Duocolumn: Kwiezel & In Ontwikkeling

Als een over-de-top macho dartelt onze nationale beursmacho Jort Kelder door de PC Hooft. Altijd op zoek naar rijke snuiters om ze op quasi-ondeugende wijze voor paal te zetten. Hij giebelt en kirt er vrolijk op los en gunt zo de steenrijken onder ons een verzetje. En de kijkers thuis natuurlijk ook.

Mijn vader is de jongste uit een Oost-Brabants gezin, dat na de tweede wereldoorlog twee Rotterdamse kinderen adopteerde, omdat er ‘waar er elf konden eten, ook genoeg was voor dertien’.

De gigantische donzen dekbedden zijn donker en zwaar van het vocht. Door een windje en afscheiding vervormen ze tot overmaatse uitgeplozen koningspoedels met bloemkooloren.
‘Dan liever de lucht van vrouwenlichamen met borsten als vers fruit’, schreef Van Eyck.

Ik ben een aardig mens. Begripvol en gezegend met het nodige inlevingsvermogen. Door merg en been gaat het dan ook wanneer ik geconfronteerd word met de gevolgen van oorlog, aardschok of overstroming; de confrontatie met mensen die huis, haard en gezinsleden hebben verloren. Dat moet vreselijk zijn. Een ramp. Na het zien van dat soort dramatische beelden of na het lezen van gruwelijke ooggetuigenverhalen vindt u mij apathisch voor mij uitstarend. Tranen in mijn ogen. Ik trek het mij aan.

Het avontuur begint.

datmensinengeland wordt binnenkort datmensinafrika.

Hoe komt dat? Ja, ik weet het: al jaren zit ik op C-X te zeiken over mijn status als iemand met HIV, maar ik moet het nu weer ter sprake brengen, simpelweg omdat het relevant is. Elf jaar geleden kwam ik erachter (dat ik seropositief ben) en tijdens de paar jaren daarna kwam ik in contact met mensen uit Afrika. Natuurlijk, want de twee grootste groepen met HIV toen waren de gays en de Afrikanen. Nog steeds, denk ik.

Tijd voor een date. Duo klinkt tenslotte prettiger dan solo. Alleen thuis is stilstand, dus achteruitgang. Een beter alternatief is tezamen op het kunstleer, RTL Boulevard consumeren, de openhaard snorrend op Gazprom-gaz. Na afloop filosofisch communiceren over de paartijd van de Chinese Octopusvlinder. Eigen (on)geluk moet je echt zelf creëren. Dampende fantasieën en het vizier op gloedvolle einders. Samen is tenslotte het uitgangspunt en een gezin stichten de doelstelling. Intense verwardheid het eindresultaat. Vrouwvolk dat emotioneel wat uit de rails gelopen is bestaat er in overvloed. Verhouding: negen op tien.

Even met de PVV gebeld: “Goedemorgen, Oplopers hier. Geertje in de buurt?” De telefonist die ik aan de lijn kreeg mompelde iets onverstaanbaars. Iets Limburgs, denk ik. Ik had geen idee, wat die brave borst nou allemaal had gezegd, dus ik wachtte geduldig af. En niet tevergeefs. Want na enige tijd kreeg ik de heer Wilders aan de lijn, die vrolijk vroeg, wat hij voor mij kon betekenen.

De titel schrijf ik niet voor niets met schreeuwerige hoofdletters. Zo klinkt het, letter voor letter, keihard in m’n kop. Een continue komen en gaan van mensen, ideeën en willekeurige gedachten. Als de wervelende draaideur van een multinational in het hartje van Manhattan. Achttien uur per dag op volle toeren gaan, gaan, gaan. Al het personeel erin gepropt en niemand kan eruit. Ze moeten wel draaien want stilstand is achteruitgang en leidt uiteindelijk tot de dood van het idee. Gierend en jakkerend, plagend en haastig, krakend en piepend. Het spookt in mijn hoofd en ik jaag ze als een waanzinnige achterna. Het helpt helemaal niets.

Niets sneuer dan wat rondlummelen in een Jazz-café. Mijn compagnon, de vrijeradicaal Ab heeft een buurman die een jazz-café heeft. Af en toe gaan wij daar uit beleefdheid even heen.

Ik fiets om voortaan. Nadat de bank, halverwege het plantsoen, hangjongerenfähig was gemaakt, blokkeren ze er de weg. Ze drinken bier, vernielen van alles en vallen je lastig. Ze dwingen je door het gras te rijden en hopen dat je er iets van zegt. Nee, het zijn geen Marokkanen, die bemannen een no-go area verderop in een wijk, gelukkig goed gebufferd door enkele stevige blokken PVV stemmers.