De hele maatschappij draait om snelheid, hip zijn en mee kunnen komen. Wie heeft de leukste vrienden, wie gaat naar de hipste clubs, wie heeft het 't drukst?
Het leven gaat als in een flits voorbij, sta jij nog stil bij wat je doet? Ik niet, allang niet meer. Wanneer heb ik daar tijd voor?
Het is altijd rennen en vliegen, vallen en opstaan. Ik denk dat jullie allemaal weten wat ik bedoel, we zitten allemaal in dezelfde draaimolen van onze geweldige westerse wereld.

Ik hoorde iemand schreeuwen van de pijn. Mijn god, welk arm schaap werd daar geslacht? Hoe groot zal die baby zijn die daar een baarmoeder momenteel verlaat? Dat is geen seks, dat is brute verkrachting! Die wordt vast hardhandig van achter in de anus genomen met behulp van een wc ontstopper.

Het is vrijdagmiddag op de poli Gynaecologie. Een middag van weinig spreekuuractie en van veel telefoon. Zijdelings houd ik de spoedlijn in de gaten, want de OK kan mij zo bellen. De telefoon gaat, ja hoor, ik mag Erheen, met een hoofdletter E.

Overal kom je ze tegen, die vrouwen en meisjes. En eigenlijk kunnen ze je gestolen worden. Zij kunnen bijvoorbeeld op hakken lopen, waarmee jij nog niet eens een zitfeestje kunt uitzitten.

Terwijl ik de lange oprijlaan afrijd, het grint knerpend onder mijn autobanden, kijk ik nog even in mijn achteruitkijkspiegel. Ze zwaait en lacht een onechte lach, omdat ze zich allesbehalve op haar gemak voelt. Er zit iets in de lucht wat zij, noch ik grijpen kan. Mijn onrust en de hare reizen met me mee naar huis en zelfs de rustgevende muziek die mijn autoradio ten gehore brengt, kan daar niets aan veranderen. Voor me strekken zich een avond en nacht uit, die ik geheel naar eigen inzicht kan invullen. En eenmaal thuis besluit ik van dat feit te genieten. Vanavond bouw ik een feestje.

Even met Sociale zaken gebeld: “Goedemorgen, Oplopers hier. De heer Donner in de buurt?” Ik kreeg een hijgende bewindsman aan de lijn. Nieuwsgierig als ik was, informeerde ik naar de reden van dat gezucht en gesteun: “Zo, beste man, vertel eens. Wat is de reden van al dat gepuf? Wanneer ik hijggeluiden door de telefoon hoor, vertrouw ik het zaakje nooit helemaal, vandaar.” Getergd antwoordde de oude minister, dat het fietsen naar zijn werk hem steeds moeilijker viel. Maar ja, op de fiets, dat was zijn handelsmerk. Daarna informeerde de CDA’er wat hij voor mij kon betekenen. Dus ik vroeg hem: “Zeg, Piet Hein, geloof je écht in sprookjes?”

Een paar weken geleden was mijn zus jarig. Op zich niet bijzonder,ze is al vaker jarig geweest.
Mijn neefje van 6 rende naar me toe en riep:
‘Mama is jarig, dus krijg ik taart!
Nou kleine, moet je mij eerst vertellen hoe oud mama is geworden’ riep ik.
‘Mama is 30 geworden. Wanneer word jij 30?’ En daar stond ik met een bek vol tanden.
Ik was gewoon knock-out geslagen door mijn kleine neefje. Mijn zus is geen 20er meer en ik ga ook die kant op.

Ik heb het niet meer voor witte Helleborussen en Galanthussen. Dat bedacht ik vanmiddag toen ik een toets maakte en de letters van de vragen voor mijn ogen dansten door algemene desinteresse. Maar toen hing aan de muur Louis Paul Boon. (Ik zou het geweldig vinden om aan een muur te hangen, gratis interviews of handtekeningen zou ik echter nooit geven)

Een kind zou zich niet ongerust hoeven maken om zijn ouders. Het behoort onbedorven, spontaan en speels op te groeien in veiligheid en warmte. Omringd door onvoorwaardelijke liefde en fysiek en geestelijk gevoed. De werkelijkheid is soms anders en hard. Wat men zijn liefste en naaste wenst kan niet altijd geboden worden. Noodlot en onmacht lijken soms onlosmakelijk met elkaar verbonden. Kinderen worden dan vroeg groot. Volwassenen snel klein. Juist in noodlot en in onmacht moet het kind gekoesterd worden. Vluchten voor de werkelijkheid leidt tot paniek, wanorde en chaos.

Er hipt ineens een merel over mijn bureau. Een gitzwarte glanzende merel met een felgele snavel.
Zorgvuldig zoekt hij zijn weg over boeken, langs koffiekopjes, tussen slordig opgevouwen kranten en mijn pennenbakje.
Zijn scherpe pootjes krassen over mijn muismat. Het kleine spitse kopje flitst heen en weer. Er hangt een geur van buiten om hem heen.
Alles behalve een vogelaar weet ik meteen dat dit een merel is.