaciteit wordt voornamelijk vergroot door meer cellen toe te voegen (wat in de regel leidt tot grotere accu’s). Verder is de capaciteit inderdaad weldegelijk toegenomen, maar zijn apparaten tegelijkertijd ook veel meer stroom gaan verbruiken (denk aan wifi en grotere schermen voor laptops en UMTS, wifi, gps en bluetooth voor mobiele telefoons). De huidige generatie accu’s zitten tegen hun limiet aan. Voor meer en langere capaciteit is een nieuw type accu nodig, zoals de momenteel in ontwikkeling zijnde brandstofcel (op basis van ethanol). 

Een nieuw type batterij, de brandstofcel, is ook interessant voor de autoindustrie

Het begint met de dreigende waarschuwing: WARNING! ALL DATA WILL BE LOST! ARE YOU SURE? Ietwat vreemd, want waarom zou data verloren moeten gaan bij het ongedaan maken van een RAID1 setup? Bij RAID0 (striped, oftwel twee schijven koppelen waardoor één groot en snel volume ontstaat) is dat logisch, bij RAID1 niet. Maar ik heb de gok maar gewaagd en even later gecontroleerd of de data er nog op stond. Gelukkig wel…

Vervolgens de nieuwe schijven aangesloten en RAID1 opnieuw geïnstalleerd. Ik had één van de schijven al voorzien van data van de 500 GB schijf om het proces mogelijk te bespoedigen. Maar… je raadt het al: WARNING! ALL DATA WILL BE LOST! Nadat de RAID-configuratie gemaakt was, wilde ik naar Windows booten. Maar dat lukte niet… Melding: NTLDR ontbreekt. Nu kreeg ik die melding toch al om de haverklap, dus ik maakte me geen zorgen – even rebooten was meestal voldoende. Maar nu niet dus… In de BIOS was de hele configuratie van schijven door elkaar gehusseld. Ik moest eerst weer selecteren welke schijven ik in het bootmenu wilde hebben en vervolgens de bootvolgorde instellen. Gelukkig is mijn 250 GB Windows partitie geheel onafhankelijk van de twee andere schijven en dus startte Windows weer als vanouds op. Maar mijn 1000 GB RAID-schijf moet nu nog wel geformatteerd worden (wat een enkele uren duurt) en daarna moet er nog 460 GB aan gegevens op gekopieerd worden… zucht…