Het was op een woensdag, 7 mei 2003 om precies te zijn, dat ik met geavanceerde apparatuur voor mijn raam stond om mijn thuisfront, de planeet Mercurius, voorbij de zon te zien trekken. Het was de 2e keer sinds ik hier op deze aardkloot was beland. De 1e keer was ik pas 2 jaar oud. Tranen welden op in mijn ogen toen de kleine stip in zicht kwam. Plots kreeg ik het bloedheet en werd alles zwart voor mijn ogen. Toen ik bijkwam, had ik een ontzettende jeuk aan mijn ballen en ging mijn hand richting mijn broek. Whaaaah! BALLEN in mijn broek???

Ik greep naar de plek waar vroeger mijn borsten zaten, maar vond alleen een miezerig tepeltje met 6 sprieten haar er omheen. Mijn lange volle haardos had plaatsgemaakt voor een kapsel á la Menno Buch. Voorzichtig liep ik naar de spiegel en zag een volwassen man in vrouwenkleding. De Mercuriusovergang had blijkbaar ook bij mij een overgang teweeg gebracht. Eenmaal van de schrik bekomen, dacht ik aan de wanhopige woorden die ik daarvoor nog had uitgeschreeuwd. Toen mijn hormoonhuishouding op tilt was geslagen en ik huilend voor een overvolle kast met kleren stond, maar niks had om aan te trekken. ‘Verdomme! Was ik maar een man!’

Een man die maar uit drie paar schoen hoeft te kiezen i.p.v. de 30 paar die ik bezat. Ik krabde aan mijn nog steeds jeukende ballen en zag ineens de vele voordelen van het man zijn. Eindelijk kon ik dit ongegeneerd en plein public doen. Wanneer ik dit als vrouw deed (alsof wij daar met onze hoge vochtigheidsgraad nooit eens jeuk hebben) of mijn string uit mijn bilnaad viste, kreeg ik dikwijls te maken met afkeurende blikken. Snel trok ik een paar kleren aan, die mijn vriend dit weekend had laten liggen. In de badkamer schoor ik alleen maar mijn baard. Hah, nog zo’n voordeel. Geen benen, bikinilijn en oksels meer scheren. Driekwart van alle zooi kon ik wegkieperen. De pil, tampons, nacht- en dagcrèmes, haar- en gezichtsmaskers, make-up etc. Jezus, wat een troep hebben wij vrouwen toch nodig om er mooi uit te zien.

Ik vertrok richting café, omdat ik wel eens wat pilsjes achterover wilde gooien en het vrouwelijke geslacht vanuit het mannelijke oogpunt wilde leren kennen. Kort samengevat: Jullie hebben gelijk. Wij zijn af en toe zeikwijven. 6 Uur lang werden de volgende vragen op me afgevuurd: ‘Waar denk je aan? Vind je mij dik? Moet je niet eens wat aan dat bierbuikje van je gaan doen? Wat vind je van mijn nieuwe blouse? Zullen we samen de VIVA-test doen? Wist je dat je daar al een grijze haar hebt? Ruk jij je ook zo vaak af per dag? Zullen we morgen samen gaan winkelen of houd je daar niet van? Kun je nog wel rijden met al dat bier?

Is er iets?

‘JAAAA! Ik wist niet dat vrouwen zo erg waren!’ Desondanks nam ik er eentje mee naar huis. Ik had zin. Mijn ongelooflijk groot libido was de hele dag overduidelijk aanwezig. De volgende ochtend kwam het waar-ben-ik-aan-toe-gesprek al en mijmerde ze over huisje, boompje, kindje. Ze pakte ongevraagd de stofzuiger en begon fanatiek te poetsen, ondertussen liet ze me 5 maal weten dat ik beslist geen Dubro-doekje was. Daarna begon het gezeik, omdat ik nog niet gewend was om staand te pissen en de wc-bril niet omhoog stond. Toen ik schreeuwde dat ze moest oprotten, begon ze te huilen. ‘Jullie mannen zijn allemaal hetzelfde!’ snik snik. Daarna holde ze de deur uit. ‘Jullie vrouwen ook!’, schreeuwde ik haar nog na.

Is er dan niets volmaakt op deze planeet? Ik pakte mijn Mercuriusstaf en verbrak onmiddellijk de betovering. Ik werd weer vrouw en besloot om nooit ofte nimmer lesbisch te worden!