Bezitters van een Canon camera met Digic III of IV beeldprocessor kunnen achterhalen hoeveel foto’s hun camera gemaakt heeft. Normaal gezien is dit niet mogelijk en ook niet af te leiden uit de EXIF-informatie van een foto. Maar deze generatie camera’s slaan blijkbaar wel hun informatie ergens op, want een slimme programmeur heeft hier een gratis tool voor geschreven.
Het werkt in combinatie met de 450D, 500D, 1000D, 40D, 50D en 5D Mark II. Het werkt niet met oudere camera’s en ook niet met de professionele 1D-serie.
Om het totaal aantal gemaakte foto’s te kunnen uitlezen moet de camera met de computer verbonden zijn èn moet EOS Utility (meegeleverde software) opgestart zijn.
Afgelopen zaterdag kreeg ik vlak voor een presentatie over fotografie mijn meest recente boek uitgereikt van de vertegenwoordiger van Pearson Education. Het betreft een boek over de Canon EOS 500D, dat ingaat op de specifieke mogelijkheden van dit model en algemene zaken rondom fotografie (compositie, instellingen, theorie) en beeldbewerking. Nu weer druk verder, want er staan nog drie boeken op stapel…
De nieuwe LP-E6 accu van Canon is al sinds de introductie van de 5D Mark II (augustus 2008) slecht leverbaar. Wie er één wil kan zich het beste op een wachtlijst laten zetten, want ze zijn vrijwel nooit op voorraad. Enkele weken terug is het me gelukt om een tweede accu te bemachtigen, want dat is toch wel een vereiste voor als je eens wat langer op pad gaat. De accu gaat weliswaar zo’n 600 tot 800 foto’s mee, maar dat is niet voldoende voor een (mid)weekje buitenland. En ik heb een hekel aan het meesjouwen van opladers inclusief 24-delige reisstekkerset. Toevallig stuitte ik recentelijk op een ruim aanbod van kloonaccu’s, met name via eBay.
Via Duitsland, Hong Kong en China worden ‘compatible’ LP-E6 accu’s op eBay aangeboden voor minder dan een derde van de prijs van een origineel (€ 89). Momenteel beginnen de prijzen bij € 25 voor een kloonaccu plus lader, maar ik had mazzel, want voor omgerekend € 21 (inclusief gratis verzendkosten) tikte ik twee stuks op de kop. Op het eerste gezicht lijken alle klonen van dezelfde fabrikant te komen. Ga dus gewoon voor de goedkoopste.
Er is wel een maar… die lader zit er niet voor niets bij. De kloonaccu’s kunnen namelijk niet via de Canon lader worden opgeladen. Vraag me niet waarom, maar hij doet dan helemaal niets. En mede vanwege de risico’s van merkloze accu’s (ontploffingsgevaar enzo) is dat misschien maar beter ook. En dan is er nog iets. De LP-E6 is op de LP-E4 (1D Mark III) na de eerste Canon accu met ID chip. Deze wisselt informatie uit met de camera, zoals het aantal gemaakte opname en de resterende capaciteit van de accu. De klonen ontberen een dergelijk chip en dus kan de camera er niet mee communiceren. Dat is niet erg, maar wel onhandig.
Sinds eind maart was hij al uit, de derde editie over fotograferen met een digitale spiegelreflexcamera. In feite is dit de zevende druk van het origineel, dat twee keer gereviseerd is. In de derde editie zijn de laatste ontwikkelingen rondom digitale spiegelreflexcamera’s opgenomen, waaronder een overzicht van moderne camera’s (zoals de Canon 5D Mark II en Nikon D3X) en randapparatuur. Moderne technieken als live view, beeldstabilisatie en HDR fotografie komen nu uitgebreid aan bod. Daarnaast is er meer praktische informatie toegevoegd, evenals meer en betere voorbeeldfoto’s. Ook de hoofdstukken over beeldbewerking zijn uitgebreid en bevatten nu informatie over de Photoshop Elements 5/6/7, CS3/CS4 en Lightroom 2.
€ 24,96 | 240 pagina’s | ISBN 978 90 4301 702 2 | meer informatie
“Tijdens een fotosessie van fotograaf John sterft een model. Het lijkt op een ongeluk, maar als kort daarna opnieuw een fotomodel om het leven komt, blijkt er meer aan de hand te zijn. De mysteries stapelen zich op en steeds meer mensen lopen gevaar. En wat heeft Johns verleden met de sterfgevallen te maken?” Dat is de teaser van het verhaal ‘Sepia’ van vriend en collega Kees Krick, dat samen met het verhaal ‘Helrood’ van Nico de Braeckeleer de dubbelthriller ‘Kleurenblind’ vormt. Het verhaal van Kees speelt zich af in de bestaande wereld, met fotograaf John in de hoofdrol, die tijdens zijn werkzaamheden op vreemde zaken stuit waar hij – of beter gezegd; zijn camera – direct bij betrokken is. Het verhaal van Nico speelt zich af op één locatie. “Hoofdpersoon Kirsten wil zich na haar studie aan het conservatorium ergens in stilte terugtrekken om op haar piano te componeren. Die rust vindt ze als conciërge van het gebouw van een voormalige psychiatrische instelling. Maar al snel wordt de vrede verstoord door de komst van helrode schimmen. Ze dwalen rond in het oude gebouw en zinnen op wraak om wat er jaren geleden is gebeurd…”
Oké, sinds Google Streetview live is, kunnen we fraai driedimensionaal door straten kijken. Een camera met verschillende lenzen maakt foto’s vanuit verschillende standpunten, die via software aan elkaar geplakt worden zodat een 360 graden beeld ontstaat. Je kunt dat zelf het perspectief bepalen en als het ware ‘om je heen kijken’. Op The Next Web toonde YellowBird een vergelijkbaar concept, alleen dan op basis van video:
Google aast op Twitter. Het microblog-platform wees eerder nog een bod van Facebook (van een half miljoen dollar) van de hand, mede omdat de overname in (overgewaardeerde) aandelen voldaan zou worden. Ditmaals lijkt het serieuzer. Twitter zou heel waardevol voor Google kunnen zijn, omdat daarmee realtime ge’googled’ kan worden naar actuele gebeurtenissen. Bij een calamiteit heeft zoeken op Google normaliter geen zin omdat het indexeren van nieuws enige tijd in beslag neemt. Maar het twitteren van berichten (korte berichten van maximaal 140 teken over wat je aan het doen bent, denkt en ziet) is een serieus alternatief. Ook bij recente calamiteiten, zoals de crash van Turkish Airlines en de bijna botsing met de ISS, bleek Twitter een volwaardig hulpmiddel – vooral voor de journalistiek.
Gartnet analist Jeff Mann zegt er het volgende over:”Twitter’s value is in its content, growing by 6 million tweets per day. Twitter is attractive because it has built a service that attracts this much volume, creating a constantly growing, twitching, seething real-time source of comments, news and opinions.”
“The culture and ambitions of Twitter and Google match. The Twitter founders sold Blogger to Google earlier and work on the same principle of build first, monetise later. Other tie-ins short of an acquisition could make sense, but would be harder to sustain since Twitter already uses such open interfaces. It will be hard to do something that others can’t replicate. Now is the time for Twitter to sell. It is at the top of its hype range now. Monetising on its own would be a long, hard slog.”
Dat laatste slaat op het vercommercialiseren van Twitter. In zelfstandige vorm wordt dat lastig.
Hij komt pas de 30e uit in Nederland (en de 28e in de VS), maar ik heb gisteren al een pre-release voorstelling gezien van Monsters vs Aliens. Ik was te gast bij DreamWorks Animations in Hollywood – in hun eigen theather dat gebruikt wordt voor screening (het previewen van films om voor de release feedback te krijgen). Het bijzondere van deze voorstelling was dat de film in 3D vertoond werd. Hiervoor werden speciale 3D brillen uitgereikt van Dolby 3D. Het effect is verbluffend. Een film krijgt echt diepte, waardoor het realisme en de beleving sterk vergroot wordt. Dat wordt versterkt door een aantal ‘grapjes’ speciaal voor de 3D versie, waarbij een onderwerp plots zo dichtbij komt dat je bijna van je stoel valt. Je hebt soms echt het gevoel dat je de personages kunt aanraken, of dat je zelf in de betreffende ruimte staat. Dat, gecombineerd met perfect geluid maakt het tot een ware belevenis. Je zou bijna vergeten dat het vier jaar geduurd heeft totdat deze film tot stand is gekomen (waarvan 1,5 tot 2 jaar productie en de rest voorbereiding). Het berekenen van de film kostte maarliefst 45,6 miljoen uur(!!!). Daarvoor werden 1300 HP workstations ingezet en een compleet datacenter. Een scene, de ontploffing van het moederschip, omvat 6 TeraByte aan data. Met die cijfers in je achterhoofd ga je toch anders naar zo’n film kijken. Los van deze getallen was de film zelf overigens bijzonder vermakelijk, grappig en grafisch spectaculair. Hij zou alleen wel wat langer mogen duren (blijf vooral nog even zitten na de aftiteling)…
RSS-feed
Artikelen (RSS)