Enkele weken terug schreef ik over mijn uitje naar Durgerdam om het bevroren IJmeer te bewonderen. Het was toen nog niet mogelijk om het ijs op te gaan. Veroordeeld tot de ijskant, bleek het lastig om foto’s te maken. Ik weet niet of je de locatie kent, dus zal ik die kort beschrijven.

Er ligt een hoge dijk langs het IJmeer en daar klim je overheen. Je daalt over begroeide steenblokken omlaag om in een rietkraag te belanden. Daar kun je je dan uitleven met je camera, het liefst bij een opening zodat je ook wat ijs en niet alleen stengels ziet. Nu toont het niet echt als je staand het ijs fotografeert, behalve misschien met een telelens. Je kunt hurken, maar dan bevindt het ijs zich nog steeds grotendeels onder je.

Oplossing: je klautert over de grote rotsblokken die langs de kant in het IJ(s)meer liggen. Overal zit ijs en gladde begroeiing tussen en overheen, dus je glibbert wat af met je uitrusting van vele duizenden euro’s in je handen en op je rug! En dan zie je een leuk rijtje ijspegels onder een tak hangen en dat moet natuurlijk op de foto. Liefst met de boot “die er het hele jaar ligt maar dat weten de kijkers niet dus die denken dat je heel geduldig het moment hebt afgewacht tot hij eindelijk voorbij kwam tuffen” op de achtergrond.

Nu zijn die spekgladde rotsblokken best wel hoog en bungelen die ijspegels je spottend tegemoet vanuit de diepte. Oplossing: jezelf als een slangenmens over en langs rotsblokken draperen, waarbij je hoofd ondersteboven achter de camera in de spleet tussen de blokken terecht komt. Het toestel probeer je ondertussen recht te houden, scherp te stellen op de pegels, nog iets met belichting te doen, een compositie te maken, de horizon recht te houden – o ja, er moest nog een boot bij, die zit nu achter een stengel. Overnieuw dus en alles gebeurt in spiegelbeeld. Het voelt alsof je ondersteboven aan een schommel hangt terwijl je heel erg je best doet alsof er niets aan de hand is en nonchalant met een hand in je broekzak even een kiekje maakt.

Dan klinkt het geluid van de sluiter. Niet die van je eigen camera, maar van een medefotograaf die jou hangend tussen de blokken steen heeft ontdekt en dit echt aan  het thuisfront moet laten zien. Tegen de tijd dat je jezelf tussen massief steen hebt uitgeperst, stapt hij schaterend van het lachen in zijn auto, aan de andere kant van de dijk. Die afdruk kan ik dus vergeten (mocht jij het zijn geweest, die malloot was ik, graag een kopietje mijn kant op

Ineens moest ik denken aan de Minolta Dimage 7 Hi met zijn fijne kantenbare zoeker, die ik in een ver verleden in mijn bezit had. Lang geleden in het digitale tijdperk is zo rond 2004. Kortom, ik besloot dat het tijd was voor een hoekzoeker. Een handig hulpstuk voor je spiegelreflexcamera. Je schuift het kapje van je zoeker af, zet er een soort periscoop voor in de plaats en het feest kan beginnen. Zelf gebruik ik voornamelijk de Olympus E-3 en het leek mij verstandig om een hoekzoeker van Olympus zelf te kopen. Er bestaan ook universele exemplaren, tegen aanzienlijk lagere prijzen, maar dat durf ik toch niet zo aan. Voor Canon en Nikon zijn veel accessoires aangepast. Voor Olympus is ook het nodige te krijgen, maar een hoekzoeker die onder de naam ‘Generic’ op Marktplaats wordt aangeboden, geeft mij niet het vertrouwen dat het goed gaat komen met een tikje rebels merk als Olympus.

Als ook jij een hoekzoeker wilt hebben, let er dan op dat hij op jouw camera past. Je schuift hem namelijk net als een oogkapje voor de zoeker en je wilt wel het volledige zoekerbeeld zien. Vaak zit er een palletje op waarmee je het beeld vergroot (2, 2.5 of 3 keer komt vaak voor) als hulp bij het scherpstellen. Tijdens vergroten is uiteraard niet het volledige zoekerbeeld te zien. De dioptrie is aan te passen. Je zet een tweede zoeker voor de zoeker, maar dat merk je niet echt, er valt goed mee te werken. Waarom gebruik je LiveView niet, denk je misschien. Ik vind het op dit moment nog geen alternatief voor de zoeker, maar hierover een andere keer meer. Een uitklapbare monitor is in combinatie met een hoekzoeker wel erg handig om de gemaakte foto’s direct te beoordelen.

En liggen tussen de glibberige rotsblokken? Dat moet uiteraard nog steeds, maar eerlijk is eerlijk: niemand heeft je gedwongen om fotograaf te worden. Alleen ligt het met een hoekzoeker een stuk prettiger. Je hoeft niet meer in het kerstcircus van Carré te werken om een foto te maken. Als voorbeeld een ijsfoto, gemaakt op de dijk naar Marken, wederom het talud naar het meer afgedaald en liggend tussen de stenen. Maar nu wel in een comfortabele houding op mijn buik. Het was zelfs aangenaam warm, met een lekker zonnetje op mijn bol. Een ijsfoto, het lijkt al weer zo lang geleden dat we konden schaatsen op natuurijs.

“Apple” laat de volgende generatie “MacBooks” zien. Misschien meteen een idee voor een nog kleinere Netbook? Bekijk de film voor alle details, dan wordt alles duidelijk

Alles over de revolutionaire MacBook Wheel!

MacBook Wheel

Vorige week was het tijd voor het jaarlijkse uitje naar Durgerdam. Dat ging heel vreemd. Eind december drong het ineens tot mij door dat we al dagen achter elkaar helder weer hadden. Geen mist. Geen regen. Niet zo’n mistroostige schemering die de hele dag aanhoudt. Maar wel vorst, en dus kans op een ijsmeer. Snel bekeek ik het weerbericht (www.vwkweb.nl) om er achter te komen dat het nu of nooit was. Het was dertig december – niet de laatste dag van het jaar, wel de laatste zonnige dag.

Dus gooide ik het dagschema radicaal om en sprong meteen in de auto. Nu kom ik wel vaker in Durgerdam, maar ik ga altijd een keertje extra langs als het flink heeft gevroren. Van Durgerdam tot Volendam vind je dan fraaie, sprookjesachtige landschappen langs de waterkant. Sorry, ijskant. Anno 2000 stond ik er nog in mijn uppie met mijn digitale camera. Af en toe klommen ‘gewone’ voorbijgangers de dijk op, keken vijftien seconden naar het ijs, riepen een paar keer ‘ooohh wat mooi’ en glibberden dan snel terug naar de warme auto.

Dit keer leek het of er een dagtocht georganiseerd was. Fotografen liepen met bosjes tegelijk het talud op en af. Wel zo leuk, want dan maak je nog eens een praatje. Enige minpunt is dat het niet genoeg gevroren heeft en je het ijs niet op kunt. Dankzij de oostenwind is alleen een massa ijsschotsen van het Markermeer tegen de kust gebotst en daar aaneen gevroren. Door het opspattende water is de lage begroeiing volledig door ijs ingekapseld. Je krijgt dan rechtopstaande ijspegels met inhoud. Samen met de ijsschotsen vormt het een mooi beeld.

Eén fotograaf vond de schotsen er stevig genoeg uitzien. Ik denk dat het gevoel in zijn onderbenen nu wel is teruggekeerd. De camerastandpunten waren dus wat beperkt. Kun je het ijs op, dan loop je langs de kustlijn en zijn de mooiste plekken eenvoudig van dichtbij te fotograferen. Nu moest iedereen het met dezelfde doorkijkjes in het riet doen. Vandaar dat je een dag later de krant openslaat en denkt, hé, dat is mijn foto! Maar nee, ook de fotografen van de grote Nederlandse kranten zitten met dat probleem en foto’s worden dan al snel identiek.

In ieder geval zag ik die dag een van de stelregels weer prachtig bewezen: een fotograaf hoort minstens vieze knieën te hebben als hij naar huis gaat. Vanaf de dijk was het ongetwijfeld een koddig gezicht, al die fotografen die in de meest onmogelijke houdingen tussen het riet en over bevroren rotsblokken gedrapeerd lagen.

Dat ik een fan van gps-ontvangers ben, kan niet onopgemerkt zijn gebleven. Het liefst gebruik ik niet zo’n navigatieapparaat voor op de vooruit, maar een handheld of offroad gps (of hoe je die dingen ook noemt). Niet alleen om te navigeren, maar ook voor oriëntatie in het terrein en het geotaggen van mijn foto’s. Waterdicht, stootvast en zo’n dertig uur op penlight batterijen. Wat wil je nog meer (inderdaad: meer, dat mag altijd).

Soms dient zich geheel onverwacht een nieuwe toepassing van een apparaat aan. Iets waar je niet eerder aan gedacht hebt. Zo maakten wij een tijdje terug een strandwandeling bij IJmuiden. ‘Wij’ bestond voor die gelegenheid uit de overburen (met 2 kinderen en een hond) en onszelf (1 kind, geen hond, de twee konijnen wilden niet mee). Met twee auto’s reden wij er naartoe. Na een enerverende wandeling wilden wij huiswaarts keren, waarop buurman met een grijns opmerkte: ‘Hé, ik ben mijn autosleutel kwijt.’

Ik moet er even bij vertellen dat hij ook minder leuke mededelingen met een ontspannen glimlach kan brengen. Een grijns betekent in geen geval dat het maar een grapje is. Als ik mijn sleutel kwijtraak, zie je mij panisch heen en weer springen. Mijn buurman reageert alsof hij net ontdekt heeft dat er een doos lekkere chocolaatjes in zijn kerstpakket zit.

Daar sta je dan, op een desolaat parkeerterrein bij invallende duisternis, met drie kinderen, een hond (geen kleintje maar eentje geschreven met hoofdletters) en vier volwassenen. Dat past niet in mijn auto (gelukkig waren de konijnen niet mee). Het idee drong zich aan mij op dat het strand van IJmuiden een vrij grote zandbak is, als je op zoek bent naar sleutels. Een speld in een hooiberg zoeken is vast makkelijker. Door nood gedwongen kreeg ik een lumineus idee (in een groene Hulk veranderen leek mij in dit geval minder handig).

Mijn gps-ontvanger houdt een broodkruimelspoor bij, dus ik kan precies zien waar ik geweest ben en desnoods via mijn eigen voetstappen het spoor helemaal terugvolgen. We keken elkaar aan, en lieten vrouwen en kinderen (en hond) in de steek op het steenkoude, winderige parkeerterrein. Terwijl wij door het mulle zand voort ploegden, zonk de moed ons in de schoenen. Net als hoopjes fijn zand. Hoe moest je hier een sleutel terugvinden? Richting waterlijn werd de bodem vaster en kregen we weer hoop. Direct kondigde zich een nieuw probleem aan.

Zoek sleutel!

De gps-ontvanger hing al die tijd om mijn riem, maar overbuurman had met zijn hond kris kras over het strand gerend. Het spoor in de gps was dus van mij en niet van hem. Gelukkig was het nog geen vloed en zagen we hier en daar sporen van een rennende hond. Dus terwijl ik met de gps in mijn hand de hoofdroute aangaf, cirkelde mijn metgezel als een hondenbezitter met onzichtbare hond om mij heen. Het was vast een grappig gezicht, voor een toeschouwer die geen sleutels zocht.

In de afbeelding zie je de oorspronkelijke en de gratis tweede ronde, met enkele ‘pieken’ waar ik uitstapjes maak omdat buurman hondensporen volgt. Geloof het of niet, we hebben de sleutel nog gevonden ook! Dankzij het spoor van Garmin de gps én de pootsporen van Nana de hond. Kortom, ben je geregeld je spullen kwijt: koop een gps!

Enkele weken geleden heb ik de Garmin Nüvi 550 een tijdje mogen uittesten. Het is een navigatieapparaat voor in de auto en op de fiets, om mee te wandelen en zelfs voor op het water. Dat is een gunstige ontwikkeling. Want anders dan TomTom, die zich voornamelijk richt op automobilisten en motorrijders, beseft Garmin terecht dat er meer situaties zijn waarin je behoefte hebt aan een betrouwbaar navigatiesysteem.

Een standaard navigatiesysteem is alleen te gebruiken zolang er een weg in de buurt is. Loop je door de duinen of in een bos, dan heb je er weinig aan. Nou ja, als je verdwaalt kun je tenminste zien waar de dichtstbijzijnde weg is, maar dat is het dan ook. Op de Nüvi 550 kun je behalve wegenkaarten ook topografische kaarten installeren, zodat het apparaat ook in het terrein prima te gebruiken is. Het zijn de topokaarten die al vele jaren op de zogenaamde handheld of offroad gps-ontvangers gebruikt worden, zoals de Garmin 60CS(X). (more…)

Sinds kort gebruik ik een 8GB Compact Flash kaart van ATP. Dankzij de 300x snelheid en ondersteuning van UDMA, is deze kaart stukken sneller dan mijn vorige geheugenkaart. Dat is een Transcend UDMA van weliswaar 16 GB, toch was die ‘slechts’ 133x speed en dat merk je echt.

Mijn Olympus E-3 ondersteunt UDMA. In vergelijking met voorganger E-500 is hij supersnel. Toch raakt een mens snel verwend, want met vijf beelden per seconde in raw+jpeg (superfine) is de buffer na een tijdje vuren aardig vol. Doorgaan met fotograferen is geen enkel probleem, dat kan tot in het oneindige doorgaan (lees: tot de kaart vol is). Buffer vullen en legen zit elkaar totaal niet in de weg. Alleen om de geschoten beelden terug te zien… dan moet je even wachten tot het nerveus knipperende lampje dooft. Met name als je een geduldig poserend model snel even het resultaat wilt tonen, komt dat slecht uit. Daar sta je dan met op je professionele camera een zwart beeld!

Met de ATP kaart is dat probleem ook weer opgelost. Een snelle body is één, maar op een gegeven moment loop je toch weer tegen een nieuwe grens aan. Nu is het niet altijd nodig om raw met jpg in de hoogste kwaliteit te schieten, maar het is zonde om je camera te beperken met een ‘langzame’ geheugenkaart. Een 300x UDMA kaart verlegt de grens weer een stuk. Mocht je een geschikte kaartlezer hebben, dan zet je de beelden ook razendsnel over op je computer. Foto’s en geheugenkaarten worden steeds groter, waardoor het kopiëren anders steeds meer tijd in beslag neemt. Een snelle geheugenkaart én kaartlezer, lossen ook dat weer een tijdje op (eSATA?).

Ter vergelijking. De ATP kaart leest en schrijft in mijn Olympus E-3 met 22 megabyte per seconde. Dat is minder dan de geclaimde 45, maar de werkelijk gehaalde snelheid kan per camera verschillen. Een hogere snelheid zal waarschijnlijk wel gehaald worden met een kaartlezer en door zo groot mogelijke bestanden (tiff?) over te zetten. Pas dan kan hij vaart maken. De Transcend kaart haalde ‘slechts’ 11 megabyte per seconde (15 haalbaar volgens specificaties). Met andere woorden, dankzij ATP is de schrijfsnelheid exact verdubbeld! Een aanzienlijke tijdwinst dus, waar ik erg blij mee ben.

Tot slot is de kaart waterdicht (handig als je body ook weerbestendig is, want een kaartje laat je zo in een plas water vallen; wel even uitwringen voor je hem weer in je camera terugstopt), stootvast, bestand tegen elektrostatische ontladingen en kan tegen temperaturen waarbij ik allang het loodje heb gelegd.

Casio houdt van snelle camera’s. Hoewel de nieuwe Exilim EX-FH20 met zijn 40 beelden per seconde eigenlijk maar met een slakkengangetje fotografeert, als je het vergelijkt met zijn grote broer de EX-F1. Die heeft er dan al 60 gemaakt. Filmen gaat met 1000 frames per seconde (de EX-F1 is ‘net iets sneller’ met 1200 fps). Zie daar het mooiste beeldje maar eens uit te halen. Filmen met 420 fps en 210 fps is trouwens ook mogelijk. In de HD-stand worden 30 opnamen per seconde gemaakt van 1280 x 720 pixels.

De EX-FH20 is 27% kleiner en 28% lichter dan de EX-F1. De sensor heeft 9,1 megapixels (7 megapixels effectief tijdens burstmode van 40 beelden per seconde, waarbij al wordt gefotografeerd voordat de ontspanknop wordt ingdrukt). Er zit maar liefst een 20x optische zoom op, beginnend met een groothoek van 26 mm en eindigend op ongeveer 520 mm. Scherpstellen kan vanaf 40 cm, dat wordt 12 cm in macrostand en zelfs 1 cm in de supermacro-stand.

De lichtgevoeligheid loopt van 100 tot 1600 ISO, alle standenprogramma zijn instelbaar met één en dezelfde draaiknop, beeldstabilisatie is in de vorm van sensor-shift ingebouwd en het gezichtsherkenning is uiteraard ook aanwezig. De adviesprijs van de Casio EXILIM EX-FH20 is €499,- inclusief BTW.

Vandaag is het zo ver. Sony komt met de a900, een DSLR met maar liefst een 24.6 megapixel full-frame sensor, die door Sony zelf ontwikkeld is. Een dual Bionz-processor verwerkt op hoge snelheid een enorme hoeveelheid data die de processor genereert. Ruisonderdrukking wordt zowel voor als na RAW-verwerking uitgevoerd. Er kunnen vijf trouwens beelden per secondemee gemaakt worden.

Er wordt gebruik gemaakt van 9-punts auto-focus, aangevuld door 10 zogenoemde ‘focus assist points’. Ook is er een speciale F2.8 sensor ingebouwd die de nauwkeurigheid van het auto-focussysteem verbetert bij het gebruik van lichtsterke lenzen.

Andere specificaties zijn in het kort : anti-stof (een speciale coating op het low-pass filter en sensor-shift), beeldstabilisatie (sensor shift), ISO 200-3200 (of 100-6400), en ondersteuning voor diverse soorten Memory Sticks en Compact Flash.

Het beeldscherm meet 3 inch, met een resolutie van 921.600 puntjes. Gewicht is 850 gram.  De camera zal in oktober beschikbaar zijn.

Begin dit jaar heeft Garmin een nieuwe serie GPS-en aangekondigd: de Colorado (rechts op de foto). Uiterlijk heeft het apparaat veel weg van de 60-serie, met als opvallend detail het nieuwe en nogal grote scroll-wiel. Het is nog net geen iPod.

De Colorado is een zogenaamde ‘on trail’ GPS. Je kunt ze vergelijken met een navigatiesysteem zoals je dat in de auto gebruikt, maar ze zijn een stuk veelzijdiger. Meestal zijn ze waterbestendig, stootvast en ze hebben een superieure antenne. Zelfs in nauwe steegjes, onder een dicht bladerdek en in ravijnen houden ze nog een satelliet fix. Ze worden niet voor niets in oorlogssituaties gebruikt. Op de Garmin site is een foto te vinden van een door een raket vernietigde Hummer. De GPS is flink gesmolten, maar werkt nog steeds!

Een GPS gebruik je voornamelijk in het terrein, dus daar waar bijvoorbeeld een TomTom het voor gezien houdt. Door gebruik te maken van topografische kaarten, is het bijna onmogelijk om nog te verdwalen, waar je ook gaat. Elk landschapselement, zoals wegen, water, bos en hoogtelijnen, staat er op aangegeven. Er bestaan ook wegenkaarten voor de GPS, maar een echt navigatiesysteem is dan misschien handiger (een GPS is wel leuker).

De nieuwe serie bestaat vooralsnog uit vier smaken: de 300, 400c, 400i en 400t. Welk model naar Nederland komt, is nog niet bekend. We sommen de belangrijkste eigenschappen voor je op (in vergelijking met de 60-serie):
- ze zijn bijna even groot
- het scherm heeft 2,5x zo veel pixels, dus veel gedetailleerder
- kan het landschap in 3D laten zien (vooral leuk in Zuid-Limburg
- batterij gaat helaas niet zo lang mee (15 uur, een 60 gaat al snel 20 tot 30 uur mee)
- ondersteunt paperless-cachen (handig voor beoefenaars van Geocaching)
- ondersteunt Wherigo, een nieuwe activiteit waarbij virtuele en echte wereld (bijna) in elkaar overlopen
- onderling draadloze verbinding mogelijk, om data uit te wisselen
- kompas en (barometrische) hoogtemeter aan boord
- apparatuur zoals een hartslagmeter is er op aan te sluiten

Helaas is het aantal waypoints (een soort Point Of Interest) nog steeds beperkt tot 1000, en dat is echt niet van deze tijd. Zeker als je bedenkt dat alleen al in Nederland meer dan 4000 geocaches bestaan (en die wil je wel graag allemaal bij je hebben, als je dan toch paperless gaat cachen).

De vraag is wanneer de Colorado de oversteek naar Europa maakt, en welk prijskaartje er aan komt te hangen. Als je graag een 60Cx of 60CSx wilt hebben, dan kun je er met een beetje geduld en geluk binnenkort eentje voor een leuk prijsje op de kop tikken, want veel GPS-bezitters kunnen niet wachten om over te stappen naar de Colorado.

Olympus roept een aantal Zuiko ED 12-60 lenzen terug om deze te controleren op een mogelijke fabricagefout. Al geruime tijd verschijnen op diverse forums berichten over focusproblemen met het vlaggenschip van Olympus, de gloednieuwe E-3. De (volgens Olympus) snelste autofocus ter wereld, dreigde daardoor steeds meer het stempel van meest onbetrouwbare autofocus ter wereld te krijgen. Nu blijkt dat in ieder geval een deel van de problemen wordt veroorzaakt door een niet juist werkende 12-60 lens.

(more…)