Het zal wel aan mij liggen, maar ik snap werkelijk niks van het imponerende rijgedrag van machokerels die op de snelweg alsmaar links blijven racen. Blijkbaar beschouwen deze snelheidsduivels hun bolide als een verlengstuk van hun linksdragende penis en compenseren daarmee hun zware last dat ze thuis en op het werk de broek niet meer aanhebben.

De heer in het verkeer is vaak een vrouw! Ik zal zeker niet bevestigen dat deze slogan voor iedere vrouw in het verkeer geldt, maar ik mag wel zeggen dat ik deze sticker op mijn auto inmiddels wel verdiend heb. Ondanks dat ik mijn felbegeerde roze papiertje in één keer haalde (mijns inziens door het korte rokje dat ik destijds droeg), heb ik mijn rij-instructeur de nodige doodsangsten bezorgd. Pas na de 35e les mocht ik weer voorin komen zitten. Mijn absolute dieptepunt is het fileparkeren, dat ik bijlange na niet onder de knie kreeg en ook never nooit niet zal krijgen.

Na het lessen in een comfortabele Mercedes, viel het me toch zwaar tegen in mijn eigen Opel Kadetje. De eerste jaren durfde ik niet alleen te rijden. De autobaan was helemaal taboe. Doodeng vond ik dat invoegen. Ik reed nog liever 50 km om. Dat deed ik ook bij de zware hellingen die veelvuldig voorkwamen in het Limburgse heuvellandschap. Ik gebruikte n.l. de koppeling als rem, omdat ik bang was dat de motor anders afsloeg of dat ik met piepende banden wegscheurde. Schijnbaar heb ik dat autobaantrauma al vroeg in mijn jeugd ontwikkeld. Wanneer we op vakantie gingen, zag ik vanuit de auto de ene na de andere verongelukte caravan die als een kaartenhuisje was ingestort. Vader werd per ambulance afgevoerd en de met schrik vrijgekomen moeder schraapte samen met haar kroost het nog bruikbare huisraad van het verraderlijke asfalt.

Ach, autorijden is nooit mijn favoriete bezigheid geweest en ik denk niet dat daar in de toekomst ooit verandering in zal komen. Maar die klere ####haantjes op de autobaan maken het mij er ook niet gemakkelijker op! Snijden, bumperkleven, over de vluchtstrook rijden en met groot licht signaleren dat je moet oprotten naar rechts. Het roept bij mij heel wat verborgen agressie op en een ontwrichte middelvinger. In de meeste gevallen heb ik te maken met de driften van een in net pak gehijste korpsbal in een lease-auto. Navigatiesysteempje, dikdoenerig pratend in het microfoontje van hun allernieuwste mobieltje. Flitsend als een kip zonder kop van links naar rechts en al even vlug weer van rechts naar links. Blijf dan links rijden! Idioot! Van die types die rakelings voor je langs zoeven als ze, 50 cm voor de uitrit ophoudt, moeten afslaan. Natuurlijk! Dat scheelt weer één auto, toch?

Andere types die de linkerbaan domineren zijn mannen in de penopauze die hun vrije tijd proberen te doden met hun nieuwe speeltje en dat speeltje het liefst aan heel Nederland willen laten zien. Ze kennen wel de aankoopdatum van de auto, maar vergeten de verjaardag van hun vrouw. Bij het kleinste, miezerige straaltje zon rijden ze al met open dak. Ze proberen zich te identificeren met hun Porsche of Jaguar en dat levert ze een fikse identiteitscrisis op. Je herkent ze aan de leren jas, de zwarte stoere zonnebril, de veel te strakke vale spijkerbroek, de puntlaarzen, de bruingetinte kop en hun glimmende kale hoofd. Als ze een leuk grietje passeren, meestal de helft van hun eigen leeftijd, dan heffen ze hun zonnebril lichtjes op en geven hun meest geile oedipuscomplexblik.

En dan hebben we nog de categorie 18 tot 21-jarigen. Van die types die figureren in het programma Gevaar op de Weg, met als bijrijder hun gemummificeerde moeder. Het linkerhandje gestrekt op 12.00 uur, de andere stevig rond de versnellingspook en een gordel die alleen even wordt omgedaan als er politie in zicht is. Meestal rijden ze in een sportief uitgevoerde 6e hands, verlaagde Volkswagen Golf. Tja, met zo’n auto kun je natuurlijk niet 120 rijden. Dan tel je niet mee. Hun motto: overal rijden (busbaan, fietspad, éénrichtingswegen etc.) behalve daar waar het wel toegestaan is én…. Vooral doorkarren!

Deze drie groepen meten hun krachten op de linkerbaan. Ze gunnen geen enkele andere auto de ruimte om zich er tussen te voegen. De rechterbaan is voor mietjes, vrouwen, vrachtverkeer en bejaarden. Waag je je als vrouw toch op dit terrein, dan voel je al snel de hete adem in je nek van een Freelander en als je niet uitkijkt wordt je kleine pausmobiel anaal genomen. Ja, het is tenslotte een Freelander! Hij mag wel vuil worden!

Laatst haalde ik nietsvermoedend met mijn kleine autootje een snelle bak in. Ik zag de man vanuit de ooghoeken naar me kijken. Toen hij zag dat hij werd ingehaald door een boodschappenwagentje (= alles wat minder weegt dan 900 kilo) én daarbij ook nog door een vrouw, was het hek helemaal van de dam. De stoom kwam uit zijn neusgaten en hij wist niet hoe snel hij me moest inhalen met wel zeker 150 op de teller. En toen FLITS! Ik maak hier twee woorden aan vuil: ‘geweldig’ en ‘genoten’.

Vrouwen stellen zich dikwijls een stuk socialer op in het verkeer. Die geven andere medeweggebruikers vaker de ruimte om in te voegen. Hard rijden geeft de meeste vrouwen bovendien geen adrenalinekick en voor vrouwen is de auto slechts een vervoermiddel.
En ja…soms rijd je dan wel eens een deukje in de auto wanneer je boodschappen gaat halen.
Maar ach, beter dat dan een deuk in je té grote ego.