Ik zie iemand lopen en ik spring bovenop hem. Of misschien wel een haar, want soms zie je het verschil niet. 'Vertel me waarom we leven, vertel me waarom we leven voordat we sterven!' 'Zeg, spoor jij wel?', vroeg het schepsel. Daarna antwoordde ik 'Nee! Ik ben al ontspoort bij mijn geboorte, valt dat niet te zien? Kijk naar me, kijk naar me jij niet levenswaardig stuk ongedierte!'

Voor iemand in het gehuchtje De Wolde kwam Kerst extreem vroeg dit jaar. De Belastingdienst heeft namelijk bij het overmaken van mijn teruggave zichzelf een hoop gedoe met rekeningnummers en formulieren bespaard en het gewoon overgemaakt naar een willekeurig persoon. Dat is leuker en makkelijker, voor henzelf.

Voorzichtig pak ik het zilverkleurige fotolijstje op. In grijstinten lach je verlegen naar de camera, die dat moment, veertig jaar geleden, heeft bevroren in zwart-wit en alle schakeringen die zich daartussen bevinden. Even sluit ik mijn ogen, waarna de herinneringen aan toen ik dat kleine meisje was, naar boven komen drijven. Ze zijn allesbehalve grijs, maar vormen ware explosies van kleur in mijn hoofd.

Mijn God wat was hij mooi. Zijn lichtblonde haren bedekten in een speelse scheiding zijn hoofd. De wenkbrauwen waren iets donker en leken met een mathematische precisie op zijn symmetrische gelaat gekaligrafeerd. Hij had een krachtige kaaklijn die naadloos overging in de hoekige structuur van zijn jukbeenderen. De weke zachtheid van zijn blozende wangen vormde een paradoxaal vrouwelijk tegenaccent. Het meest kenmerkende waren zijn helle lichtblauwe ogen.

1. Het Hoofd

Soms als hij zonder te bewegen doodstil in bed ligt wordt Eddie opgeblazen. Zijn adem stokt, zijn hoofd is een ballon, zo groot dat hij er helemaal in verdwijnt.
Dan wordt hij zelf de ballon, en vult hij zijn kamer, groter en nóg groter.
Met zijn denkstem schreeuwt hij dan zo hard NEE dat het woord in dikke zwarte letters door zijn hoofd buitelt. Het houdt pas op als hij met zijn armen zwaait of onder de dekens met zijn benen schopt.

De kunst van het weglaten...

Lange striemen regenwater stromen langs de ritmisch bewegende ruitenwissers. Ik breng mijn oma naar huis na een familie-etentje bij het Indonedisch restaurant. Floor en oma zitten gezellig te kletsen. Over het slechte weer, over ons huis, over het bejaardentehuis waar mijn oma met enige regelmaat schoon genoeg van heeft. Over de kat. Mijn gedachten zitten bij mijn bankrekening.

Het hoge woord is er eindelijk uit. Het schaamtegevoel dat niet bestaat wanneer je toegeeft verslaafd te zijn aan sigaretten, was wel degelijk aanwezig wanneer hij probeerde te vertellen dat hij Red Bull verslaafd was. Niet hetzelfde schaamtegevoel wat je zou kunnen voelen wanneer je zou zeggen dat je verslaafd was aan alcohol (‘denken ze nu dat ik een vrouwenmeppende tokkie ben?’), maar zo wanneer je zou zeggen dat je verslaafd bent aan het knuffelen van konijntjes. Het lijkt nogal mietig om aan iets verslaafd te raken aan iets, wat normaliter gezien wordt als een frisdrank, iets wat je alleen in de kroeg zou drinken als écht niemand anders de BOB wilde zijn die avond.

Wat is de natuur wreed hoor je zo vaak zeggen. En ik als fervent natuurfreak kan het beamen want het is zo. Als ik naar Animal Planet kijk en daar de documentaires zie over dieren die elkaar opvreten keer ik mijn hoofd om.

Ze zijn verkracht, misbruikt, vernederd. Jarenlang hebben ze hun mond gehouden.

Waarom?

Omdat ze bang waren dat ze niet geloofd zouden worden? Omdat ze bang waren gestraft te worden. Gestraft voor iets waar ze zelf niets aan konden doen. Wie weet hoe vaak ze in gedachten aangifte hebben gedaan, hoe vaak ze op het punt hebben gestaan de media in te schakelen.