Ik leef al 10 maanden celibatair. Niet noodgedwongen hoor! Nee, na al dat gerotzooi met mannen die maar niet wisten wat ze wilden, heb ik besloten om ze af te zweren tot ik de ware Jacob tegenkom. Ik kan mijn bedpartners nog net op één hand tellen en dat wil ik graag zo houden. Ik mis ze ook niet, die mannen. Nee, ik mis de seks!

Met zo’n zwaar opgelegde eis ben je aangewezen op seks met jezelf. Hoe langer ik alleen was, hoe meer ik op het idee kwam tot het kopen van een kunstpenis. 1 Op de 4 vrouwen heeft zo’n ding, dus waarom voelde ik mij dan zo beschaamd bij de gedachte aan het kopen van zo’n ding. Zo’n ding. Zo’n ding. Waarom noem ik het beessie niet gewoon bij zijn naam? Vibrator. Daar hoef ik toch niet zo geheimzinnig over te doen.

In eerste instantie besloot ik om er eentje te kopen bij een seksshop. Gewoon naar binnen lopen, niet moeilijk doen, 10 minuten rondkijken, beslissen, inpakken en wegwezen. Een eitje! Maar wat als ik nu eens een bekende tegenkwam. Ik zou me doodschamen! Nee, dan maar via een postorderbedrijf. Dan hoorden ze alleen mijn stem en zagen ze niet het schaamrood op mijn kaken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik trok de stoute schoenen aan en bestelde meteen, met een haperende stem, één van de bestverkochte, zachte en niet van echt te onderscheiden modellen.

Ik zou hem binnen een week in huis hebben. In een gecamoufleerde verpakking die niet zou verhullen dat het hier om een verboden artikel ging. Nou woon ik in een flat. Stel nou dat de post met mijn pakje kwam en ik was niet thuis? Stel nou dat mijn nieuwsgierige, roddelende buurman het pakje voor mij in ontvangst nam? Met de doos rammelde en het stiekem ongemerkt opende? Aahhh, ik dacht het niet! Ik weer bellen met het postorderbedrijf. Yep, dat deden ze dus nooit.

Maar ik was gelukkig thuis toen zaterdag de deurbel ging en ik met rugpijn in bed lag in mijn supersexy, wijnrode, doorschijnende, kanten négligé. Via mijn huistelefoon vroeg ik of de postbode het naar boven wilde brengen, daar ik bijna niet kon lopen van de pijn. Ik deed mijn deur open. De postbode wierp vluchtig een blik op mijn allerverhullende kledij. Keek 1 nanoseconde in mijn gifgroene ogen, zei met een commanderende stem ‘HIER!’ en wierp me een doos van heb ik jou daar in mijn handen. Hij draaide zich met een rood hoofd vliegensvlug om en stormde ademloos de trappen af. Ik riep nog netjes: ‘ bedankt voor de moeite’, maar hij was al uit zicht.

Nu begrijp ik ook dat alle pakjesbezorgers van Nederland PRECIES weten wat er zich in die te grote bruine dozen met afzender Hulst bevindt. Ik ben meteen aan de slag gegaan, ik kon niet wachten. Rugpijn of niet. Wat bleek tot mijn ontzetting: Ik kreeg ‘m er niet in! Ja, lach maar. De lust was groter dan het gat, zeg maar. 4,5 cm doorsnede. Dat lukt toch niemand! Na een aantal keren geprobeerd te hebben, heb ik sans gêne een kleiner model besteld. En het oude model? Ja, die moest natuurlijk weggegooid worden. Stel ik ging nu acuut dood. Ik moest er niet aan denken dat mijn ouders, bij het leegruimen van mijn woning, 2 van die lustdingen tegenkwamen. 1 Was al erg genoeg en zou óók nog leiden tot een hartinfarct bij mijn conservatieve moeder.

Zoiets gooi je natuurlijk ook niet zo maar weg in je prullenbak. Tevens worden gebruikte voorwerpen ook niet geruild. Nee, dat werp je ergens in een vuilniszak in een kanaal of zo. Heb ik ook gedaan. Volgende ochtend luidde de krantenkoppen:
Mysterieuze dame in zwart, gooit vuilniszak in kanaal. Getuige alarmeerde politie. Het was een smakelijke vondst. Onderzoek wees uit dat de vibrator, om precies te zijn 24 cm lang en 4,5 cm breed, niet veelvuldig was gebruikt. Verder kwam uit het sporenonderzoek dat het voorwerp niet was gebruikt voor een passionele misdaad. Het was gewoon weer eens een miskoop van een vrouw.

Deze column is ontstaan uit een weddenschap met een goede vriend van me. Die schepte in een SMS-je op dat hij ooit nog eens directeur zou worden bij een bioscoop. Ik beantwoorde deze SMS als volgt: Als jij ooit directeur wordt, dan breng ik bij jou mijn eerste film uit. Titel: how my vibrator changed my life! Hij is nu directeur. Die film komt er nooit! Ik hoop dat ik met deze column mijn belofte aan hem kan vereffenen. Voorlopig amuseer ik mij nog met mijn speeltje, want zoals mijn motto luidt: Alles is vervangbaar!

Doei, (ben even batterijen kopen) Loedertje XXX